Suzanne Vega - Suzanne Vega (1985)

Suzanne heeft wellicht een wat zeiïge uitstraling maar ze heeft wel degelijk goede muziek gemaakt. Dit album is wat mij betreft haar hoogtepunt.

Kristalheldere songs, vaak met weinig meer dan akoestische gitaar en de breekbare maar soms toch ook krachtige stem van Suzanne. Dit in combinatie met mooie poëtische teksten die ook nog ergens over gaan.

Een album om regelmatig in de late avond-uurtjes nog eens op te zetten.

Ondanks dat ik niet dol ben op haar stem, zijn het toch platen die je gemakkelijk opzet en afluistert. marlene on the wall is natuurlijk prachtig.

een leuk plaatje, draai hem niet vaak. Maar als ik hem draai, dan luister ik hem met veel plezier af

Haar eerste, en ik denk meteen ook haar beste plaat.
****

What is een random selectie soms mooi, luisterde ik net naar Lisa Loeb, gaat I-Tunes zomaar naar Marlene on the Wall, Oh en wat wordt ik dan weer melancholiek, Was ik nog maar 22, zo oud was ik toen deze plaat uitkwam, nog steeds erg mooi!

Briljante debut plaat, alles viel al op z'n plek. De kale songs pakken je door de combinatie van Vega's observerende teksten en koele benadering.

Lieve zachtaardige, poetische, brave meisjesmuziek en dat bedoel ik dan op de meest sympathieke wijze.
E.e.a word versterkt door haar fluwelen engelenachtige stem, hoewel ik geen idee heb hoe een engel zou klinken.

Kennis gemaakt met Suzanne door het krachtige Marlene on the Wall, haar doorbraak kwam echter pas goed los met Luka. Maar Marlene on the Wall kan ik nog steeds goed horen. Mooi debuut, met een aantal prima composities en een prettige sfeer. Ikzelf vind het drieluik Undertow/Some Journey en de klassieker The Queen and the Soldier het sterkste gedeelte van het album. Waarin TQATS het kersje is op het toch al lekkere toetje.
Daarnaast nog samen met Marlene on the Wall en het lieflijke Small blue thing, is het een degelijk album, dat af en toe wel wat aan pit ontbeerd, maar over het geheel door de tijdsduur goed in balans is.

Goed voor het slapen en gaan alsook bij het opstaan.

Small Blue Thing, wat een fenomenale tekst! Misschien niet muzikaal, maar lyrisch gezien absoluut het hoogtepunt van de LP.

Mag toch van mij wel een halfje omhoog. Marlene on the Wall blijft voor mij een jaren tachtig klassieker en ook The Queen and the Soldier is een blijvertje.

"Marlene on the wall" is een gewelding goed nummer!

Soms is er weinig voor nodig om dat hoofd van je eens aan de gang te zetten. Zo kan het lezen van een gedichtenbundel je geestelijke vermogens tijd op tijd weer eens activeren, al dan niet met de bedoelingen die de dichter voor ogen had. Zo struikelde ik tijdens het lezen van "de hand boven het hoofd" van hans kloos (inderdaad, de cummings-spelling) over het volgende mij zo ontzettend bekend voorkomende citaat:


Ik wist zeker dat het van Suzanne Vega was (kloos gaf er geen bronvermelding bij). "Undertow"? Ik wist het niet zeker. Op zo'n moment is wat je nodig hebt, ofwel een platenspeler en de elpee (niet aanwezig, ik zat in de trein), ofwel een mp3-speler (kapot) het enige wat uitkomst kan bieden aan dat vervelende geknaag, "ik weet het zeker, maar toch". Thuis heb ik het de plaat natuurlijk gelijk weer gedraaid, allemaal vanwege die magische regels, de mooiste regels uit die hele gedichtenbundel, die een soort wrange, vreemde intimiteit en tederheid uitdrukken. Welkom in de wonderbaarlijke wereld van Suzanne’s debuut.

Half pratend, half zingend en sprekend in een combinatie van gewone taal en metaforen, een combinatie die aan Leonard Cohen doet denken en met een speelsheid waarin in de verte die al eerder genoemde cummings wat doorechoot, verkent Suzanne onderwerpen als intimiteit, relaties, de buitenwereld en de psychische gesteldheid van een jonge vrouw. Wat betreft dat laatste: in het op een wonderlijke manier tegelijkertijd verstild en gehaast praatgezongen “Freeze Tag” gaat het om de ik-persoon die op het punt van een emotionele uitbarsting staat.

