Tim Buckley - Happy Sad (1969)

Vanaf Happy sad is Buckley definitief een volwassen artiest. Hier laat hij alle kinderachtige invloeden van zijn debuut achter. Was hij destijds nog een eenvoudige folkmuzikant, hier gaat hij zijn eigen weg. En het resultaat is een kunstwerk van haast onovertroffen schoonheid.
Het album wordt geopend door het prachtige jazzy 'Strange feelin', en het is dus ook niet verwonderlijk dat dit nummer is gebaseerd op Miles Davis' 'All blues' van Kind of blue. Vervolgens komt 'Buzzin' fly', het lichtst verteerbare nummer op het album. De ware meesterwerken zijn de lange nummers, 'Love from room 109' en 'Gypsy woman'. De eerste kan ik scharen tussen mijn favoriete liefdesliedjes (voorzover dit nog een liedje is, je zou het eerder een suite kunnen noemen), de tweede is een wervelwind van heftige emoties waar geen eind aan lijkt te komen.
Het album wordt plechtig afgesloten met het sombere 'Sing a song for you'. 5/5

Onze man volkomen op z'n gemak, in een intieme setting die mijlenver verwijderd is van zijn eerste twee albums. Hij draait superieur warm in Strange feelin' en het heerlijke Buzzin' fly, daalt dan tot enorme emotionele dieptes (of zijn dat hoogtes?) met Love from room 109 en het kwetsbare Dream letter, laat alle teugels vieren voor een uitzinnig Gypsy woman en eindigt weer intiem met het breekbare Sing a song for you. Een prachtige en zeer volwassen plaat die ik graag Buckley's beste zou willen noemen, ware het niet dat ik van Gypsy woman –en wederom spijt het me, Adrie en Paalhaas– uiterst nerveus word en overal kriebel krijg. Ik ben dol op Buckley's stem, maar dan vooral gefocust en in het kader van een compacte compositie. G-g-g-g-gypsy woman – het is allemaal te vrijblijvend voor mij. Wat echter overblijft zijn vijf prachtige nummers die samen de kar probleemloos kunnen trekken. Net als Tim Buckley en Goodbye and hello 4½ ster.
 

Hoorde vanochtend Once I Was op de radio en dacht gelijk "al lang niet meer naar Tim geluisterd, een van mijn favoriete artiesten. Het wordt weer eens tijd". En koos voor Happy Sad.

En er blijkt niets veranderd. Nog altijd een fantastisch album, waar hij - komend vanuit de folk - langzaam richting de jazz gaat. Wat op zijn volgende album Blue Afternoon tot grote bloei zal komen.

Met name het veelvuldig gebruik van de vibrafoon kan mij (net zoals op zijn monumentale Dream Letter) erg bekoren. Zeker als daar een fraaie gitaarsolo doorheen gevlochten wordt.

Er blijken veel fans te zijn van Gypsy Woman. Dat geldt niet voor mij (in welke versie dan ook). Ik heb hetzelfde wat BoyOnHeavenHill zo treffend beschreef: ook ik wordt geleidelijk erg nerveus en krijg ook de kriebels. Jammer, want anders had dit album van mij de volle mep van 5 sterren gekregen.