Fleetwood Mac - Time (1995)

TIPparade..
Alledrie!

Ik vind het eerdere werk van McVie ook stukken leuker dan die kapotgeproduceerde latere nummers.

Ok Everywhere is een heel mooi liedje eigenlijk, maar wel extreem slick. Tja, Lindsey's fout. Verder hoort Christine er inderdaad hartstikke bij, maar vooral in de vocale mix. Die ronde, warme stem is toch iets anders dan de scherpe, nasale en hoge vibes van Buck/Nicks. Maar Goed haar eigen composities werden wel heeeeeel flauw hoor. Al waren het hits. Maar goed, ik ben geen levenslang fan geworden door Little Lies ( echt een van de ergste nummers ooit ) en Love Shines of Skies The Limit. Nee, dan hebben I'm So Afraid en I know I'm Not Wrong, Brown Eyes en Over & Over, Storms en I Don't Want To know toch meer een duit in dat zakje gedaan.

Maar Christine is een topper geweest, da's duidelijk. En haar bijdrage op persoonlijk vlak en haar stem worden wel node gemist, vandaag de dag, maar wat mij betreft dus niet haar composities.

Je moet alles een kans willen geven. Ja, ten tijde van Behind the mask en Time was er een Fleetwood mac actief, noem ze wat mij betreft FM Mark 7 en FM Mark 8, maar ze vertegenwoordigen waarschijnlijk voor veel mensen niet de favoriete samenstelling.

Maar moet je al die samenstellingen met elkaar willen vergelijken of ze afzonderlijk hun eigen kans geven?

Juist bij Fleetwood mac weten we dat vergelijkingen eigenlijk zinloos zijn: de ook succesvolle bluesperiode met Peter Green is in de verste verte niet te vergelijken met de eerste 10 jaar van Buckingham/Nicks. Bob Welch kun je niet afzetten tegen Rick Vito.

Het enige dat al die cd's gemeen hebben zijn Mick Fleetwood en John McVie.

In dat kader blijf ik vinden dat Christine's werk met Rick Vito en Billy Burnette, met name in de periode 1988-1992, alleszins acceptabel is. Toevallig (of niet) ook de periode dat Stevie Nicks actief bleef.

Maar ik zie dat geheel los van Christine McVie's eerdere succesvolle samenwerking met Lindsey Buckingham binnen Fleetwood mac: het is appels met peren vergelijken.

Da's mooi. Jij vergelijkt toch ook eerder werk van Buckingham met later werk?

Christines eerdere werk is sprankelender, spannender en origineler dan de platte bluespop die ze na 83 schreef wat mij betreft. Dat is het vergelijken van Christine McVie met Christine McVie.

Ik heb in 87, 90 en 95 de FM samenstellingen live gezien, maar zeker de laatste versie leek wel een tributeband. Niks eigens, enkel ouwe meuk terughalen die je niet eens zelf geschreven hebt. Nee, die twee incarnaties hebben van Fleetwood en McVie en zichzelf niet de kans gehad, wel van mij. Ik heb geluisterd. Maar ze hebben nooit samen mogen uitgroeien tot een band met een eigen geluid. Alle eerdere samenstellingen in basis wel.

En vito ern burnette hebben echt wel mijn oor gehad hoor. Ze hebben echter niets blijvends of pakkends geschreven. Als jij Behind the mask en Time alleszinds acceptabel vind wens ik je veel plezier, maar meer dan doelloos behang kan ik er niet van maken.

De uitvoeringen van Christine's nummers zijn sterk afhankelijk van de begeleiding.

(modknip) Volgens mij heb ik mij nooit uitgesproken als voorstander van Fleetwood mac waarbij Lindsey Buckingham ontbreekt.

Het enige dat ik zeg, is dat ik Christine's studiowerk met Vito en Burnette acceptabel vind.

Dat heeft niets te maken met live-concerten of wat dan ook. Lindsey's rol, zijn werk, is een hele andere, maar gezien bovenstaande heb ik er al weer helemaal geen zin om er met jou over te praten.