Zo komt er steeds iemand aan het woord die ze niet honderd procent op een rijtje heeft, nou ja, op die ene soldaat na, maar die wordt door een gekke vrouw een kopje kleiner gemaakt, zo gaat dat. Maar je weet hoe het is met vrouwen die Suzanne heten: “you know she’s half crazy and that’s why you want to be there”. Ook de jij-personen zijn niet helemaal goed bij hun hoofd: ergens klinkt het zelfs verwijtend:

Zo ontaardt dit in een soort ware samenzwering van idioten, maar zo is het leven en Suzanne laat het leven zien zoals het is, al dan niet ondersteund door sterke beelden.

Het mooiste liedje is “Small Blue Thing”, dat zich makkelijk laat analyseren als een moeilijke beschrijving van een relatie, paradoxaal ook wel, maar dat hoort bij het gevoel van verliefdheid, verlangen en intimiteit. Maar toch, Suzanne’s eigen verklaring dat het een bijna kinderlijk spelletje is van “stel je voor, je bent een klein blauw iets, hoe zou je zijn en wat zou je doen?” werpt een ander, minstens zo sterk, licht op de zaak. Zo blijven de teksten intrigerend en gelaagd en voor je het weet spookt er weer zo’n fragment als dat uit “Undertow” door je hoofd.

Slowgaze, je lult de LP per direct op mijn platenspeler

25 jaar geleden voor het eerst gehoord, maar het lijkt wel of ik er nú pas rijp voor ben. Het speelplein van Freeze tag deed me aan Simon & Garfunkel denken, andere chroniqueurs van lichtneurotische Newyorkers op Bookends. En is er ooit een krachtiger "what if?"-nummer dan Some journey geschreven? Een herfstige klassieker, dit meesterwerk.

Zonder de aanbevelingen van Slowgaze had ik dit album waarschijnlijk niet beluisterd. Het begint al met de lelijke hoes. Bij kookprogramma's hoor je altijd, dat door een goede opmaak van het gerecht de klant een gerecht ook daadwerkelijk beter gaat vinden. Bij muziek werkt dit net zo. Daarnaast heeft mevrouw Vega een nogal liefelijke stem, die vervelen mij nou eenmaal snel. Ik verwachtte dat ik haar stem snel zat zou worden en dat klopte dan ook.

Desondanks geef ik een voldoende. Instrumentaal vind ik dit album namelijk wel heel sterk. Toegankelijke popmuziek(rock heb ik hier nauwelijks geproefd) met zowel folk als new-waveaccenten. Ook tekstueel vind ik dit wel een erg leuk album. De lyrics doen inderdaad erg denken aan Leonard Cohen, maar dan zonder de klefheid die Cohen na 1974 steeds vaker plaagt. En ach, dit album is kort genoeg om me niet te veel aan Vega's stem te ergeren.

Welke klefheid? Check Death of a Ladies' Man bijvoorbeeld eens; dat is niet klef, dat is coïtus.

na het horen van marlene.. het album gekocht en gelukkig was dat niet het beste nummer, dat is queen & soldier. volgens mij heeft vega engels gestudeerd voor ze voor de muziek "koos". eind jaren 80 kocht ik enige albums van vrouwelijke vocalisten zoals sinead o'connor, tanita tikarem, tracy chapman. van tracy en tanita heb ik alleen het debuutalbum, van vega de eerste 2 albums en van sinead alles. het 2de album van vega is warmer, wellicht beter, maar ontbeerd queen/soldier, wat ik zo'n prachtig nummer vind.

Slowgaze... vandaag nog eens dit album gedraaid... toen jouw bericht van 12 augustus 2011 nog eens gelezen...

Blij dat ik aan een fijne morgen/middag heb mogen bijdragen.

Live in Amsterdam

YouTube - Suzanne Vega Marlene on the Wall @ Paradiso (1/10)

YouTube - Suzanne Vega - The Queen and the Soldier @ Paradiso (3/10)

De kracht van Suzanne Vega zit in het verhalende.
Ze is de observator die vanaf de zijkant toe kijkt en haar bevindingen met ons deelt.
Een volksverteller die zittend in een park de omgeving in zich opneemt.
Marlene, Tom en Luka zijn allemaal figuren met hun persoonlijke achtergrond.
Bij Solitute Standing vind ik haar wat betweteriger over komen, met het vingertje van een studente psychologie.
Bij haar debuut overheerst nog de onschuld, het dromerige en de nieuwsgierigheid.
Waarschijnlijk waardeer ik daarom haar eerste album het meeste.

cracking is toch wel een schoonheid hoor. en de rest is ook prachtig , marlene haar mooiste single , en .. ach haar beste plaat denk ik. draai hem niet vaak , maar met veel plezier

Wakker worden met Suzanne Vega . Prima album en het klinkt allemaal zo liefelijk. Tekstueel schippert Vega echter niet .Marelene On The Wall is een wonderschone single ,maar Small Blue Thing en The Queen and The Soldier zijn de echte prijsbeesten hier. Mooie warme productie met veel ruimte voor het beperkte instrumentarium .Vrouwelijke versie van Paul Simon ? Qua observatievermogen in de songs wel ,muzikaal is het wat kaler .Geen noot teveel en alles op zijn plek . Dat maakt het soms wat saai ,maar achter het muzikale frame worden miniatuur schilderijtjes getoond .Ik kan er wel 4 sterren aan kwijt .

