Tim Buckley - Blue Afternoon (1969)

Blue Afternoon..... het derde album van Tim Buckley. Het was zijn eerste zelf-geproduceerde.
Waar de eerste twee albums soms nog wat romantisch overkwamen en goed in hun tijdsbeeld pasten daar vind ik dit album wat volwassener klinken. Op dit album gebruikt Buckley wat jazz(y) invloeden.
Opener Happy Time heeft een heerlijke flow en zijn stem klinkt warm. Nergens acrobatische toeren, maar gewoon een erg mooi nummer.
Chase the Blues Away bevat duidelijk al die jazz-invloeden. Het is nog wel duidelijk folk maar het is juist die jazz-invloed die er nog eens een wat donkerder tintje aan geeft. Heel ingetogen, maar o zo boeiend. De man is een kunstenaar voor wat betreft zijn stem.
I Must Have Been Blind klinkt vrij mellow en lijkt een nogal laidback-sfeer te hebben. Toch vind ik dat zo'n term het daar mee tekort doet. Dit gaat duidelijk dieper dan dat. Meerdere keren luisteren is ook meerdere laagjes ontdekken. Ik vind dit een heerlijk nummer waar ik telkens weer door gegrepen kan worden.
The River klinkt net als de voorgangers wat akoestischer. Zo knap om een folksong een jazz-twist mee te geven, telkens weer verbaast het me, voeg daarbij de ontroerende vocalen en je hebt een ijzersterk nummer te pakken.
So Lonely krijgt een blues-sausje en dat werkt ook heel goed. De prachtige vocalen die er doorheen worden gewoven maken het helemaal af.
Cafe klinkt spannend en broeierig. De muziek kruipt langzaam onderhuids en de stem betovert je waar je bij staat. Op nummers als deze hoor je dat Buckley zijn oude stijl aan het loslaten is en duidelijk nieuwe wegen aan het verkennen is zonder door te slaan in experimenteerdrift.
Blue Melody klinkt wat luchtiger. Alsof de zilte zeelucht je langzaam aan in zijn dromerige greep krijgt. Vocaal weer ijzersterk.
The Train kent intense jazzy gitaar die de prachtige stem van Buckley sterk ondersteunt. Het vormt de afsluiting van een intense plaat die na al die jaren nog steeds weet te betoveren.

aERodynamiC, ik ga er zeker achteraan, na zulk mooi betoog!

(en ook omdat ik dit een schitterende singer-songwriter vind, die helaas in de schaduw van het succes van zoonlief moet staan, vaak toch...)

Dan moet je hem wel pindakazen, Patrick! Nog steeds Out Of Print, deze CD (en Starsailor). Of je moet veel geld overhebben voor een tweedehands exemplaar.
Op vinyl heb ik deze wel gezien in de winkels.

Klopt. 4 Men With Beards heeft al Tim's Elektra & Straight albums van op vinyl uitgegeven. Rhino heeft de rechten van de 2 Straight albums voor CD maar blijkt daar momenteel niets mee te willen doen. Op de diverse fan sites wordt regelmatig druk gespeculeerd over het "waarom", helemaal omdat er regelmatig exorbitante prijzen voor exemplaren van hun eerdere CD release gevraagd worden op evilBay.......

Blue Afternoon is de allermooiste cd die ik in mijn kast heb staan. Als hij nog verkrijgbaar zou zijn, zou ik hem gewoon wéér kopen, gewoon omdat het kopen ervan zo'n mooi moment was. Natuurlijk kende ik de elpee al uit mijn hoofd, maar de cd, met de songteksten erbij, tja, dat was toch wel geweldig. Er is geen zwak moment op Blue Afternoon, drie kwartier kippenvel van een genie op de toppen van zijn creativiteit. Wist je dat hij in dezelfde maand zijn andere meesterwerk Lorca maakte? En dat wij veertig jaar later al staan te applaudiseren als een superster zo eens in de twee, drie jaar eens wat van zich laat horen?
Heb je de cd niet en wil je hem wel eens horen:
http://fleamarketblues.blogspot.com/2007/11/tim-buckley-blue-afternoon.html

