Motörhead - Inferno (2004)

nee als album vind ik hem het meest constant
hij knalt echt in 1 keer door.
Ik ben natuurlijk opgegroeid met de oudere albums.
maar daarvan pak ik dan meer losse songs.
No remorse vind ik daarom ook een aanrader

Voor niet fans zou ook ik vooral No remorse aanraden, maar ook No Sleep Ti'll Hammersmith, kun je deze band ook eens in live vorm horen.

En als nieuwere albums vooral 1916, Bastards en Overnight Sensation.

Dit album is best leuk om eens te draaien, maar veel creativiteit vind ik er niet inzitten, en de songs vind ik over het algemeen ook niet echt pakkend.

Wat mij betreft moet dit album het vooral hebben van zijn stevigheid en luidheid, want sommige nummers lijkt wel speedmetal.

Voor mij geen essentieel Motorhead album alleen vanwege zijn stevigheid en hardheid.

Nee, er moet wat meer inzitten.

Niets op aan te merken natuurlijk. Maarreh… je zou je kunnen voorstellen dat ze deze plaat maakten om alle wannabe-snotneuzen voor eens en voor altijd duidelijk te maken wie de echte koningen zijn, en als dat zo is kun je stellen dat ze daar zonder enige twijfel in geslaagd zijn. Koningen inderdaad, maar ik vond ze leuker toen ze nog kwajongens waren. Te veel Metallica en te weinig Ramones, en dan nog eens een solo van Steve Vai erbij – het wordt zo wel èrg serieus.
 

Heb nu eindelijk Whorehouse Blues live gehoord; niet op een concert maar van de single Whorehouse Blues/ Killers, onderdeel van de gelimiteerde oplage van Motörizer. Heb nu een eigen brandsel met minder voor de hand liggende nummers als Black Leather Jacket, You Better Swim en Line in the Sand.

Whorehouse blues is een prachtige verrassing. Meteen één van Motörhead's mooiste.

Op bomber na dan!

Sodeju!
Terminal Show zet meteen even de toon en gaat er hard in zeg, met heerlijke duizeling sologitaarwerk. Wat is die Campbell toch een fantastisch gitarist. De stem van Lemmy is rauwer than ever.
Killers behoudt het moordend tempo en het zangen is schreeuwen.
In The Name Of Tragedy is m'n favoriet van dit album. Live doet deze overdonderende song het ook uitstekend.
In The Year Of The Wolf geeft een sfeer van het leven on the road. Het nummer hoor je ook terug in een docu over Motorhead.
Whorehouse Blues brengt Lemmy back to the roots, live is het inmiddels een vast intermezzo on stage.
Ongelooflijk hoe je met z'n drieën zo'n wall of punk-/metal- keiharde rock 'n roll songs kunt neerzetten.
4 sterren.

Buizen. Gast. Dat is Steve Vai die je daar hoort.

Meen je dat?!
Anyway, Philip Campbell is een fantastisch gitarist, veel gebruik van wah wah en ook zulke duikende, vaak bluesy solo's. Dit is wel heel goed, wist echt niet dat het Steve Vai is.

Inferno is één van de betere 'late' Motörheadplaten. Overrompelend qua drive. Ik zie dat ik nog geeneens gestemp heb. Schande.

Onderga momenteel een soortement van Motörheadrevival. Middels een hernieuwde belangstelling voor het kick ass rock liveconcertencircuit kom je vanzelf bij de band uit.
Deze week nog gezien voor duizenden uitzinnige fans. Het dak ging eraf. En met die Mikkey Dee erbij zijn ze toch ook wel een heel erg heavy kant op gegaan zeg. And still going strong.
Nu een interesse in ook het latere albumwerk van Motörhead (waarvan ze menig song spelen live) en al gauw kom je tot de conclusie: steengoed!

Één van de betere (en waarschijnlijk de beste) Motörhead platen (sowieso sinds Bastards) van de laatste twintig jaar.Vet geluid ook.

Bij de links rechtsboven naast de albumhoes staat vermeld dat dit te album op vinyl te verkrijgen zou zijn voor 15,53.
Yeah right..

Stem van dit album van deze ultieme jongens K3 met een halfje verhoogd, naar 4,5 sterren. Subliem.

