menu

Tim Buckley - Lorca (1970)

mijn stem
3,84 (144)
144 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Folk
Label: Elektra

  1. Lorca (9:53)
  2. Anonymous Proposition (7:43)
  3. I Had a Talk with My Woman (5:55)
  4. Driftin' (8:10)
  5. Nobody Walkin' (7:30)
totale tijdsduur: 39:11
zoeken in:
avatar van Paalhaas
5,0
Lorca... Waarschijnlijk de minst toegankelijke plaat van Buckley (Alhoewel Starsailor ook duidelijk aanspraak maakt op die titel), maar in mijn ogen tevens zijn meesterwerk.

De instrumentatie is vrij onorthodox en verklaart de unieke sound van het album: 12-string gitaar, bas, elektrische gitaar, pijporgel, elektrische piano en conga's (de laatste alleen gebruikt bij de laatste 3 nummers). Vooral die laatste drie instrumenten(gespeeld door respectievelijk John Balkin, Lee Underwood en Carter C.C. Collins) drukken een duidelijk stempel op de plaat.

Vijf lange, intense metafysische meditaties waarin Buckley de stem verheft tot het belangrijkste instrument van de band. Het geheel is uiterst los gearrangeerd en de muzikanten krijgen veel vrijheid. Je zou het 'free-folk' kunnen noemen .

De titeltrack, wat mij betreft Buckley's beste nummer, absoluut weergaloos gezongen, een nummer in 5/4-maat, opgedragen aan de dichter Federico Garcia Lorca, is een haast lugubere geloofsbelijdenis aan de liefde en toewijding voor de vrouw. Dit nummer is werkelijk één van de meest intense ervaringen die ik ooit in muziek heb meegemaakt.

'Anonymous proposition' is (hoe kan het ook anders) minder intens (donkergrijs is minder zwart dan zwart), maar het behoudt het majestueuze samenspel en de haast comateuze zang van Buckley.

'I had a talk with my woman' is het meest toegankelijke nummer van het album (en staat dus ook als enige op de anthology die onlangs uitkwam). Desalniettemin valt het zeker niet uit de toon.

'Driftin' grijpt weer terug naar de intensiteit waar de eerste 2 nummers mee doordrenkt zijn. Tergend langzaam weeft Buckley een magnifiek emotioneel web waarin je als luisteraar maar wat graag verstrikt raakt.
p.s. Check de 20 seconden durende 'Aaaaaaaaaaaaaall I wanna beeeee'

'Nobody walkin' schakelt een tandje omhoog in tempo en sluit het album op waaridge wijze af.

Het hele album is ontzettend coherent en ademt een tijdloze sfeer uit. Een top 3-notering voor deze veel te vroeg gestorven meneer.

5/5

Zo, en nu maar hopen dat er in de toekomst wat meer dan 2 stemmen komen voor dit album

avatar van aERodynamIC
3,5
Paalhaas schreef:

Zo, en nu maar hopen dat er in de toekomst wat meer dan 2 stemmen komen voor dit album


Jouw recensie zorgt er in elk geval voor dat het mijn aandacht trekt (mooi stuk), dus wie weet .....ben ik nummer 3.

avatar van Paalhaas
5,0
aERodynamIC schreef:

dus wie weet .....ben ik nummer 3.

Kom op, aERo, geen slappe beloftes, gewoon luisteren!

2,0
Paalhaas schreef:
Lorca... Waarschijnlijk de minst toegankelijke plaat van Buckley


Ik heb nog niks anders gehoord van Buckley, maar ik kan me er iets bij voorstellen. Moet me er de eerste keer
doorheen worstelen....
Ben benieuwd wat ik ervan gaan vinden na drie luisterbeurten , maar ik bedank alvast de paalhaas voor zijn aanrader!

avatar van VanDeGriend
2,0
RemyBl schreef:
(quote)


Moet me er de eerste keer
doorheen worstelen....
Ben benieuwd wat ik ervan gaan vinden na drie luisterbeurten


