Neil Young - Sugar Mountain (2008)

Ik ben het eens met devel-hunt. Ik twijfel er niet aan dat dit van hoge kwaliteit is, maar het is natuurlijk eerst en vooral om commerciële redenen uitgebracht.
Hetzelfde gebeurt vooral met doden als Elvis Presley en Jimi Hendrix, steeds 'vindt' men daar onuitgegeven opnamen.

Neil Young is altijd al een geluisfreak geweest , zolang hij ook zijn werk zelf archiveerde. Bovendien is de opname techniek scpectaculair verbeterd. Wat hij nu, simpelweg heeft gedaan, is oud matriaal oppoetsen en kwalitatief verbeteren, Ook beeld matriaal. Zoals vele kunstenaars wil hij zijn eigen muzikale nalatenschap vastleggen voor later. Niet uit commercieel oogpunt, mmar uit artistiek en historisch oogpunt, want als je de prijzen hoort zullen de mensen echt niet in rijen aan de kassa staan. De""echte" Young fan s zullen dit waarderen en diegenen, die het geld hebben zullen dit ook gaan kopen, Wat bij Elvis en Jimi H. is gebeurt is idd geld klopperij, maar dan van de platenmaatschappijen.

Ik kan meer waardering opbrengen voor het uitbrengen van een compleet opgepoetst maar "oud " product dan bijvoorbeeld zo'n actie wat er nu met de laatste cd's van coldplay en duffy gebeurd.Dat riekt in mijn ogen meer naar geldklopperij .In dit geval kopen de fans nog iets wat ze waarschijnlijk niet hebben.In die andere twee gevallen ben je bijna genoodzaakt het album opnieuw te kopen.Tuurlijk zullen er van deze opnames ook bootlegs circuleren,maar ik ben toch wel blij met het opgepoetste geluid.

Archives-discussie verplaatst naar Neil Young. Wellicht dat er iets teveel verplaatst is, maar aangezien er meerdere discussies door elkaar heen liepen was het vaak onduidelijk waar de berichten nog over gingen. De discussie over de bonusCD's van Duffy heb ik in zijn geheel verwijderd, die hoort hier niet.

Als je een beetje van goed gitaarspel (NY stijl...) houdt dan gooi je al dat gezeik van archives en geldklopperij over de schutting, hou je je mond en ga je gewoon genieten van deze mooie (oude) cd want er kunnen een heleboel wannebee artiesten nog wat leren van deze meester. Zo niet zet dan lekker de radio aan en luister naar de zoveelste Top2000 of die inmiddels uitgekotste kerstnummers .

Ik twijfel heel erg of ik deze cd wel moet kopen. Live at Massey Hall is voor mij heilig en ik zou eerder een cd kopen waar hij weer eens wat nieuwe nummertjes op zet. Van mij mag hij wel weer zijn archief uitkomen en plaatsnemen achter de schrijftafel.

Massey Hall is een stuk beter dan deze, in 1971 had hij natuurlijk ook al betere nummers geschreven. Ook is het geluid daarop mooier en z'n stem beter. Maar als je van Buffalo Springfield en het héle vroege solowerk van Neil Young houdt zal dit vast wel bevallen.

Wat betreft studiowerk, hij heeft in 2007 nog een nieuw album geleverd en in de laatste tour (kan zijn dat die nu nog aan de gang is) al een stuk of 10 nieuwe nummers gespeeld.

Vooral het tweede deel van dit concert is weer echt van buitenaards niveau!

De muziek is toch goed.

PS: op de meeste CD spelers kun je zelf je playlist programmeren, en dus die praatjes tussendoor overslaan...

Oke bedankt! Mijn huidige lijstje van CD's die ik wil gaan kopen is:
- Times Fades Away
- On The Beach

Om de trilogy met Tonight's a Night compleet te krijgen. Verder wil ik al lang After The Gold Rush omdat een aantal van die nummers gewoon geweldig zijn.