Zeer goeie plaat van Motörhead, wellicht één van hun sterkste studioplaten na de eeuwwisseling. Lemmy en kornuiten zijn waarlijk in bloedvorm, en de trend wordt meteen op meedogenloze wijs gezet met 'Terminal Show', een trap onder je kont waarvan je de volgende dag nog weet. Verder slabakt het praktisch nergens, met hier en daar een hoogtepuntje ('In the Name of Tragedy'; 'Down on Me'; 'In the Year of the Wolf'), om tot slot nog uit te pakken met het iconische 'Whorehouse Blues', waarin zowel de humor áls het speelplezier áls de liefde voor de blues een culminatiepunt bereiken.

4 sterren

Geweldig album van Motöread, eentje waarvan ik dacht dat ze het zeker niet meer in zich hadden, bijna alles klopt. Het album is ontzettend hard, en ruw en uitstekend gemaakt. De nummers kennen weer een flink portie rock 'n roll, zijn uitstekend geproduceerd en weer eens een album die me na een hele tijd weer ontzettend wist te boeien en te vermaken.

Als de band nou eens wat vaker nummers als 'Whorehouse Blues' er in hadden gegooid was de band voor mij een stuk verfijnder geweest, dat merk ik nu ook al met de titelnummer van '1916', een ontzettend rustig nummer wat het album de kers op de taart weet te brengen, en dat gevoel heb ik ook met 'Whorehouse Blues'.

Maar buiten dat rustige gedoe weet Motörhead (zoals ik al zei) ook een portie rock 'n roll naar buiten te brengen. Zeker met nummers als 'Terminal Show' en 'In the Name of Tragedy' knalt de band er goed door heen. Maar ook de nummers als 'Smiling Like a Killer' zijn zeker niet verkeerd om naar te luisteren en klinkt nog aardig goed, met de nodige gitaarsolo's er bij wat ik bij sommige albums nog wel eens mis van Motörhead. Dit is een album wat motörhead bij mij nodig had om ze een stukje meer te waarderen, en één van de beste platen die ze hebben uitgebracht. Als het wat vaker was zoals 'Inferno' of '1916' was Motörhead me een stuk beter bevallen!

Ik heb mijn tussenstand gewijzigd, zo voel ik me er toch wat beter bij!

Voorlopige tussenstand:
01. 1916
02. Inferno
03. Ace of Spades
04. Overkill
05. Overnight Sensation
06. Another Perfect Day
07. Rock 'n' Roll
08. We Are Motörhead
09. Bastards
10. Orgasmatron
11. Bomber
12. Sacrifice
13. Iron Fist
14. Motörhead
15. Hammered
16. Snake Bite Love
17. March ör Die

Niets nieuws te melden over Inferno of het moet zijn dat dit het meest gedraaide album sinds Bastards is en dat voor mij uiteindelijk ook is gebleven. Heb de Whorehouse Blues CD-single besteld en tot mijn vreugde staat Killers er als tweede track op. Zomaar een aardigheidje voor de collectie waarbij de eerste track Motörhead tot een breder publiek kan introduceren, waarna de tweede toont waar ze echt voor stonden.

Weet nog wel dat ik na rock n roll uit 1987 aardig gestopt was met het kopen van platen Motörhead platen. Voor mij werd het beetje allemaal van hetzelfde wel gingen we live nog vaak naar ze toe, zo ook die keer in Zwolle en ik eigenlijk meer voor Anthrax ging, want die stonden ervooronderweg in de auto had me maat deze opstaan, en was toch verrast. Later dus zelf ook gekocht, en ja dit is en prima plaat. Lekkere nummers met heerlijk tempo erin. De mannen trekken de registers weer lekker open hier. The terminal show, killers,Life’s a bitch en in the black zijn dan wel denk ik mijn favoriete. Maar ook suicide,down om me en fight mogen er zijn. Zelfs country song : whorehouse blues bevalt me goed

Dan ben je te vroeg gestopt met Motorhead platen kopen, want met name 1916, Bastards en Overnight Sensation zijn nog een pak beter dan deze! Dit is wel de stevigste van alle Motorhead albums, maar daar heeft 1916 er ook wel een paar van opstaan!

Zou zomaar kunnen kerel haha ken wel en paar nummers van die platen hoor die jij daar opnoem heb toen vorig jaar nog wel everything louder forever aangeschaft uit 2021 , en best off. En daar staan ook nummers als 1916 , sacrifice en Born to raise hell op. Bedoelde meer van dat door deze plaat mijn interesse weer werd gewekt voor Motörhead. Maar dan toch die platen maar is helemaal checken en aanschaffen

Een uitstekend album van de heren. Verder valt er eigenlijk weinig over te melden. Het is Motörhead zoals je ze graag hoort, gedreven en met het tempo erin.