Mijn favoriete Buckley album. Was erg blij toen ik de CD ervan vond, want die is niet eenvoudig te pakken te krijgen. Dat jazzy sfeertje en die ijle stem. Nergens gaat dat beter samen dan hier. Maar het grote pluspunt is toch vooral de constantheid van dit album. Waar ik op andere albums nogal eens nummers tegenkom die me minder aanspreken of die zo lang duren en die verzanden in gefröbel of geëxperimenteer dat me minder aanspreekt, blijft dat hier gelukkig achterwege. Tóch staat het mooiste Buckley nummer niet op dit album maar op Happy Sad

Loop er niet echt warm van, durf het zelfs bijna saai te noemen. Misschien was ik niet in de mood toen ik dit opzette.

Misschien wat voorbarig geweest in mijn oordeel, maar dat had ik al door. Het mooie vind ik natuurlijk hoe Tim jazz weet te combineren met folk, knap gedaan. Het pakt ook erg goed uit, heerlijk om op de wat late uurtjes te draaien.

Onbegrijpelijk inderdaad dat deze plaat (samen met starsailor) niet of nauwelijks te vinden zijn op cd want dat zijn beide meesterwerken. Ook vreemd is dat je deze lp dan wel weer in een prachige uitgave voor een euro of 12 kan krijgen. Wat ik iedereen ook zou aanraden dus.

Mooie warme plaat die gedragen wordt door de schitterende stem van Tim. Ik zei het bij Happy & Sad ook al, maar David Friedman tilt ook dit album naar een geweldige hoogte met zijn vibrafoon.

Friedman heeft een enorme hekel aan dit album omdat hij vindt dat er veel meer uitgehaald had kunnen worden. Hij heeft daar ook woorden over gehad met Tim met als resultaat dat hij deze fase uit zijn muzikale leven sinds die tijd vokomen negeert en er ook niet over geïnterviewd wil worden.

Dat had ik echt niet verwacht, ik vind dat hij het geweldig gedaan heeft.

Mooie ingetogen derde plaat van dhr. Buckley die goed gedije tijdens de latere uurtjes. In vergelijking met voorganger Goodbye & Hello vind ik hier wat minder (échte) hoogtepunten opstaan maar is deze plaat wel erg constant.

Hmm James, Happy / Sad is z'n derde hoor ....... Daarna zit dan nog weer Lorca die, if memmerie smurfs, dan wel prakties tegelijkertijd uitgegeven werd met Blue Afternoon........

Dit is wel degelijk zijn 3de plaat.

Nee hoor, dat is Happy / Sad.

allmusic ((( Tim Buckley > Discography > Main Albums )))

Tim Buckley

Maar goed, wellicht hebben jullie betere bronnen want ik was ten tijde van deze platenuitgaves door omstandigheden nog niet in staat naar zijn muziek te luisteren.

Ben nog even verder gaan surfen maar bij rateyourmusic.com staat ie inderdaad wel als 4de aangegeven.
Een dergelijk probleem heb ik ook bij de 2 eerste platen van iggy pop; geen idee welke eerder was.

Toegegeven, ik heb niet verder gekeken dan de volgorde die hier op MuMe werd aangegeven. Inmiddels heb ik ook elders op het net gelezen Happy Sad zijn derde release was. En dat deze plaat en Lorca ongeveer gelijktijdig in 1970 zijn uitgegeven.

D'r doet een hoop tegenstrijdige informatie over Buckleys opname- en releasedata de ronde op het internet, maar na wat grondige research heb ik dit gevonden als de aannemelijkste gegevens:

1. Tim Buckley (Asylum, October 1966 [recorded August 1966])
2. Goodbye and Hello (Asylum, September 1967 [recorded June 1967])
3. Happy Sad (Asylum, June 1969 [recorded June 1968])
4. Blue Afternoon (Straight, November 1969 [recorded September 1969])
5. Lorca (Asylum, January 1970 [recorded September 1969])
6. Starsailor (Straight, November 1970 [recorded September 1970])
7. Greetings from L.A. (Bizarre, October 1972 [recorded 1971])
8. Sefronia (Discreet, May 1973 [recorded ?])
9. Look at the Fool (Discreet, November 1974 [recorded ?])