Time Fades Away is nooit (officieel) op CD verschenen. Op LP is hij met enige moeite wel te vinden, zal wel wat duurder worden denk ik. Het is echter wel één van Neil's beste albums. On the Beach vind ik z'n beste, en After the Gold Rush is natuurlijk een terechte klassieker.

Alvast veel plezier met je toekomstige aankopen.

Niet die verblindende schoonheid van 'Massey Hall 1971', maar ook dit is een genot voor het oor. Wat is het toch een held. Alles wat hij aanraakte eind jaren 60 en begin jaren 70 was puur goud. Ook deze plaat bewijst maar weer wat een geweldige songschrijver Neil Young is (geweest). Het gebabbel tussendoor is niet storend en wel vermakelijk. Vooral de 'Bookstore Rap' is een humoristisch tussendoortje.

Massey Hall is inderdaad niet te evenaren... Pfoe, wat een stukje werk, pure emotie. Sugar Mountain mag er ook wezen, al wordt ik na een tijdje wel een beetje moe van de (inderdaad waarschijnlijk erg grappige) "raps" tussendoor. Maar dat is een kwestie van smaak. Al met al moet ik niet zeuren, goede plaat!

Ik vind die "raps'steeds leuker worden . Wat heeft de Neil een "droge" humor Ik hou daar wel van!!!

Inderdaad, die raps geven dit album iets extra's. En als je er een keer geen zin in hebt druk je gewoon even op de skipknop, ik snap de kritiek er dan ook niet op.

We zijn nu bijna een jaar verder en ik heb mijn oordeel herzien. Wat is dit een heerlijk album! Neil babbelt lekker over zijn werk in de boekwinkel waar hij knetterstoned geen boek meer kon zien. Ondertussen bespeelt hij rustig zijn gitaar en zingt hij de meest prachtige nummers! Zelfs al ken je de nummers als is deze CD goed! De nummers zijn heel rustig uitgevoerd en je krijgt het gevoel alsof Neil Young gewoon met wat vrienden dit zat te maken in plaats van voor een hele zaal.

Deze CD is in één woord intiem.

En als je na twintig keer het verhaal over de boekwinkel niet meer wilt horen tussen de nummers kun je heel makkelijk die even uitvinken (in iTunes dan). Hele goede zet om die 'raps' als losse nummers er tussen te zetten.

Neil Young, hier solo met akoestische gitaar in een klein zaaltje, was nog niet de zelfverzekerde superster van Cinnamon Girl en CSNY. Ten tijde van dit optreden had hij pas net Buffalo Springfield verlaten en zijn eerste (titelloze) soloplaat gemaakt. Op Sugar Mountain horen we nog een zacht sprekende, verlegen singer-songwriter, die nog niet helemaal lijkt te weten wat hij aanmoet met zijn talent (op een bepaald moment tijdens dit optreden drukt hij zelfs ergernis uit over zijn eigen liedjes: 'they're just all so down, you know...'). Het publiek, zo te horen de inhoud van een flink koffiehuis, laat zich zelden meer dan beleefd enthousiast horen: Neil Youngs naam is nog niet gevestigd, hij is nog druk bezig zichzelf te bewijzen.

De liedjes die hij speelt, vooral afkomstig van Buffalo Springfield en zijn debuut, verdienen meer waardering binnen het oeuvre van Young dan ze (overwegend) krijgen. Dit zijn diep vreemde composities, schaamteloos filosofisch, vol jonge weltschmerz, en altijd urgent. Deze vroege incarnatie van Oom Neil is een intens boeiend fenomeen, een versie van het genie die we daarna nooit meer terug zouden zien, hoe veel geweldigs er ook nog zou volgen.

Neem nou Last Trip To Tulsa, een schaamteloze Dylan-pastiche natuurlijk, zoals er -zeker in die tijd- dertien miljoen in een dozijn gingen. Maar van Young pik je het omdat hij zijn eigen bizarre, kleurrijke persoonlijkheid naar voren laat komen op een manier die niet voor Dylan onder hoeft te doen:

'So I unlocked your mind, you know/ To see what I could see/ If you guarantee the postage, I'll mail you back the key.'

