Tim Buckley - Happy Sad (1969)

Klopt, die moet ook zéér de moeite zijn. Mooie warme stem had die vader van Jeff.
jeff uiteraard ook, al is het toch een heel andere stem, vind ik.

Als je wilt wenden tot het kopen van een cd release of lp (deze weet ik niet zeker) moet je heel goed zoeken. Ik heb ergens gelezen dat ze voor astronomische bedragen over het internet heen gaan. Digitaal is hij goed te vinden... via slsk ofzo

De CD is al jaren OOP, als vinyl is ie goed te krijgen ( 4 Men With Beards label )

Op eBay wordt "Starsailor" regelmatig aangeboden. Je moet geluk hebben met bieden en niet zuinig willen zijn. 80$ voor een tweede handsje is een beetje de rpijs, maar als je geluk hebt kan het seen stuk goedkoper.

Jazzy, maar dan anders dan Blue Afternoon, het gaat net wat verder. Tim Buckley is een geweldige zanger en dat laat hij hier weer eens blijken. Prachtige openingsnummer ook. Het is toch wat anders dan z'n vorige platen, dus natuurlijk even wennen.

Een kleine stap terug na Goodbye and Hello, maar ook dit is een erg goede en unieke plaat. Erg sfeervol en ingetogen. De toevoeging van de vibrafoon is een geniale zet geweest.

Zo'n album als Goodbye & Hello ( zie mijn psoonlijke top 10 ) maak je maar 1 x in je carrière natuurlijk en muzikaal is hij wel enorm gegroeid, op Happy Sad klinkt hij een stuk volwassener ...........

Vergeleken met de jazz op Blue Afternoon is dit wat.. "abstracter". Het is iig wat minder toegankelijk. Favoriet is Strange Feelin', maar ook Gypsy Woman is geweldig.

Zoals wel meer mensen was ik in de veronderstelling dat deze Happy Sad Buckley's vierde album betrof en dat Blue Afternoon nog tussen deze plaat en Goodbye and Hello genesteld zat. Echter werd ik er later op attent gemaakt dat toch Happy Sad de derde release voor Tim betekende. Met die wetenschap valt het album ook wat meer op zijn plaats als de eerste opmaat naar zijn meer jazz-georiënteerde materiaal. Sleutelnummer hierop is wat mij betreft Buzzin Fly wat nog die frivole sfeer heeft van Goodbye and Hello maar toch al heel duidelijke de progressie en de nieuwe muzikale richting blootgeeft.

Vanavond weer 'De Nacht van de Popmuziek' waarin nooit eerder vertoonde opnames van Buckley, de 'uitvinder' van 1 van de mooiste popnummers ooit: 'Buzzin' Fly'..

Pure schoonheid

Inderdaad, Joris! Pure schoonheid en na ruim veertig jaar nog geen spat verouderd. Elke keer als ik de cd opzet, MOET ik hem helemaal uitluisteren. De opzet is dan ook zo geweldig: eerst een beetje jazzy, dan een beetje folky, dan steeds trager en trager (Love from room 109 staat bij vlagen zowat stil) en als je dan bijna in slaap bent gesukkeld schudt Gypsy Woman de boel weer flink wakker.
Tim Buckley was een genie en deze plaat was daar het eerste bewijs van.
Wist je trouwens dat de bruisende golven op Love from Room 109 er opzettelijk aan zijn toegevoegd om de ruis in die opname te maskeren? De technikus was vergeten het Dolby-apparaat in te schakelen.

Heb je dat ook gehoord Adrie, de riff is van Miles Davis op Kind of Blue: het nummer Blue in Green.

Inderdaad van Miles Davis, maar het nummer is All blues.

hij zit er niet ver naast...
ze staan iig nog achter elkaar op KOB

Hè hè, draai ik 'm net ter contrôle, zijn al twee wijsneuzen me te vlug af.
Maar voor jullie parate kennis !

Ik ben trouwens pas naar Miles Davis gaan luisteren naar aanleiding van Strange Feelin'.
Ik ben niet zo'n enorme jazz-liefhebber, maar de jazz waar ik naar luister moet voldoen aan één eis: qua sound moet het lijken op Happy Sad.
Dat wil zeggen: ingetogen, melodieus en als het even kan met vibrafoon als begeleiding. Weet je welke jazz-cd aardig in de buurt komt? Idle moments van gitarist Grant Green. Je kunt hem vinden op
http://theotherpartoftown.blogspot.com en dan de tweede pagina.
Echt de moeite waard!

Al eens aan Modern Jazz Quartet begonnen Adrie ? En ben je al aan het sparen voor de DeLuxe Rhino RI's ?