Blue Afternoon en Lorca zijn in dezelfde sessies opgenomen.

Die gegevens kloppen volgens mij wel, alleen geeft Wikipedia aan dat Happy Sad in december 1968 is opgenomen.

Zou best kunnen kloppen, maar er staat geen externe bron bij voor dat gegeven. Wikipedia zelf is nou eenmaal niet erg betrouwbaar als bron, aangezien iedere malloot er dingen op kan zetten. Anderzijds heb ik ook geen hard bewijs dat het in juni is opgenomen.

edit: December lijkt juist te zijn, ik heb een bron waarin staat dat het album werd opgenomen in 'Late 1968'.

Paar aardige weetjes uit Blue melody – Tim Buckley remembered van Lee Underwood:
* Blue afternoon en Lorca werden volgens hem allebei eind 1969 (en dus niet 1968) opgenomen;
* I must have been blind stamt al uit 1966, maar Buckley "had no place to put it until this album";
* ook The river schijnt te stammen uit Buckley's "folk era";
* en gitarist Steve Khan (zoon van songwriter Sammy Cahn, schrijver van Bei mir bist du schön, Come fly with me, Let it snow, let it snow, let it snow, Love and marriage, Three coins in the fountain, (Love is) the tender trap enz. -- een grote meneer dus) speelde mee op Happy time en So lonely, maar werd niet op de hoes vermeld. "Nothing personal, probably just a snafu in the office."

Voor mij is dit het meest complete en bevredigende album van Buckley, net zo subtiel en sfeervol als Happy/sad maar zonder ook maar enige zwakke plek (zoals het vreselijke Gypsy woman dat voornoemde plaat ernstig verminkt).

Ik kom er trouwens nèt achter dat Rhino in oktober 2011 een Orginal album series-box heeft uitgebracht met daarin Buckley's eerste vijf albums -- dus ook het lange tijd moeilijk te vinden Blue afternoon.

Nou ja, ieder zijn smaak. Wel bijzonder dat je The Train van Blue Afternoon dan wel waardeert, dat is toch ongeveer uit hetzelfde hout gesneden.

Ik weet niet precies waar ik deze boze smileys aan verdiend heb... Of vinden jullie allebei Gypsy woman wèl mooi? In dat geval excuses... En inderdaad, The train is ongeveer uit hetzelfde hout gesneden, maar het duurt een paar minuten korter, het heeft wat minder over-the-top vocale acrobatiek, en er zit een spannend gitaarloopje in dat de zaak enigszins bij elkaar houdt. Ik geef toe, ook dit nummer hàd mij tegen kunnen staan, maar dat doet het niet, meer (of liever gezegd mìnder) kan ik er ook niet van maken, en beter kan ik het ook niet verklaren.
 

Ik vind Gypsy Woman inderdaad wél mooi. Ik vind het ook een zeer noodzakelijke track, zeker na Love from Room 109 en Dream Letter. Weer even de boel wakker schudden. Maar de boze emoticons moet je je niet persoonlijk aantrekken. Iemand die Blue Afternoon met 5 sterren waardeert verdient beter!

Deed ik ook niet ! (Iemand die Blue afternoon met vijf sterren waardeert zou ze ook niet serieus menen...)

We zijn niet écht boos hoor. Gewoon even laten blijken dat we Gypsy woman inderdaad wél te pruimen vinden.

Prima nummer inderdaad, maar de uitvoering die op Happy/Sad staat kan ik ook niet echt warm voor lopen ....... en is ook voor mij de reden waarom ik Blue Afternoon als een kompleter album beschouw. Met een goeie Gypsy Woman erop was H/S een 5* met een gouden randje geweest en had zelfs Goodbye And Hello voor mij nog naar de kroon kunnen steken.

pas laat leren kennen... heb ze dan meteen op plaat besteld. Vind dit ook zijn beste plaat al mag de rest er ook wel wezen.