De eerste keer was worstelen inderdaad, maar de derde keer nog steeds. Dit werk is duidelijk niet aan mij besteed. Dat de lezer dat alvast ff weet (afhaken kan nu)

De openingstrack duurt sowieso lang maar de opbouw, of beter gezegd het gebrek daaraan, maakt het voor mij, ook na meerdere luisterbeurten eigenlijk niet om uit te zitten. Zonder het orakel uit te willen hangen en te veronderstellen dat mijn eigen mening, de mening van velen is, gok ik dat dit voor veel muziekliefhebbers zal gelden.

Tim zingt wat (stembeheersing een 10 ) en zo nu en dan komt een storend orgeltje de boel, het lijkt wel expres, nog ondoorgrondelijker en obscuurder maken. "Hoor ons een lekker expirimenteren" zouden de makers wellicht gedacht kunnen hebben. Ben in elk geval benieuwd welke subversieve rookwaren er zoal ter beschikking waren.

Eigenlijk geldt bovenstaande kwalificatie voor alle nummers. De instrumentatie is vrijwel voortdurend ïngewikkeld en de argeloze luisteraar zou zo maar kunnen stellen : "wat een richtingloos gepiel"

Uitzondering op bovenstaande statements is het laatste nummer dat, geheel in afwijking op de eerste 4 nummers, toegankelijk is en waarop blijkt dat Tim Buckley geen moeilijkdoenerij nodig heeft om een lied met zijn fenomenale stem naar een hoger plan te trekken.

Ik ken zelf niets van Tim (ben via Jeff, die ik geweldig vind, en het cd's die aandacht verdienen forum, bij Tim uitgekomen en wellicht is dit gewoon niet de juiste instapper) maar als er platen zijn die meer in het verlengde liggen van het laatste nummer van deze cd, houd ik mij van harte aanbevolen.

Overigens kan ik me best voorstellen dat dit een cd is in de categorie "1000 x draaien en dan valt t kwartje wel" maar ik heb meer te doen.

Helaas dit keer geen mooie ontdekking voor mij.

avatar van Paalhaas
5,0
VanDeGriend schreef:
De openingstrack duurt sowieso lang maar de opbouw, of beter gezegd het gebrek daaraan, maakt het voor mij, ook na meerdere luisterbeurten eigenlijk niet om uit te zitten.

Dit was ook al het euvel bij John Fahey, is het niet? Je bent duidelijk iemand die qua muziek gehecht is aan vastigheid en structuur. Prima. Ikzelf wil me nog wel eens in het diepe begeven, waar ik geen voet meer aan vaste grond heb. Gebrek aan structuur kan in mijn optiek juist een meerwaarde hebben, omdat je a.h.w. gedwongen wordt om te verdrinken (ik zet de metafoor nog even door ) in de muziek. Klinkt een beetje vaag, maar ja, dat is het ook.

Zonder het orakel uit te willen hangen en te veronderstellen dat mijn eigen mening, de mening van velen is, gok ik dat dit voor veel muziekliefhebbers zal gelden.

Daar zet ik ook mijn geld op in.

Tim zingt wat (stembeheersing een 10 ) en zo nu en dan komt een storend orgeltje de boel, het lijkt wel expres, nog ondoorgrondelijker en obscuurder maken. "Hoor ons een lekker expirimenteren" zouden de makers wellicht gedacht kunnen hebben. Ben in elk geval benieuwd welke subversieve rookwaren er zoal ter beschikking waren.

Eigenlijk geldt bovenstaande kwalificatie voor alle nummers. De instrumentatie is vrijwel voortdurend ïngewikkeld en de argeloze luisteraar zou zo maar kunnen stellen : "wat een richtingloos gepiel"

Geen freejazz-liefhebber, mag ik aannemen? Ach kijk, experimentele muziek valt zovelen koud op het dak. Ik ken ook experimentele muziek die mij koud op het dak valt. Het "Hoor ons een lekker expirimenteren" vind ik een uitspraak waar je voorzichtig mee moet zijn. Dat zou namelijk willen zeggen dat de muzikanten er geen gevoel in leggen. En als dat zo is, dan hebben de heren mij toch erg knap voor de gek gehouden.

