Tim Buckley - Blue Afternoon (1969)

Deze plaat past bij de druilerige zondag, languit op de bank…. luisteren als in een halfslaap naar de hypnotiserende songs van een veel te vroeg overleden kunstenaar !

Ik maak me sterk dat dit zijn beste album is. De eerste 2 vind ik ietwat gedateerd. Starsailor wat te experimenteel. Deze bevindt zich in het ideale midden. De jazzy arrangementen en zijn expressieve stemgebruik maken dit een tijdloze plaat. Een soort Nick Drake voor gevorderden. Ongepolijst en duister maar o zo mooi.

Dan zul je ook vast kunnen genieten van dit -net ontdekte- pareltje: Tim Buckley live at Newport.... Zonder gitarist Lee Underwood maar wel met David Friedman op vibrafoon en Carter Collins op percussie. 20 minuten pure schoonheid.

AdrieMeijer schreef:


Mooi inderdaad, alhoewel daar nog geen nummers van Blue Afternoon te horen zijn. Wel van 'Happy/sad' die stilistisch erg past bij 'Blue afternoon'. "Morning glory" van "Hello and Goodbye" vond ik sowieso al 1 van zijn mooiste vroege nummers.
"The train" van BA vormt een soort opmaat naar de nog vrijere (Jazz/avant-garde) vorm op 'Starsailor'. Maar zoals gezegd hebben zijn stijlvormen op Happy/sad en Blue Afternoon mijn voorkeur.
Omdat ie iets langer als artiest actief is geweest is er in Tims oeuvre meer te grasduinen dan in dat van zijn zoon Jeff, die desondanks bij het huidige publiek veel bekender is (terwijl zijn 'innovaties' eigenlijk al in het werk van zijn vader aanwezig waren).

Prachtig album van Tim Buckley.
Sfeervolle intieme plaat en hij had onontzettelijk 1 van de mooiste stemmen uit de popmuziek.
Een stem die je inpakt ( mits je smaak) en wat kon hij er veel mee.
Prachtige acoustische instrumenten en wat een geweldige liedjes, die tot mijn favo's behoren.
Vanaf het begin al en I Must Be Blind geeft louter kippevel, Cafe, The River, Blue Melody....het is allemaal even fraai.
Sobere begeleiding en minialistischer dan voorganger Goodby & Hello.
The Train is dan Tim's 1e stap naar de avant-garde, die vooral op Lorca te horen is.
In de singer/ songwriter setting vind ik hem echter het mooist.
Die stem( nogmaals) was een instrument op zichzelf staand.
Eigenlijk was daar niet veel meer bij nodig.

Prachtplaat.

Blue Afternoon was het tweede album begin jaren 90 wat ik van Tim Buckley aanschafte, G & H was de eerste. Ik weet nog dat ik me aangetrokken voelde door de prachtige hoes. Ook herinner ik me nog dat dit album nog veel meer indruk maakte dan Goodbye And Hello.
En ook nu bij herbeluisteren en herbeoordelen van mijn Tim Buckley collectie kan ik niet anders oordelen dat dit werkelijk een prachtig album is. En I Must Have Been Blind is zoals bikkel2 bijna vier jaar geleden al schreef, louter kippenvel. En de regels 'Both Of Us Know, How Hard It Is To Love and Let Go Both Of Us Know How Hard It Is To Go On Living That Way"....paste prima en verwoorde ook prima in de situatie waarin mijn partner en ik toen in zaten met onze relatie. Na beeindiging van deze relatie heb ik het bij dit nummer lange tijd niet droog kunnen houden en ook nu raakt het me weer als een mokerslag en haalt het de herinneringen op aan die tijd en de hele situatie van het uit elkaar gaan, terwijl je nog steeds heel veel van elkaar hield....
En verder bij het herbeluisteren en herbeoordelen van dit album rest mij niets anders dat ik het nog steeds een machtig mooi album vind en de beste van de eerste 4 tot nu toe. En dat het een schande is dat ik dit album zo een lange tijd verwaarloosd hebt. Mijn waardering gaat nu ook naar de 5*. En het zal dringen worden of het nu Blood On The Tracks van Dylan of deze, ik persoonlijk het mooiste album met de meeste emotionele waarde voor me ga vinden.

1. Blue Afternoon
2. Happy Sad
3. Goodbye And Hello
4. Tim Buckley

In navolging van AbleMable heb ik de studio albums van Tim ook nog eens beluisterd, en ook op chronologische volgorde. Sommige zijn iets beter dan ik vroeger vond, sommige weer wat minder, maar de top 3 blijft toch gelijk:

1. Blue Afternoon
2. Happy Sad
3. Goodbye and Hello
4. Greetings from L.A.
5. Lorca
6. Tim Buckley
7. Sefronia
8. Starsailor
9. Look at the Fool

Ben benieuwd hoe AbleMable Tim's Dreamletter vindt. Die staat bij mij al sinds het verschijnen op nr 1 van mijn top 10

Tonio Dream Letter is een van de mooiste live albums ever.. Dus die vind ik ook helemaal geweldig en iig Tim's mooiste live album.

Ik dacht de meeste albums van Byckley wel gehoord te hebben en op gestemd te hebben, maar gelukkig was dit niet zo.
Want jemig wat is dit echt een pareltje, je zou het bijna omschrijven als een 'mieterse' plaat. Buckley zijn stem is hier misschien wel het meest teder, verleidend, en de bij hem bekende jazzy folk, creert hier een prachtig (haast) vulgaire atmosfeer, wat een vleugje erotiek overzich heen heeft.

Hier nu ook eindelijk eens een stem aan geplakt. Daarmee heeft Tim Buckley bij mij nu een reeks van vier 4,5*-albums - de reeks wordt doorbroken door Starsailor die nipt op 4* blijft steken - en is dit het enige album van Buckley dat een gemiddelde van 4* of hoger heeft.

Mijn oprechte verontschuldigingen