Jeetje wat een gemiddelde

Overall gezien vond ik het sterk album. Geen 1 nummer die ik slecht vond.
Vind dit album niet veel minder dan Tusk of Rumours

Jij vindt Christines songs op dit album "acceptabel". Ik vind het slappe hap. Punt. In mijn oren komt iemand die zulke fraaie songs als Why, You Make loving Fun, Over & Over, en Brown Eyes op haar naam heeft niet weg met "acceptabel". Da's middle of the road. Radiodrizzle. Muzak. Als jij dat mooi vind, prima. geniet ervan.

Wat ik me hiervan kan herinneren is dat Blow by Blow wel een lekker nummer was.
Simpel deuntje dacht ik, maar wel lekker in het gehoor liggend.

l hem nog maar eens opzoeken dit album (ergens ver weg onder het stof).

dit is het gewoon niet... Blow by Blow gaat nog wel

Ondanks dat Stevie Nicks en Lindsey Buckingham niet meedoen vind het toch een leuke cd.
Lindsey doet alleen op nr 6 even mee. Ik vind dat ze een idd een lekker en sfeervol in het gehoor horend stukkie in elkaar gezet hebben en op zoek gaan naar ingewikkelde riffjes is bij dit album totaal overbodig. These Strange Times van Mick Fleetwood klinkt niet alledaags maar heerlijk apart. Time, een typische Fleetwood Mac plaat: neen.
Een sfeervolle zomerse plaat: ja!

Toch nog een keer goed beluisterd en toch met 1 punt verhoogd net zoals Ad al zei het is toch een leuke cd. De cd klinkt sfeervol en bevat toch wel een paar mooie nummers zoals All over Again en
These Strange Times. Dus nu *3.5

Als ze het onder een andere naam hadden uitgebracht was waarschijnlijk de score van 2,23 een stuk hoger.

Als groot FM liefhebben is dit een album waar ik niet doorheen kom. Ik haak weer bij Say You Will aan...

Ik vind dit een heerlijk album. Op sommige songs is de Mac sound duidelijk aanwezig. Daar zullen bas en drums wel voor iets tussen zitten. Een nummer als Winds of Change heeft die typische Fleetwood Mac "drive".
Zonde dat songs als Nights in Estoril live niet gespeeld worden maar dat men uitsluitend kiest voor een heel veilige en uiterst voorspelbare setlist om de massa tevreden te houden.

Respect voor je afwijkende oordeel hier in, maar ik vrees dat het publiek niet blij wordt van het meeste materiaal op Time.
Buckingham en Nicks worden ook node gemist hier.

Een aantal jaren geleden gaf ik deze cd een *, maar ik moet mijn mening drastisch herzien.
Het is een heel ander soort FM plaat uiteraard dan met Buckingham/Nicks. Maar is dat echt zo'n gemis? Time heeft een East coast gevoel, San Fransisco anno 1969. McVie komt daar heel goed mee weg, de nummers klinken positief en hebben wel het typische Mac/McVie ritme sectie. Een echte zomer plaat met een hoog hippie gevoel. Het is vloeken in de kerk, maar eigenlijk vind ik deze beter dan het veelgeprezen Tango in the night. Zo kan het gebeuren dat een cd na jaren lagen van stof happen er zomaar ** sterren bijkrijgt.

Het album was bij voorbaat kansloos.
En hoe aardig het dan alsnog kan blijken te zijn weegt bij lange niet op tegen de kritiek en vooringenomenheid voordat het album is uitgekomen.

Uiteraard is er geen betere samenstelling van FM dan ten tijde van Rumours (en nu dus ook).
Dat neemt niet weg, dat er best heel aardig te luisteren is naar dit album. Het is voor mij iets minder dan Behind the Mask, ook zonder Lindsey Buckingham maar nog wel met Stevie Nicks.

Achteraf, nu alles weer "koek en ei" is binnen de band kunnen we er wat ruimer tegenaan kijken. Maar de muzikanten van destijds hebben geen wanproduct geleverd.