Mooie LP, maar haar latere werk zoals 99.9F, Songs in red and grey vind ik beter.Marlene on the wall is een lied over een foto of schilderij van Marlene Dietrich dat aan de muur hangt, tenminste dat meen ik eens ergens te hebben gehoord.

Moeilijk kiezen, maar mijn beste: The Queen and the soldier.

De mijne is Freeze Tag.

Blijft een mooi debuut van Suzanne Vega.
Vanaf het openingsnummer dat heel fragiel en breekbaar klinkt, slaagt zij erin om de aandacht vast te houden. Niet simpel met slechts sobere muzikale begeleiding. Maar daardoor ga je wel bewuster naar haar luisteren.

Cracking en Small blue thing zijn mijn favoriete nummers
De laatste tijd hoor ik nog weinig van S. Vega . Hopelijk komt ze nog eens met nieuw materiaal ….

35 jaar na aankoop... moet ik nog steeds huilen bij het aanhoren van het lot van the soldier...

Het debuutalbum van Suzanne Vega, waarbij je aan de sound nog goed hoort vanwaar ze komt. De singer-songwriter met de gitaar en dat in een tijd dat dit verre van evident was. Die gitaar werd wel ondersteund om het niet te oubollig laten klinken. Maar de producers zetten de zangeres met haar gitaar nog wel centraal. Daardoor komen haar nummers beter uit de verf en krijg je een rustige frisse sfeer.

Hitmatig is door de jaren enkel Marlene on the Wall bij het grote publiek blijven hangen. Maar dat maakt de andere nummers niet minder. Vega zorgt vooral voor sfeer in haar nummers. Om de tekst echt te laten uitblinken, klinkt ze te zacht. Maar je krijgt wel een heerlijk album met nummers die recht in de oren klinken. Het is ook nergens eentonig, omdat op de juiste momenten toch nog een instrument wordt toegevoegd. Zonder het geheel richting pop te duwen met de eeuwige val van overproductie onder druk van een platenmaatschappij.

Lekker debuut van Vega en een CD uit mijn jeugd.
Een CD die ik nog wel eens op zondagochtend wil draaien of als we visite hebben.

Ondanks dat ik kan genieten van deze CD heb ik nooit de moeite genomen om het verdere werk van haar de ontdekken.

Bij 1001 albums die je moet horen voor je sterft!

Vermoedelijk was 99.9F° het eerste album dat ik kocht van Suzanne Vega. En als ik een beetje fan was van een artiest dan volgde al snel de rest van hun discografie, met soms als gevolg dat het aan tijd ontbrak om alles goed te beluisteren waardoor de interesse afnam en ik soms weer cd's verkocht om andere cd's te kunnen kopen. Jaren later kocht ik dan weer wel eens wat terug. Bij deze is het cd exemplaar een lp geworden. Een tweedehandsje waar goed zorg voor gedragen is en er als nieuw uitziet.

Maar het is de reis door dit boek die me er eindelijk heeft toe aangezet dit debuut de verdiende aandacht te geven. In dit geval zijn het vooral de teksten die onder je huid kruipen. Met Leonard Cohen en Lou Reed als inspiratiebronnen hoeft dat niet te verbazen.





Marlene Dietrich, de koningin en de soldaat, zijn personages die in verschillende nummers terugkeren.





Het luistert bijna als een conceptalbum. De gebruikte personages en metaforen worden duidelijker door de samenhang tussen nummers. Liefde, verlangen en verleiding spelen zich af op een soort schaakbord en leiden tot een slagveld. Of zoals Slowgaze schrijft: Zo ontaardt dit in een soort ware samenzwering van idioten, maar zo is het leven en Suzanne laat het leven zien zoals het is, al dan niet ondersteund door sterke beelden.

In onderstaand interview (nog tijdelijk te bekijken) vertelt Suzanne Vega hoe ze als kind enkel in metaforen kon denken. Bij buikpijn zei ze dat haar maag als een verfrommelde deken voelde. Een ander opvallend aspect in haar muziek is het gevoel voor ritme. Daar spreekt ze ook over in het interview. klik

Cracking, Marlene on the Wall, Small Blue Thing, The Queen and the Soldier en Knight Moves zijn alle prachtig. Mijn favoriete nummer is Undertow, waarin de melodie van het refrein even bezwerend is als de tekst:

Een onderstroom die me heeft verrast en meegesleept. Ik geef me gewonnen.