Uitzondering op bovenstaande statements is het laatste nummer dat, geheel in afwijking op de eerste 4 nummers, toegankelijk is en waarop blijkt dat Tim Buckley geen moeilijkdoenerij nodig heeft om een lied met zijn fenomenale stem naar een hoger plan te trekken.

Kijk, dat vind ik nu juist het minste nummer.

Ik ken zelf niets van Tim...en wellicht is dit gewoon niet de juiste instapper

Paalhaas schreef:
Lorca... Waarschijnlijk de minst toegankelijke plaat van Buckley

Je opmerking klopt dus als een bus, VDG.

maar als er platen zijn die meer in het verlengde liggen van het laatste nummer van deze cd, houd ik mij van harte aanbevolen.

Goede instapalbums zijn, denk ik, Goodbye & hello, Happy sad en Blue afternoon. Hele andere kost, en een stuk meer structuur in de nummers (over het algemeen).

Overigens kan ik me best voorstellen dat dit een cd is in de categorie "1000 x draaien en dan valt t kwartje wel" maar ik heb meer te doen.

Ik was eigenlijk na een keer of 3 al diep onder de indruk, dus daar weet ik niks van.

Helaas dit keer geen mooie ontdekking voor mij.

Ga dan ook niet de hele tijd achter mijn toevoegingen in het Aandacht-topic aan!

4,0
Mooi berichtje Paalhaas en gelijk het record meeste quotes in 1 bericht

avatar van Paalhaas
5,0
Ja, heb ik 'm? Ik zat al te duimen in afwachting van 't verlossende woord.

avatar van VanDeGriend
2,0
Wel Paalhaas, ik was na je brave "smaken verschillen" opmerking bij Astral Weeks al bang dat je het verleerd zou zijn, maar gelukkig hebben we hier weer een knappe repliek waar de betrokkenheid bij en liefde voor het album duidelijk naar voren komen. En zo hoort het ook op deze site.

Ik check je instaptips uit en voor een potje "geen structuur" verlies ik me liever in de drones van Swans, sommige live opnamen van zoon Jeff en sinds kort Yerself is Steam (dank zij een tip van jou, dus vandaar dat ik, met een score van 1,5 uit 3, je suggesties best serieus neem en zal blijven nemen).

Nb: gefeliciteerd met je record

avatar van pauljojo
4,5
Paalhaas schreef:
Lorca... Waarschijnlijk de minst toegankelijke plaat van Buckley.

VanDeGriend schreef:
Ben in elk geval benieuwd welke subversieve rookwaren er zoal ter beschikking waren.

Ongelofelijk inderdaad! Ik heb nog heel wat luisterbeurten nodig voordat ik hier ga stemmen. Ik schrok werkelijk eventjes toen ik voor de eerste keer Tim's stem hoorde. Na een tijdje wende het wel, maar al die deuntjes en orgeltjes zijn minstens zo vaag. Ik heb dus nog een hoop te ontdekken.

avatar van Paalhaas
5,0
Paalhaas schreef:
En nu maar hopen dat er in de toekomst wat meer dan 2 stemmen komen voor dit album

Mission accomplished.

Roelof
Twee dagen geleden ben ik gegooid in de grote poel van verderf die Tim Buckley heet. Tenminste, dat is hoe ik erover dacht nadat ik me heelhuids door starsailor had gevochten - waarover ook een 'review' is te lezen op deze website. Toen ik zat te denken wat ik hier over moest schrijven dacht ik goed te kunnen aansluiten bij starsailor. Maar na tien minuten geheel anders. De zon schijnt - ik zeg niks over een lachende baby - , en dat moet gevierd.

