Fleetwood Mac - Time (1995)

Als je pers mocht geloven destijds, moet dit een geweldige stinker van een album zijn geweest.

Heeft iemand zowiezo dit album al gehoord ?

Ik niet, dus kan geen kwotering geven!

'I Do!'!

Ik vind het eigenlijk wel een lekker album (voldoende). Het eerste nummer had ik het gevoel dat de bandleden een jurk aan hebben en als een soort Jomanda op EO-dag het publiek vermaakt.

Gelukkig wordt het daarna beter en vooral de drum en gitaar op Blow by Blow is erg lekker (lijkt wel live).

Hoogtepuntjes toch wel nummer 3, 4 , 9 en 11.

Dit album heb ik niet gekocht vanwege de negatieve perskritieken - het werd ook commercieel een gigantische flop - maar onlangs wel geleend en het is inderdaad erg zwak.
De vernieuwde band klinkt als Fleetwood Mac maar daar is alles mee gezegd. De meeste songs zijn saai en kleurloos, enkel "Blow by Blow" en "Winds of Change" ontspringen de dans.

Dit is helemaal niets.Ongelofelijk triest dat men dit uitbracht.Dit heeft helemaal niets met FM te maken.Gezichtloos,anoniem en zwak songmateriaal.
Ik heb het twee keer beluistert,maar kwam al snel tot de conclussie dat deze plaat snel vergeten mag worden.
Een zwart hoofdstuk in de geschiedenis van de groep.

Het slechtste van Fleetwood Mac op Behind the Mask. Als Mac fan kocht ik hem toch. Ik dnk dat de puf bij Christene McVie en John en Mick er ver uit was. En als je naar verschillende nummers luisterde klonk het als een afscheidsalbum. Stevie weg, Lindsey weg. Als je dan de nummers draaide, zoals These strange Times (Mick die twijfeld of God nowhere was en dan weer now here) en All over Again (Dispite all the trouble and pain I would do it.....), Dreaming the Dream, Winds of Change. En het nummer Nights In Estoril, waarvan de melodie al jaren weer terugkomt in mijn hoofd. Toen had ik idee de koek is open vond het ee triest einde van een groep.Tot een paar jaar later Lindsey en Stevie weer terugkeerden op Tango In The Night ('n toevalige ontmoeting leidde tot....enz). Gelukkig hebben ze deze muzikale depressie overleeft. Als je hem met dit alles gelezen hebbende de cd nog eens beluisterd en de teksten uiteraard ook meeneemt., is hij eigenlijk niet nog niet eens zo slecht. En bij de meeste winkels ligt hij voor een paar euro in de bak.

Nee, Time is zeker beduidend minder dan Behind the mask, dat de eerste cd zonder Buckingham was.

Ad, wij kennen elkaar langer, wij kennen het complete oeuvre van Fleetwood mac: deze cd kan toch geen 4 sterren opleveren?

Het optreden van de "Buckingham-Nicks" vervangers, Dave Mason en Bekka Bramlett is ronduit droevig; Christine McVie was al als soliste begonnen en had haar maar matige songs vanuit de verte aangediend.

Het enige wat je in dit soort gevallen nog kunt doen, is denken dat Mick Fleetwood nog een aardige solo cd heeft uitgebracht en het gebodene vanuit die optiek bekijken.

Nee, ik begrijp heel goed waarom iedereen heel graag ziet/hoort dat Lindsey Buckingham en Stevie Nicks deel uit maken van de groep.

Ik wil nog een bescheiden uitzondering maken voor Nights in Estoril en het enigszins weirde These strange times. Daarmee houdt het op.

