Dimmu Borgir - Death Cult Armageddon (2003)

Wie noemt het smerig dan? Dit is inderdaad een vrij cleane plaat, hoewel men toch een hele sterke sfeer neerzet (een flinke prestatie wat mij betreft),

Jij toch? En je hebt het nu aangepast? Of zat ik slaapdronken mis te lezen?

Grappig, meende toch ook dat hier iemand dit 'smerig' noemde...hahaha! Post verwijderd? Het heeft in elk geval de aandacht.

Dimmu Borgir maakt blackmetalblockbusters vanaf Death Cult Armageddon: belachelijk groots opgezet, niks rauws, heel toegankelijk. Deze plaat ook. Ik hoor dat het goed gemaakt is, maar na een kwartier heb ik de muur van geluid compleet gehad. Enthroned Darkness Triumphant is nog steeds mijn favoriete Dimmu-plaat: ook symfonisch, maar niet bombastisch. Mijn blackmetal moet toch wel wat atmosferischer zijn: vooral meer ruimte in de muziek.

Misschien iemand anders, haha. Ik in ieder geval niet.

Ja, het was een post van vandaag die verwijderd lijkt te zijn.

Met 'smerig' bedoelde ik.. luister het album. Wat zijn dat voor geluiden in het intro van Allegiance, klinkt wel als hout, een kist. Sinister.
Dan een wall of sound. En zang die lijkt te komen uit de depths of hell.
En alles maar dichtmeppen met die snelle dubbele bass. De clips / sfeer ook.
Maar als je het woordje 'smerig' gebruikt in deze albumbespreking wordt er over je heen gevallen.
Want dit Black Metal album zou juist heel clean zijn ofzo? Het zal wel.
Reactie daarom weggehaald. En daarom steeds minder zin nog eens een albumstukje te schrijven, op MuMe dan.

Deze reactie vind ik toch aan de overdreven kant. Door reacties te verwijderen met een afwijkende mening heeft het inderdaad geen zin om een stuk te schrijven, dan krijgen we geen nuance of verschillende invalshoeken te zien. Als jij dit smerig vindt klinken, is dat gewoon zo. Je moet dan gewoon even maling hebben aan mensen die dat niet begrijpen. Ik begrijp waarom jij dit ''sinister'' noemt, deze plaat zou ik ook onheilspellend willen noemen. Dit gebeurt wel op een ''glossy'' manier, naar mijn mening.

Laat ik daarbij dus wel zeggen: vanuit mijn blackmetalreferentiekader is deze plaat op geen enkele manier smerig te noemen. Dit is voor blackmetalbegrippen echt ontzettend clean. Dicht geplamuurd, drums hebben helemaal geen natuurlijke sound. Luister bijvoorbeeld eens naar een nog steeds relatief toegankelijke blackmetalplaat als Lawless Darkness van Watain. Dat is smerig én grimmig wat mij betreft, vooral in contrast met deze plaat.

Dat was geenszins als aanval bedoeld en ik zou dat persoonlijk ook niet zo hebben opgevat. Dit is een forumachtige site waar meningen worden gedeeld en daarop wordt weer door anderen gereageerd.

Dit is voor mij vooral een nostalgisch album. Het begin vind ik echter erg goed. Daarna zakt het wat in en wordt de bombast van dit album een beetje teveel. Dimmu Borgir laat echter wel horen erg te kunnen groeien als extremen metal band.

Dit album is het nooit geworden voor mij. De cd kocht ik praktisch op de dag dat hij uitkwam en in die tijd had ik slechts een handvol albums. Veel geluisterd, maar nooit een favoriet geworden. Ondanks het Praags Philharmonisch orkest, heb ik behalve bij The Progenies of the Great Apocalypse nergens nergens het gevoel naar een honderdkoppig orkest te luisteren. Progenies is overigens wel een briljant nummer. Ik vind het echt prachtig hoe het orkest en Shagrath hun eigen ding doen, maar samen heel episch klinken.

De rest van het album voelt op een of andere manier vrij mak aan. Het tempo ligt vaak laag, de productie vlamt niet echt. Vortex zingt op slechts twee nummers. Het mist echt de impact die Puritanical wel had. DCA ligt verder qua stijl wel aardig in het verlengde ervan en daardoor krijg ik vooral het gevoel dat dit het B-materiaal van de voorganger is. Het klinkt allemaal wel aardig en bekend in de oren, maar het heeft nauwelijks impact.

Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Enthrone Darkness Triumphant
3. Spiritual Black Dimensions
4. Death Cult Armageddon
5. Stormblast
6. For All Tid

Gestroomlijnde Dimmu met meer budget (groter orkest) en een sound die iets minder creatief aanvoelt. Nog steeds prima, maar Death Cult Armaggedon is wel een perfect voorbeeld van hoe een Nuclear Blast-band op dit moment klonk: wel hard, maar ook ergens een beetje vergelijkbaar met de rest. Heeft met Progenies Of The Great Apocalypse wel echt een monsterlijk goed lied en het klinkt allemaal ook echt wel fijn. Nog steeds te weinig Vortex op zang, maar ik geniet hier wel optimaal van hoe Shagrath klinkt. Die solo op Unorthodox Manifesto is ook prima, maar als geheel mist het wat dat het allemaal echt bijzonder maakt.

Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Spiritual Black Dimensions
3. Enthrone Darkness Triumphant
4. Death Cult Armaggedon
5. Stormblast
6. For All Tid