Waar ik in de vorige review nog mary poppins onder het stof vandaan moest sleuren om maar niet te vervallen in woorden als 'psychedelisch' en 'trip', of nog erger, 'spacy', kan ik hier volstaan met minder maniakaal gebazel. Tim buckley slingert nog steeds met zijn stem, en hier en daar wordt nog steeds ouderwets gegild, maar deze muziek is me toch een pak lichter dan wat ik eerder van de man heb gehoord.

De plaat opent met horror-orgels en gedateerde synthesizers, tien minuten lang, maar daarna klap ik de tuinstoel open. Een half uur later klap ik hem weer dicht. Het kabbelt en glooit, komt met golfjes het strand op en trekt zich weer terug. Conga's en een gitaarsolo (i had a talk with my woman).
Vijf suites van om en nabij de zeven minuten. Op het eind worden de heupen zelfs nog van zolder gehaald. Nou, als het dan geen feest is, dan weet ik het ook niet meer.

Na regen komt zonneschijn, kinderen.
O deze plaat gaat zo gruwelijk vaak gedraaid worden deze zomer.

avatar van aERodynamIC
3,5
Waren het op de vorige cd zes nummers waar je het mee mocht doen, hier zijn het er slechts vijf. Alle vijf weliswaar met een behoorlijke tijdsduur en ik denk ook wel dat het er genoeg zijn voor dit duidelijk experimenteler album van Tim Buckley.
Al op de vorige twee albums liet Buckley horen niet vies te zijn van nieuwe wegen; op Lorca voert hij dat net nog even verder door.
Je moet er allemaal van houden: bij tijd en wijlen komt het nogal creepy op mij over. Dit staat in geen vergelijk met de eerste twee albums van de beste man. Niks romantiek of vrolijkheid.
Spannend? Zeker weten! Knap gedaan? Onmiskenbaar! Aan mij besteed? Soms. Ik waardeer de experimenteerdrift maar ik blijf altijd op afstand luisteren. Dit album weet me niet op te zuigen. Ik bewonder het zoals velen dat in musea doen: hand onder de kin, beetje interessante pose aannemen, wenkbrauwen fronsen en toch wel concluderen dat de man iets heel bijzonders heeft gemaakt. Maar raakt het mijn hart? Nee, dat doet het niet. Ik vind het een bijzonder album, maar beschouw het niet als mijn favoriete Buckley.

voltazy
vandaag op vinyl aangeschaft ...
zit onderuit gezakt om te gaan luisteren...

avatar van Paalhaas
5,0
En hij beviel goed zie ik.

voltazy
zeker

briljante plaat, ik deel niet snel zomaar 5 sterren uit, maar lorca verdient het zeker

misschien dat ik komende tijd nog wel de stemming krijg om er iets over te schrijven.

Beitel
Momenteel vlieg ik door hele discografieën heen, te snel en te gehaast. Zonder tijd er voor te nemen. Laat ik bij mijn nieuwste ontdekking, Tim Buckley's Lorca, eens weer écht goed aandachtig luisteren. Het bleek een perfecte timing.

Het openingsnummer, Lorca, kent een bepaald kitscherig, creepy sfeertje dat net te goedkoop is om het als favoriet te bestempelen. Het laat verder echter perfect zien wat deze plaat zo goed doet. Buckley's stem trekt je helemaal de muziek in. Het wordt spaarzaam aangevuld, maar al die elementen voeren je moeiteloos mee. Alles is honderd procent effectief.

De opbouw is fantastisch. De eerste twee nummers, en dan met name Anonymous Proposition, trekken je diep, heel diep mee. I Had A Talk With My Woman zorgt voor wat relatieve ontspanning, waarna Driftin' je nog dieper mee kan trekken. Nobody Walkin' zorgt uiteindelijk voor de afsluiting waarmee al die energie los kan komen om je zo weer met beide voeten op de grond te zetten.

avatar van Paalhaas
5,0
Lorca kitscherig en goedkoop?!