There, I fixed it !

Aardige poging,de muzikanten doen hoorbaar hun best maar zonder Buckingham en Nicks mist te plaat gewoonweg te veel.
Daarnaast is Christine McVie in het verleden ook wel eens sterker voor de dag gekomen.
Nu heeft nota bene Dave Mason met Blow by blow het sterkste nummer van Time afgeleverd.

Op zich zijn de nummers wel oké, maar de beide vervangers voor Buckingham en Nicks vallen wel heel pover uit. Vooral die vrouw kan naar mijn bescheiden mening niet zingen. Wat een vreselijke stem.

'Sooner or Later' vind ik het beste nummer, met dank aan goede, oude Christine. De Christinenummers redden hier de meubelen, maar 'Hollywood' duurt te lang. 'These Strange Times' met een diepzinninge Fleetwood -ja, dat kan - bevalt me ook.

Het scheelt niet veel of ik had voor de verandering boven het gemiddelde gestemd. Time is namelijk zo'n ultieme "doet niets verkeerd"plaat. Een echte oudelullen-album zoals wel meer dinosaurussen uit de jaren zestig gemaakt hebben. Time is een heel veilige rit. Zeker waar McVie zingt, zal het heel vertrouwd aanvoelen. De muzikanten die op de vorige plaat aanschoven en zijn gebleven, zijn toch behoorlijk inwisselbaar. Alles op hetzelfde tempo en met dezelfde dynamiek gespeeld. Heel veilig en erg zoet, maar daarmee oersaai. Ik snap het lage gemiddelde heel goed, maar ik vind dit niet per se minder dan wat de band deed vanaf de titelloze plaat. Tango In The Night uitgezonderd.

Tussenstand:
1. Future Games 4*
2. Bare Trees 4*
3. Then Play On 4*
4. Tango In The Night 3,5*
5. Peter Green's Fleetwood Mac 3*
6. Mr. Wonderful 3*
7. Kiln House 3*
8. Fleetwood Mac 3*
9. Penguin 3*
10. Rumours 2,5*
11. Heroes Are Hard To Find 2,5*
12. Mirage 2*
13. Behind The Mask 2*
14. Time 2*
15. Tusk 1,5*

Ik wilde het album flink afstraffen op basis van I Do en Hollywood (Some Other Kind of Town) waarbij McVie echt het meest belabberde songmateriaal sinds jaren produceert en Winds Of Change, maar blijf toch op de voldoende door Talkin' To My Heart, Sooner Or Later, I Wonder Why en vooral These Strange Times. Laatstgenoemde track heeft een hele vreemde structuur met de minimalistische muziek en Fleetwood's cynische voordracht en is daarmee een van de meest on-karakteristieke Fleetwood Mac songs uit het hele oeuvre, maar verdomd als het met niet bevalt. Als Bramlett als Dolly Parton klinkt vind ik het werkelijk verschrikkelijk om aan te horen, maar op andere momenten (vooral de achtergrond) is het best te doen. Er is ook weer wat meer gitaar te horen dan op de voorganger, wat toch een voordeel is. Zeker niet briljant, maar had alsnog heel veel erger gekund.

Tussenstand:
1. Rumours
2. Tango In The Night
3. Bare Trees
4. Then Play On
5. Future Games
6. Fleetwood Mac
7. Penguin
8. Behind The Mask
9. Time
10. Heroes Are Hard To Find
11. Tusk
12. Kiln House
13. Mystery To Me
14. Mirage
15. Peter Green's Fleetwood Mac
16. Mr. Wonderful

Het verbaast mij dat sommigen het saaie en kleurloze Time boven het originele en dynamische Tusk verkiezen. Maar ja, ieder zijn smaak.

