Genesis - Trespass (1970)

Dit is eigenlijk het eerste propere Genesis-album. Hier slaan ze voorzichtig een eigen weg in en laten het Moody Blues-geluid van FGTR achterwege. Aan de composities is nog het een en ander aan te merken, maar de band zat nog in het beginstadium en dan is dat veroorloofd. Maar dit ging definitief de goede kant op en dat weten we inmiddels allemaal al wel.

Ik geef het een 4, omdat het een moedige plaat is.

Kijk, hier komt de progressieve kant langzaamaan naar boven zetten en komen voor het eerst de echt goede songs. White Mountain, met fantastische lyrics, is een spannend en majestueus nummer, terwijl Visions Of Angels gerust 'goddelijk' genoemd mag worden. Looking For Someone blijft nog niet echt hangen en Stagnation en Dusk kabbelen bij vlagen nog teveel, maar bij The Knife wordt het allemaal weer een stuk interessanter en bovenal steviger. Ik herken overal wel intrigerende composities en goed musiceren en bij vlagen pure briljantie (White Mountain en The Knife dan vooral), het is echter nog net wat zoekende. Dat laatste is dan ook het voornaamste punt van kritiek, want Trespass is verder een erg fijn album dat zeker uitnodigt om vaker te luisteren om een beeld te krijgen van hoe een progressieve band als Genesis gestaag groeit. Ik hoop wel dat het rauwe van The Knife nog vaker terug gaat komen, schut de boel lekker wakker!

Tussenstand:
1. Trespass
2. From Genesis To Revelation

Een behoorlijke vooruitgang na een redelijk debuut. Mooi om te horen hoe de band gegroeid is. Toch vind ik Peter Gabriel regelmatig onzeker zingen. Zijn (vaak subtiele) fluitpartijen vind ik in elk geval geweldig. Looking For Someone, White Mountain, Dusk en The Knife zijn goede songs. Geen van allen fenomenaal, maar aangezien latere albums hoger gewaardeerd worden, heb ik er wel vertrouwen in dat dit ook echt wat gaat worden. Met Trespass heb ik me in elk geval goed vermaakt en genoeg spannende stukken gehoord. Dit album gaat zeker vaker gedraaid worden. Zo mag ik mijn progrock graag horen. Misschien nog wat meer gitaar.


Tussenstand:
1. Trespass
2. From Genesis To Revelation

Hoewel ik Trespass indertijd als laatste van de zes Gabriel-Genesis-albums heb leren kennen, heb ik nooit het idee gehad dat dit een "opmaat" was (zoals From Genesis to Revelation) of zelfs maar een míndere plaat (want ik luister hier liever naar dan naar het wat onevenwichtige Nursery cryme). Lange complexe nummers, het karakteristieke orgel van Tony Banks, het prachtige samenspel tussen Gabriels fluit en het subtiele gitaarspel van (hier nog) Anthony Phillips, en bij alles die half-sprookjesachtige half-spookachtige sfeer (het begin van White Mountain !) waardoor ik bij deze band vaak het idee heb dat ik plotseling terecht ben gekomen in een ander land waar alles op z'n kop staat (of misschien dróóm ik dat alleen maar zoals die man op het bankje op de magnifieke hoes van Selling England by the pound). Dat John Mayhew geen Phil Collins besef ik tijdens het luisteren eigenlijk nergens, en als ik niet had geweten dat Steve Hackett hier nog niet meedoet had ik dat aan het spel van Anthony Phillips ook niet kunnen afhoren – fans van Hackett zullen ongetwijfeld vinden dat hij (Hackett) veel beter en inventiever is, maar ik vind Phillips hier echt uitstekend. Kortom, dit is voor mij al Genesis in of nabij topvorm.