Beitel
Net iets te simpeltjes gotisch naar mijn smaak. Beetje vergelijkbaar met Scott Walker's The Drift. Het blijft nog steeds een sterk nummer en kent alle kwaliteiten van de beste nummers van dat album, maar de sfeer die het oproept is het net niet voor mij.

LocoHermano
Ik graaide deze voor een euro of 5 uit de bakken, in de hoop dat ik voor een lage prijs een experimenteel pareltje te pakken had. Op voorhand dacht en hoopte ik op een plaat in de lijn van Zappa's en Beefheart's beste werk. Helaas, ik zat d'r vies naast. Dodelijk saai, doe mij maar zijn eerste 2 albums.

avatar van Paap_Floyd
4,5
"Saai" m.b.t Lorca lijkt me vrij onmogelijk
Laat staan "Dodelijk saai"



En zo gaan we in een etmaal van 3,5 ( ) naar 4,5

Kosinski
Met voorsprong de meest irritante plaat die ik ooit heb gehoord.
Zelden slaagt een zanger of zangeres er in om mijn haren recht overeind te krijgen. Tim slaagt echter met vlag en wimpel.

avatar van korenbloem
5,0
Een tijdje geleden, lag ik op de bank met mijn handen onder mijn hoofd, benen languit, over de armleuning heen. Op de achter grond had ik Tim Buckley – Lorca op staan. Ik was hard aan het proberen mijn leven een beetje te overdenken, maar er kwam niks. Mijn aandacht kon zich niet op mijn eigen gedachtes richten. Telkens dwaalde mijn concentratie en bewustzijn verder af naar en in de muziek, welke zo prachtig door de huiskamer heen vloeide.

Buckley zweeft op Lorca tussen 2 uiterste werelden, een van free-jazz en een van folk. Hij weet met Lorca een eigen wereld te creëren waarin hij alleen het totale besef lijkt te hebben. Aan een kant klinkt dit heel experimenteel maar te gelijk heel vertrouwd en warm. De muziek klinkt als een romantische deken van gitaren, bas en orgel dronen welke buckley omarmen als een verloren liefde, die buckley bezingt. Buckley lijkt te verlangen naar liefde, een vrouw maar zijn muziek creeërd een gevoel van vrijheid, wat deze emotie misschien tegen spreekt. Buckley’s zang samen met de muziek creëert een haast een transachtig evenwicht, wat deze cd zo mooi maakt als hij is. Er vind hier iets heel persoonlijk plaats, iets wat alleen begrepen kan worden tussen jouw (de luisteraar) en buckely. In elk nummer roept Buckley je om bij hem te komen om mee te gaan in zijn prachtige muzikale escapades. Maar laat je telkens achter in verwondering, waarin hij zelf verder reist naar een eenzame hoogte.

De album bezetting was als volgt:
Tim Buckley – Guitar, Vocals
Lee Underwood – Guitar, Keyboards
John Balkin – upright bass, Bass, Pipe organ
Carter Collins – Congas

Het titel nummer is het meest uitdagende en mooiste nummer van het album. Er vind eerst een intro plaatst van 45 seconden, waarna Tim langzaam zijn stem als instrument door de muziek heen vermengd tot een prachtig geheel. De tekst beschrijft een ode aan de vrouw. De tekst heeft m.i. veel overeen met sommige gedichten uit lorca’s dicht bundel: Romancero Gitano “Zigeuner Romances”. Door het gebruik van de pijp orgel met de pingelende gitaren is Lorca een duistere droom waarin de wereld van buiten naar binnen lijkt te keren, Buckley’s stem stopt deze implosie en creëert een opening voor de luisteraar om in de wereld van Lorca te komen.

Op 'Anonymous proposition' is Buckley zijn stem als instrument wederom fenomeendal. Door de lange uithalen is elk woord een begrip geworden, elke uitlating een atonale ademing van klanken. De stem is het belangrijkste instrument op zichzelf geworden, waardoor de tekst als geheel soms in het niet valt, maar als je voorbij de verbluffende ervaring kunt komen van het instrument dat Buckley het meest beheerst: zijn stem. Kun je je richten op de prachtige zinnen die als een bloemlezing aan je voor bij zullen gaan.