Ik deel geheel je mening; Een zwart hoofdstuk in de fabulous story of Fleetwood Mac.... pfffft.... keertje bijna gratis op rommelmarkt meegenomen.... staat flink stof te vergaren, kan ook nog als onderlegger dienen, eigenlijk

Toen deze cd uitkwam was ik er rotsvast van overtuigd dat dit de allerlaatste FM cd was. Helaas zonder Lindsey. En zoals meestal als een groep stopt waar je mee opgegroeid bent, heb ik het idee dat er weer een stukje jeugd weggenomen wordt. Aan FM heb ik zulke fijne herinneringen. Ik was dus behoolijk in mineur. Ik vond de hoes ook erg symbolisch. Het ei was gebroken en het jonkie mocht het gaan overnemen. Het allerlaatste nummer van Mick ervoer ik ook als een soort afscheid. Ook ZIJN afscheid van zijn maatjes. Dat alles, samen met All Over Again, Winds Of Change, Dreaming The Dream en Nights In Estoril, nummers die toch echt niet slecht klinken, deden mij uit weemoed een 4 geven Maar jullie hebben gelijk daarna werd er plots weer het een en ander uit de Buckingham en FM pet getoverd en dat was weer het "oude werk", tot mijn grote vreugde. Time werd in die zin toen weer een erg middelmatige plaat. Maar nu snap je mijn 4, hopelijk. Toch laat ik die staan, ondanks dat het nu meer een "zapcd" is geworden

Oef! Wat een vreselijk overbodige plaat dit en wat werd de naam Fleetwood Mac en de daarbij opgebouwde reputatie ten grabbel gegooid.Werelijk niks op deze draak is memorabel en hier wordt nog meer duidelijk op welke krachten Fleetwood Mac altijd gedreven heeft.Snel vergeten dit misbaksel en ik zet Mirage nog maar eens op.

De allerslechtste Mac vind ik toch Behind The Mask, maar om de reden die ik op 25-10 heb gegeven ben ik toch blij dat ik hem heb. Maar eerlijk is eerlijk, FM minus LB is een heel ander iets.

Goed, voor het omzetten van alle negatieve energie richting studio-werk van Fleetwood mac in de periode 1988-1995, dacht ik toch wellicht een lichtpuntje te kunnen brengen: de solo-cd van Christine McVie voor die periode.

Dan zijn gelijk ook alle critici getackeld die vinden dat er geen Fleetwood mac mag zijn, zonder Lindsey Buckingham.

Zoals bekend, zat er twintig jaar tussen solo cd 2 & 3, Christine McVie (1984) en In the meantime (2004).

Onderstaande nummers geven haar een kwalitatief hoogstaande solo cd, waar ze zich niet voor hoeft te schamen:

1. Skies the limit
2. Hollywood
3. I do
4. Sooner or later
5. Save me
6. Behind the mask
7. Love shines
8. When it comes to love
9. Heart of stone
10. Nights in Estoril
11. As long as you follow

Uiteraard nummers van Behind the mask en Time maar ook van 25 years: The Chain (Love shines, Heart of stone) en Greatest hits (As long as you follow)

@ musician. Heb jij de solocd van Christene Mcvie, In The Meantime? Ik wel, maar draai die eigelijk nooit. Ik denk dat bij Christene het heilig vuur is gedoofd na Fleetwood Mac. In The Meantime is akelig matig. Tijdens de FM periode vond ik mooiste van haar nummer Songbird.

Ach, je moet roeien met de riemen die je hebt. Ik heb bij In the meantime een recensie geschreven, die klopt nog wel.

Daarom is het zo aardig, een "solo-cd" te branden van haar beste werk bij Fleetwood mac in de periode 88-95.

Dan blijkt overigens, dat ze toch prima kan musiceren.

Helemaal met je eens en een prima idee. Die compilatie cd zal ik eens gauw branden. Ben net klaar met één van Graham Nash.

Bij mijn favoriete nummers van Time, heb ik ook These strange times aangekruist, niet alleen nummers van Christine McVie.

Het nummer gaat zwaar gebukt onder het feit, dat het geschreven is door Mick Fleetwood (dat moet dan z'n eerste nummer ooit zijn) en Ray Kennedy. En dus niet door LB.

Zelfs de zang (het is meer spreken, hij kan natuurlijk niet zingen) is van Fleetwood, later ondersteund door Bramlett.
Het nummer is weird en een beetje ondergewaardeerd, in al het geschreeuw over de kwaliteit van Time.

Het thema "God is nowhere said the atheïst but the child read God is now here" is ook al van zijn solo-LP 'm not me.

