Motörhead - Inferno (2004)

Ik zou de plaat als rotsvast omschrijven. 't Is eigenlijk een standaard Motörhead werk, niets nieuws onder de zon dus. Verder een goede strakke productie en enkele echt pakkende songs (Terminal Show, Down on Me, Smiling Like a Killer). Echt een plaat om snoeihard te draaien en een halve fles goede blend bij weg te werken... niet dat ik dat nu van plan was.

Ik blijf het toch knap vinden dat Lemmy en kornuiten nu al bijna 30 jaar op hetzelfde solide niveau weten te presteren. Ik kan me ook eigenlijk niet voorstellen dat ze (en zeker Lemmy) er ooit mee ophouden. Gewoon platen blijven maken totdat hij er dood bij neervalt.

Niets op aan te merken natuurlijk. Maarreh… je zou je kunnen voorstellen dat ze deze plaat maakten om alle wannabe-snotneuzen voor eens en voor altijd duidelijk te maken wie de echte koningen zijn, en als dat zo is kun je stellen dat ze daar zonder enige twijfel in geslaagd zijn. Koningen inderdaad, maar ik vond ze leuker toen ze nog kwajongens waren. Te veel Metallica en te weinig Ramones, en dan nog eens een solo van Steve Vai erbij – het wordt zo wel èrg serieus.
 

Geweldig album van Motöread, eentje waarvan ik dacht dat ze het zeker niet meer in zich hadden, bijna alles klopt. Het album is ontzettend hard, en ruw en uitstekend gemaakt. De nummers kennen weer een flink portie rock 'n roll, zijn uitstekend geproduceerd en weer eens een album die me na een hele tijd weer ontzettend wist te boeien en te vermaken.

Als de band nou eens wat vaker nummers als 'Whorehouse Blues' er in hadden gegooid was de band voor mij een stuk verfijnder geweest, dat merk ik nu ook al met de titelnummer van '1916', een ontzettend rustig nummer wat het album de kers op de taart weet te brengen, en dat gevoel heb ik ook met 'Whorehouse Blues'.

Maar buiten dat rustige gedoe weet Motörhead (zoals ik al zei) ook een portie rock 'n roll naar buiten te brengen. Zeker met nummers als 'Terminal Show' en 'In the Name of Tragedy' knalt de band er goed door heen. Maar ook de nummers als 'Smiling Like a Killer' zijn zeker niet verkeerd om naar te luisteren en klinkt nog aardig goed, met de nodige gitaarsolo's er bij wat ik bij sommige albums nog wel eens mis van Motörhead. Dit is een album wat motörhead bij mij nodig had om ze een stukje meer te waarderen, en één van de beste platen die ze hebben uitgebracht. Als het wat vaker was zoals 'Inferno' of '1916' was Motörhead me een stuk beter bevallen!

Ik heb mijn tussenstand gewijzigd, zo voel ik me er toch wat beter bij!

Voorlopige tussenstand:
01. 1916
02. Inferno
03. Ace of Spades
04. Overkill
05. Overnight Sensation
06. Another Perfect Day
07. Rock 'n' Roll
08. We Are Motörhead
09. Bastards
10. Orgasmatron
11. Bomber
12. Sacrifice
13. Iron Fist
14. Motörhead
15. Hammered
16. Snake Bite Love
17. March ör Die