Vandaag weer eens in de speler gehad . Had wel het idee dat ik in het verleden me heb laten leiden door teleurstelling. Ouder, wijzer en misschien milder deze plaat nu eens tot me genomen. Ook gericht geluisterd dit keer. Vaak als het me niet aanstaat draai ik hem niet eens af, maar vandaag heb ik hem zelfs nogmaals opgezet. Ik zal nu niet opeens van 1 naar 4 of 5 gaan , maar 3 is toch meer acceptabel dan de 1 die ik er een aantal jaar geleden aan hing. 3 sterren dus

Het is helemaal niet erg inderdaad, het album af en toe in de speler te hebben.
Ik heb mijn voorkeuren voor de songs van Christine McVie en Dave Mason.

Alleen hadden ze van mij Bekka Bramlett thuis mogen laten maar dan ben ik natuurlijk gelijk een oude belegen zeur die de jeugd geen kans wil geven. Maar misschien was FM in 1995 al geen band om aan een verjongingskuur te beginnen en Billy Burnette, ook wat jonger, paste wonderwel beter binnen de band waar hij uiteindelijk zelfs 8 jaar lid van is geweest.

Ray Kennedy heeft voor Mick Fleetwood echt een topprestatie geleverd met het schrijven van These strange times.
Een heel album vol daarmee, met Fleetwood als verteller en percussionist, had misschien een heel aardig solo album opgeleverd.

Dit is natuurlijk een vrij waardeloos Big Mac album. Staat geloof ik in de top 10 van Rolling Stones' worst albums of all time. De opener gaat nog net, blow by blow krijgt een halve voldoende en all over again met een vanouds elegant zingende Mcvie redt het album van de totale ondergang. 2 sterren en dat is naar boven afgerond.

Er is, voor de liefhebbers, een prima solo-album van Christine McVie te maken over haar Fleetwood Mac periode 1988-1995, waar alle nummers van Time deel van uit kunnen maken.
Met een beetje oog voor de juiste volgorde, kunnen de Time songs worden aangevuld met twee nummers van Behind the Mask, Skies the limit en Save me.

Verder zou ik dan ook kiezen voor As long as you follow , nieuw op het Greatest Hits album en Love Shines en Heart of Stone van de box The Chain (25 years).

Het is natuurlijk niet de klassieke Fleetwood Mac line up (hoewel Stevie Nicks meekweelt op Save me en Heart of Stone) maar wel verder redelijk consistent van samenstelling, met dus twee keer een McVie, Mick Fleetwood en de gitaristen Billy Burnette en Rick Vito. De laatste werd op Time vervangen door Dave Mason.

Behalve de hitsingles Save me en As long as you follow is het voor de meesten vrij onbekend werk van Christine McVie in een periode dat de klassieke line up ontbrak en Fleetwood Mac als band minder in de aandacht stond en er minder albums werden verkocht.

Toch blijft het werk van Christine McVie buitengewoon interessant. Deze compilatie met 10 nummers is dan 45 minuten prima.

Over haar periode 1970-1974 is ook een prima compilatie te maken, maar dat hoort niet bij het album Time thuis, geheel andere periode.

Ik vond de tekst van het afsluitende Christine McVie nummer All over again op Time echt raak:

… Well it's time to say goodnight
And finally turn out the light
How do I say in some simple way
How much you have been on my mind
… But I have to let you go
It's time to move on, don't you know
But you can rely on a love that won't die
For haven't I told you so
… So let's stop before it's too late
And leave it all up to the fates
Cause in spite of the heartaches
And troubles in love
I'd do it all over
Do it all over again
… Each of us and everyone
Carries a burden of love
But as far as I go in my heart I know
It's you I'll be thinking of
… So what is there left to say
As I see us drifting away
You can always depend on a love that won't end
Won't you think of me, think of me that way
… So let's stop before it's too late
And leave it all up to the fates
Cause in spite of the heartaches
And troubles in love
I'd do it all over again
… Well it's it's time to move on to the rain
And finally break the chain
In spite of the heartaches
And troubles in love
I'd do it all over (do it all over)
Do it all over again
Stop before it's too late
… Cause in spite of the heartaches
And troubles in love
I'd do it all over (do it all over)
I'd do it all over again

Zeker!