Misschien had Fleetwood Time als solo-LP moeten benaderen. Met Burnette en Dave Mason.

Maar ja, als wordt gekozen voor John McVie en Christine McVie wordt het toch al gauw Fleetwood mac. Overigens, gaat de voorfinanciering van de plaat een stuk gemakkelijker, als je opereert als Fleetwood mac i.p.v. Mick Fleetwood solo.

Dat het als solo -lp uitgebracht had moeten worden ben ik helemaal met je eens. Dan had ik 'm overigens ook gekocht, want er staan best wat nummers op die best de moeite waard zijn. Alleen het Mac geluid mis je teveel. En wat betreft These Strange Times ben ik het wederom met je eens (lees mijn vorige reaktie op deze lp}.

Dat de band na de mislukking van Behind the mask nog een plaat afleverde in de zwakste periode van de band was een merkwaardige keuze. Deze Time gaat nog dieper, in de negatieve zin van het woord, als de voorganger. Truttige en nietszeggende muzak is waar een band als Fleetwood mac in deze fase van hun carriere mee bezig was. Dieper als met Time kon de band niet zakken.

Behind The Mask Was m. i. het allerdiepste dieptepunt. Op de deze staan best nog wel mooie nummers. Maar ja, je mist het "Mac" geluid. (met name Lindsey Buckingham) De gast -zangeressen klinken echt niet verkeerd. Christene McVie klinkt zelfs als vanouds goed.

Deerniswekkende plaat. treurnis op een stokje. Niks komma nul.

In een vorige reaktie heb ik wat uitgebreider uitgelegd, waarom dit album niet zó slecht is m.i. Wat vernieuwing e.d. is dit album eigenlijk niet in echt een Fleetwood Mac album. Mac zonder Lindsey is eigenlijk geen Fleetwood Mac. Desondanks staan er toch voldoende nummers op die ik zeer waardeer. Bij het beluisteren van de tekst van All Over Again krijg ik nog steeds een brok in mijn keel omdat daar eigenlijk het eind van Fleetwood Mac werd bezongen door Christene McVie. Ik vind de hoes in dat opzicht ook erg toepasselijk. Gelukkig verliep de geschiedenis, door toevallige omstangheden, anders en bestaan ze nog steeds. En hoe!!!!

Het was niet de schuld van Mick Fleetwood en John & Christine McVie, dat zij eigenlijk gedrieën verder moesten. Na Behind the mask en het opstappen van Stevie Nicks (jawel!) en Rick Vito.

Achteraf kun je je afvragen, of het zo verstandig was Dave Mason en Bekka Bramlett aan te trekken.

Maar, het eindresultaat moet altijd worden bekeken, geen sentimenten.

Maar doordat Christine McVie al min of meer solo zit mee te doen tijdens het opnameproces (zij zit in Engeland, de anderen in Amerika) is er ook al geen eenheid meer te bespeuren.

Haar nummers klinken gedateerd, zijn veelal te lang en Christine McVie mist het vermogen ook maar enigszins mee te gaan met de tijd. Compositorisch is zij ook al niet op haar best en haar nummers worden ook nog eens niet onder de loep genomen door haar kritische oud-collega Buckingham.

Bekka Bramlett schrijft geen nummers, Dave Mason heeft in de verste verte nog nooit een kar als Fleetwood mac hoeven trekken en Billy Burnette is een aardige man, maar geen Lindsey Buckingham.

Time is hiervan het eindresultaat en voorlopig dieptepunt. Hoewel in zekere zin iedereen toch zijn best heeft gedaan, klinkt het zoals het is.

Ik kan mij teleurstelling als algeheel gevoel wel voorstellen. Maar het een halve ster geven is wel weer erg droevig. Je had er niet aan moeten willen beginnen.

Ik had graag de "oude" band van Mick Fleetwood willen zien opdraven, met o.a. George Hawkins. Opgeteld met Billy Burnette, John, Christine McVie en toch ook Rick Vito had dit zeker nog tot iets aardigs kunnen leiden.