I Had a Talk with My Woman, het nummer waarin buckley zich het dichts bij de aarde laat zien. Buckley citeerd hier vanuit verschillende jazz invloeden, alleen blijft hij heel dicht bijzijn eerdere roots zoals op Happy Sad. Het klinkt allemaal wat opener en minder duister dan de andere nummers. Misschien is dit heel bewust een soort rust moment geweest voor de luisteraar.

De muziekale sfeer is op de andere nummers: intens, varieërend en uitdagend. Maar op drifting ontstaat er een lui en langzaam geheel. Muziek welke een monnik zou kunnen uit ademen. Buckley lijkt hier te zoeken naar een balans, een vorm van rust. Boven dit alles worden emotie verwoord in tonen welke hun balans en rust vinden op de zacht voort golvende muziek. In Buckley’s zang ontstaat er een meditatieve klank, bijna zo rust gevend als een ‘ohm’. Het gesloten karakter van het album wordt steeds een stukje verder open gezet. De duisternis lijkt meer te verdwijnen en de muziek ontaard zich zo rust gevend als een zonsondergang.

Buckley laat Op Nobody Walkin wederom ingrediënten van, folk en jazz los. Maar hier citeert hij mijn inziens het meest vanuit de westerse rockmuziek. Nobody Walkin klinkt het meest rockend van alle nummers op deze plaat. Door het snelle tempo grijpt hij de luisteraar weer vast met een bezwering. Het rockende uptempo zorgt voor een ontnuchtering. Zoals ik al zei laat buckley mij telkens achter in verbazing, maar hier reikt hij zijn arm en trekt mij weer terug naar zijn hoogte, om samen het einde van dit prachtige muziek stuk af te sluiten.

Toen ik daar laatst op de bank lag, kwam er iemand binnen. En halverwege deze plaat werd ik weer tot de orde geroepen heel even klonk de muziek wat zenuwachtig of ik voelde me wat zenuwachtig, dat kan ook. Ik voelde mij gestoord in het prachtige muzikaal universum wat Buckley weet te creeëren. Die gene trok mij daar weer uit en ik werd weer geconfronteerd met het dagelijkse leven. Dit deed mij beseffen dat dit geen muziek is voor een gezellig zondag middag met de buren op visite, dit laat je niet even horen aan iemand Buckley vraagt hier al je aandacht, hij eist je gehele bewust op. Er rest mij nog een vraag: waarom heb ik dit album niet in mijn top 10? Want eigenlijk hoort het daar wel. Een van de meest intensieve en prachtige muzikale ervaringen ooit opgenomen, tenminste die ik gehoord heb tot nu toe.

avatar van Paalhaas
5,0
Kosinski schreef:
Met voorsprong de meest irritante plaat die ik ooit heb gehoord.
Zelden slaagt een zanger of zangeres er in om mijn haren recht overeind te krijgen. Tim slaagt echter met vlag en wimpel.


avatar van barrett
4,5
Wat is dit toch een zware taak, schrijf een recensie over Tim Buckley's Lorca. Het is al moeilijk genoeg om Tim Buckley te omschrijven of samen te vatten, laat staan over zijn minst toegankelijke plaat namelijk Lorca. Ik heb deze plaat ooit eens gekocht omdat de figuur van Tim Buckley zo fascinerend, ik kende hem als een zeer innoverende muzikant, en dat werd later enkel maar meer bevestigd na het horen van dit album.

Nu ja ik heb dit album al meer dan 2 jaar in mijn bezit en toch blijft het ergens nog steeds een rare gewaarwording als ik deze cd beluisteren. Het is geen hatelijke of afgrijselijke ervaring dat zeker niet, ik geniet er telkens weer van, maar toch snap ik deze plaat niet.