. Fraaie melodie ook, en de droge, maar betrokken manier waarop Young de absurde tekst zingt is waanzinnig (de liedjes van zijn debuut komen live ook beter tot hun recht dan op de plaat, waar ze toch af en toe wat verdrinken in de arrangementen).
Of neem de liedjes van Buffalo Springfield: Mr Soul, bijvoorbeeld.

'Stick around while the clown who is sick/ does the trick of disaster.'

De stones-riff van de Buffalo-versie wordt hier omgezet naar een hypnotiserende muur van akoestische gitaarakkoorden.

'Is it strange I should change/ I don't know/ why don't you ask her?'

Sommige fans zien de vroege Neil Young als de ultieme stem van de jaren zestig: niet iemand die schreef over dromen van San Francisco en vrije liefde, maar degene die verwoordde wat er werkelijk aan de hand was. Zelf kan ik daar niet over oordelen, maar het lijkt me geloofwaardig dat het generatieconflict uit die tijd in geen enkel liedje beter wordt omschreven dan in Youngs Springfieldcompositie Broken Arrow:

'His mother had told him a trip was a fall/ and don't mention babies at all...'

Het gelaagde arrangement van de studioversie wordt hier vervangen door de nodige akoestische acrobatiek, die er maar weer eens aan herinnert hoe goed Young eigenlijk gitaar kan spelen (Jan Akkerman kan mijn kont kussen).

Of neem The Loner. Een liedje dat over Neil Young kan gaan, of over mij, of over die rare man die altijd in het winkelcentrum rondhangt met een wilde blik in zijn ogen.

'He's a perfect stranger/ like a cross of himself and a fox.'

Vreemd nummer, maar ook vooral een goed liedje, met alles erop en eraan, inclusief een aanstekelijk refrein.

Datzelfde geldt voor bijna alle liedjes: Sugar Mountain, met zijn bitterzoete, vroegrijpe jeugdsentiment. Het bizarre folkraadsel dat Nowadays Clancy Can't Even Sing heet. De subtiel verslavende soulballade The Old Laughing Lady, hier gerekt tot een zeven en een halve minuut durende verstilde meditatie voor akoestische gitaar en stem.

Stuk voor stuk juweeltjes in Youngs oeuvre, maar als je een rib uit je lijf zou rukken om een optreden te kunnen betalen van de man, is de kans gering dat hij meer dan één van die liedjes speelt. Maar op Sugar Mountain speelt hij juist die liedjes, omdat dat nou eenmaal zijn recente werk was. En hij is hier nog niet het genie met de ranch, of de dronken rocker, of de peetvader van de grunge of wat dan ook. Neil Young, de Neil Young, is op deze cd te horen als een verlegen, gevoelige, belachelijk getalenteerde jongeman. Volkomen uniek en hoogst onderhoudend, maar vooral prachtig en mooi en schitterend. Voor mij is deze plaat zelfs nog wel een stukje beter dan zijn andere recente 'archives' liveplaten, Fillmore East en Massey Hall (ook al geen misselijke werkjes natuurlijk).

De versie met dvd, overigens, is misschien een zegen voor mensen die hoge eisen stellen op het gebied van geluidskwaliteit, maar voegt qua beeldmateriaal niets toe: we zien zeventig minuten lang een foto van Young in door de computer gegenereerde sneeuw.

Een ernstiger probleem is dat hij echt teveel lult tijdens de nummers. Hoe grappig sommige monologen ook zijn, monologen zijn geen liedjes, in zoverre dat je niet de rest van je leven keer op keer dezelfde monoloog wilt horen, of simpeler gesteld: dat gelul gaat vervelen. Het is dus een meesterzet geweest om het gepraat op aparte tracks te zetten, waardoor het doodsimpel is om door te zappen, of ze ertussenuit te branden. Hoera voor Shakey.

Favoriete track: If I Could Have Her Tonight

Och, wat is deze cd aantrekkelijk. Jammer dat ie zo duur is. Nog maar even wachten dan.

Bij CD-WOW is ie maar 10,99... je moet misschien wel ff een weekje wachten, maar het scheelt in ieder geval een hoop. Mijn kopie koste destijds 15,99.