@ shackinup. 0.5* geven aan een plaat, vind ik eigenlijk wel een beetje overdreven. Maar ja, dat is mijn mening. These Strange Times alleen is dat al waard. Maar als ik een cd zó slecht vind, sla ik altijd mijn beurt maar over met stemmen. Al is het alleen al om het gemiddelde niet te verzieken.

Deze CD hadden ze nooit moeten uitbrengen. Wat zonde in zo'n Fleetwood Mac carriere. De nummers van Billy Burnette zijn 1 van zijn slechtste. Dave Mason doet het wel leuk in Blow by Blow maar I wonder Why vind ik niks aan.
Bekka Bramlett heeft wel een leuk nummer met Nothing Without You wat samen met Lindsey Buckingham word gespeeld!!!
Christine d'r nummers zijn veelste lang. Wat een gezeur! Dit is de eerste CD waar ik mij erger aan Christine. Vooral Hollywood, het lijkt wel of ze niet konden ophouden.
Mooi vind ik wel All Over Again. Mooie tekst.
These Strange Times wijkt af van alles en nee...lelijk is het niet.
Op de B-kant (single LP) van Skies the Limit staat trouwens net zo'n soort nummer "Lizard People" alleen is These Strange Times beter uitgepakt,

Maar Ad, Ik ben echt idolaat van deze band en vind het dan ook terecht ook eens een zwaar kritische noot te laten horen. Als je zoveel bezettingswisselingen hebt gehad en zoveel meesterstukken hebt afgeleverd kan er ook eens een totale mislukking tussen zitten. Niet heel erg, maar wel zo helder om daar geen doekjes om te winden. Deze plaat is echt een afrader. Een waarschuwing dus naar elke newbie die zoekt naar FM-platen. Loop langs deze op, want AL het andere werk van deze band is beter dan dit gedrocht. Stel je toch voor dat je vanwege de aantrekkingskracht van de uitverkoopbak door dit ding kennis maakt met Fleetwood Mac. Dan koop je nooit meer iets van ze terwijl er zoveel te genieten valt.

OK, voor jou Ad, een halfje erbij.

Opgeteld met haar nieuwe nummers op The Chain 25 years... is er nog een redelijke solo-cd van Christine McVie van te branden.

Ai, ik vind Love Shines echt gruwelijk. Op welke andere nieuwe nummers van haar op the Chain 25 years doel je?

Heart of stone.

OK, Ik denk dat ik van die virtuele CD enkel As Long As You Follow te pruimen vind. Nee, Christine's betere werk ligt wat mij betreft in het verre verleden. Eigenlijk vind ik alles van haar na Mirage zwak. Ja, Lindsey's gitaarwerk op Isn't It Midnight is prachtig, maar ook dat vind ik een heel mager deuntje. En die tekst! Haar originele Christine Perfect-album vond ik erg mooi. En haar werk in de Welchperiode ook. En de eerste drie ,vier Macplaten met Buckingham en Nicks.

Grappig wat je nu schrijft want juist NA de Mirage periode was het Christine die voornamelijk voor de LAATSTE grote hits zorgde en die de meeste mensen kennen. Everywhere (is gewoon een juweeltje), Little Lies (oke, beetje simpel maar wel een grote hit), Isn't it Midnight (deed niet veel in de TIPparade!!! maar was dan toch de 6de single van TITN), As long as you Follow (word ook door veel mensen herkend), Save me (ook simpel maar toch een top 10 hit!) en dan Skies the Limit en Love Shines die helaas niet verder kwamen dan de TIPparade. Ook van Time was haar "I do" de enigste single, en oke, ik geef het toe, het was een nummer wat niks deed. (ook bij mij niet!!!)
Hoeveel uitstraling Lindsey en Stevie ook mogen hebben, Christine hoorde er gewoon tussen. Ik weet zeker dat Say You Will veel meer had gedaan met haar aanwezigheid.
En Time is gewoon een flop! En ja, op deze CD vind ik Christine ook eerder irritant dan aangenaam. Maar daar ga ik dan weer, ook zij moest het hebben van Lindsey (en Stevie).