Misschien moet je er ook helemaal niets van snappen en is het belangrijker om je gewoon te laten gaan, je gewoon te laten meevoeren doorheen een halfuurtje mediteren. Dat is toch hoe ik het opvat, het is een meesterlijke plaat om te zweven om gewoon naar te luisteren en mee te zoeven doorheen een nieuw universum, het Buckley-universum. Want later zou Jeff heel veel van zijn papa opsteken, en ik denk nog het meeste misschien van deze plaat.

Mensen die houden van vreemde muzikale ervaringen, van trips die toppen willen zien en daarin in dalen meegesleept worden, luister naar dit, het is een hele rollercooster ervaring in de possitieve zin van het woord dan.

PS: Als iemand de songteksten kan uitleggen zou ik hem eeuwig dankbaar zijn, want ik versta er helemaal niet van

avatar van Droombolus
4,0
Uitleggen en verstaan zijn in nederland verschillende dingen, maar in belgië niet begrijp ik..... ... Ik ben nederlander, dus als je de teksten zoekt die staan gewoon op de oerhollandse site van Adrie Meijer ....... Tim Buckley guitar tabs - lyrics-tabs.timbuckley.org

avatar van barrett
4,5
Droombolus schreef:
Uitleggen en verstaan zijn in nederland verschillende dingen, maar in belgië niet begrijp ik..... ... Ik ben nederlander, dus als je de teksten zoekt die staan gewoon op de oerhollandse site van Adrie Meijer ....... Tim Buckley guitar tabs - lyrics-tabs.timbuckley.org


Ja bedankt voor de link, kga em zeker eens op na kijken.

avatar van Stijn_Slayer
3,5
Ik ben het helemaal met aERodynamIC eens. Ik beluisterde Lorca net voor de vierde keer, en ik merk dat dit album me niet elke keer aanspreekt. De ene keer werkt het wel, de andere keer niet. Dat zit 'm ook voor een deel in de lengte van de nummers. Als het aanslaat ga je op in de duistere sfeer, maar anders is het maar langdradig.

Aquila
Moet me er de eerste keer doorheen worstelen.... Ben benieuwd wat ik ervan gaan vinden na drie luisterbeurten
[...]
De eerste keer was worstelen inderdaad, maar de derde keer nog steeds. Dit werk is duidelijk niet aan mij besteed.
[...]
Helaas dit keer geen mooie ontdekking voor mij.

Op verzoek van Paalhaas me onlangs ook weer driemaal aan "Lorca" gewaagd. Door het eens op de iPod te zetten, waar bijna alle andere Buckley albums al stonden. Hier kon ik nooit goed doorheen komen en had het al zo'n beetje opgegeven en daarom had het de iPod nooit gehaald. Zo'n beetje die luisterbeurten die RemyBl en VanDeGriend hier beschrijven, dat was mijn ervaring ook.

Maar nu begint het kwartje dan langzaam te vallen. Met name 'Driftin'' vind ik een geweldig nummer. Maar is "Starsailor" al niet makkelijk, dit is zeker Buckleys minst toegankelijke werk. Op de iPod werkt dat langzame en slepende heel erg goed. Hiermee krijg je die sfeer beter mee en komt het meer in de buurt bij mijn favorieten "Blue Afternoon" en "Happy Sad". En dat is blijkbaar nodig om het te kunnen waarderen.

avatar van Droombolus
4,0
Aquila schreef:
Met name 'Driftin'' vind ik een geweldig nummer. Maar is "Starsailor" al niet makkelijk, dit is zeker Buckleys minst toegankelijke werk.


Een terechte konklusie IMO want op Lorca zit Tim regelmatig op de rand van zwaar depri. Ik heb ook dagen dat ik dit album gewoon niet trek omdat de emotionele lading gewoon niet goed valt.

Driftin' is trouwens een ge-edite live opname waarvan de komplete track op Live At The Troubadour '69 staat ..........

Gast
geplaatst: vandaag om 02:27 uur

geplaatst: vandaag om 02:27 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.