MJQ heb ik ook.
Sparen? Ammenooitniet! Ik vertik het om mee te doen met die woekerpraktijken. Elke keer weer bedenken ze iets om de ware Tim Buckley Fan het geld uit de portemonnee te kloppen. En wat voegt het toe? De eerste uitgaven (Dream letter Live in London, Honey Man live, Works in Progress) waren prima, maar de melkkoe geeft momenteel alleen nog maar uiterst verdunde melk. Dus nee, die ga ik niet kopen. Aan de andere kant: als je nog zit te denken over een leuk cadeautje voor mijn verjaardag.....

Dat is een goede tip! Want met vibrafoon! Happy Sad is ondenkbaar zonder...
Dat is nu juist het gemis aan het bijna uitmuntende Dream Letter: Live in London 1968.
Buckley, of het management, kon het niet betalen om een bassist en vibrafonist naar Londen te laten meevliegen. Bassist Danny Thompson werd ingehuurd, maar hoezeer hij en Lee Underwood hun best doen... er mankeert iets. Iets essentieels!

Hmm Willem, David Friedman kwam wel degelijk mee naar Engeland en is ook kamerbreed aanwezig op vibrafoon ........ Carter Collins werdt huisgelaten en zijn percussie mis ik dus wèl op DL ........

Zo ongeveer bedoelde ik het ook, Martin.
Buckley is bij mij blijkbaar een gevalletje eerst luisteren dan checken en dan posten..

Inderdaad, dat zal ook wel de reden zijn dat ze Gypsy Woman niet hebben uitgevoerd toen.

Na die toernee speelden ze in Kopenhagen, nog steeds zonder CC Collins, maar daar werd wel een hele mooie Gypsy Woman neergezet. Uiteraard niet wild en energiek, maar meer ingetogen. Het zou nog een jaartje duren voordat Tim zijn definitieve versie neerzette op de Live at The Troubadour. Grutjes-nog-an-toe, wat haalt-ie daar uit met zijn stem, zeg. En op de live-dubbelaar Live at Santa Monica staat ook een verpletterende versie. In beide gevallen is Carter Collins inderdaad van de partij, en hoe.

Sorry, dit trek ik niet. (zal maar geen sterren geven)

Henk, ik ben wel nieuwsgierig naar de reden. Een liefhebber van Neil Young, Bob Dylan en John Lennon kan wel wat hebben, lijkt me. Vind je Happy Sad gewoon niks, of is het heftig, of te mooi???

Ik denk te heftig, weinig toegankelijk. misschien moet ik m eerst 15 x draaien of zo ?

Ach, je moet niks. Mijn eerste Tim Buckley-LP heb ik ook vele malen moeten draaien voordat ik er enige lijn in kon ontdekken. Maar dat was in 1975, toen was mijn muziekcollectie zo beperkt dat er weinig anders opzat dan de platen grijs te draaien.
Een groot deel van mijn jongensjaren heb ik besteed aan het snuffelen op platenmarkten, op zoek naar obscure bootlegs enzo. Dat hoeft tegenwoordig niet meer, ik zit lekker thuis, bezoek enkele blogspots, beluister wat muziek via Grooveshark of YouTube en als het me niet meteen aanspreekt is de 'delete-knop' onder handbereik. Ik had laatst The King Of Limbs van Radiohead op de harde schijf gezet. Twee en een half keer geluisterd, en toen had ik er geen zin meer in. -KLIK- weg ermee. Dat was vroeger ondenkbaar. Ook mijn miskopen beluisterde ik vele malen, omdat ik er nu eenmaal mijn dure zakgeld aan uitgegeven had.
Op die manier kon mijn liefde voor Tim Buckley's muziek zich in alle rust ontwikkelen.
Voor mij schuilt daar ook tegelijk een van de nadelen van internet. Alles is onder handbereik. Gevaar daarvan is dat ik nog maar zelden de moeite neem een cd 15 keer te draaien.
Maar goed, dat heeft niets meer te maken met bovenstaande post. Heel veel mensen vinden Tim Buckley niet om aan te horen. Ik heb wel geprobeerd mensen te 'bekeren' tot Tim Buckley maar daar ben ik mee opgehouden, tot grote opluchting van mijn steeds verder slinkende vriendenkring.
Ik weet niet of Happy Sad je eerste kennismaking met Tim was, als dat zo is zou je "Goodbye and Hello" kunnen proberen. Die is echt heel anders en toch ook mooi.

' Voor mij schuilt daar ook tegelijk een van de nadelen van internet. Alles is onder handbereik. Gevaar daarvan is dat ik nog maar zelden de moeite neem een cd 15 keer te draaien.'


Ik denk dat dit klopt, ik heb zoveel liggen dat ik de moeite niet meer neem. Dan pak ik maar weer het bekende, want waarom zou ik ?

Ik heb al jaren een "laatste nieuwen" bakje ter voorkoming van dat effekt ......