Dreamin' Man heb ik ook maar 10,99 voor betaald bij CD-WOW, terwijl ie bij de FRS 21,99 was! Dat is toch je reinste oplichterij! Overigens zit deze CD ook in Archives Vol.1 DVD en Blu-Ray box (maar ja, als je de losse CD al te duur vindt...)

Het is inderdaad niet te bevatten . Tegenwoordig loop ik met een hele grote boog om de plaatselijke FreeRecordStore heen en bestel ik m'n cd 's bij CD-Wow. Scheelt echt veel €€€€.
"Sugar Mountain (2008)" heb ik overigens niet gekocht omdat ik persoonlijk van mening ben dat we de laatste tijd wel erg worden overvoerd met nieuwe Neil Young albums.

Na even twijfelen had ik toch besloten om de CD mét DVD te kopen. Dus ik kom lekker thuis duw dat DVD'tje erin en ik krijg exact dezelfde nummers. Enige toevoeging is misschien iets in de kwaliteit en een foto met wat sneeuwvlokken. Wat een oplichterij om je fans tien euro te laten betalen voor een DVD'tje waarbij alleen een foto is toegevoegd.

Ik heb vaak gehoord dat een artiest zelf weinig te zeggen heeft over de manier waarop zijn muziek wordt uitgebracht. Maar je mag toch verwachten dat een princinpieel man als Neil Young ingegrijpt op het moment dat hij ziet dat er DVD'tjes van tien euro worden verkocht zonder toegevoegde waarde.

Dat had je gewoon kunnen weten dat de DVD alleen maar Audio bevatte, is een normale praktijk van Neil Young tegenwoordig, maar bij de meeste zaken betaal je dan geen 10 Euro extra (bij de FRS misschien). High Resolution Audio, Because Sound Matters, staat er ook op. Als er beelden van het concert bij hadden gezeten, zoals bij Massey Hall (soort van) was ik daar ook erg enthousiast over geweest, maar sowieso vind ik dvd-a de moeite waard.

Als ik in de 'Fame' sta in Amsterdam en ik zie twee dezelfde CD's met tien euro verschil. Ik lees beide hoesjes en op de één staat 'inclusief DVD' en op de ander niet. Dan gaan 49 van de vijftig mensen ervan uit dat het hier gaat om een DVD met beeld. Aangezien DVD's bijna altijd om beeld gaan. Dat er een high resolution blablabla alleen maar bij is gevoegd mogen ze dan van mij op de hoes zetten. Ik vind het een smerige verkooptruc om even tien euro uit je fans trekken voor een tweede zelfde CD van een iets hogere geluidskwaliteit.

Maar, zoals Harm al zei, dat staat wel gewoon op de verpakking vermeld. High Resolution Audio, Because Sound Matters.

Ik ben het er wel mee eens dat 10 euro extra te duur is, maar online koop je Sugar Mountain mét dvd voor maar €10,99.....

Je kan 'm toch ook gewoon ruilen voor de 'enkele' cd en dan neem je er een nieuwe bij?

Ja, dat is gewoon een beslissing van de retailer om er 10 euro extra voor te vragen. Heeft niks met Neil Young te maken. Volgens mij stond er op de cd/dvd van Massey Hall wel dat er video footage op stond (bij de aankondigingen iig wel).

Overigens zit Sugar Mountain ook in de DVD en Blu-Ray versie als extraatje.

Re: de discussie over de extra dvd zonder interessante beelden:



Dit is natuurlijk ook het punt: Young heeft altijd een hekel gehad aan het cd-geluid en ziet in dvd-audio een geloofwaardige vervanger hiervoor. Het gaat dus ook om het aanbieden van zijn muziek als een kwaliteitsproduct waar hij zelf vrede mee kan hebben.

Dan nog is het natuurlijk jammer dat er niet wat meer aandacht is besteed aan de factor 'het oog wil ook wat' voor de dvd: mensen die niet zo audiofiel zijn als Young hebben niets aan dit extra schijfje, zoals ik ook al stelde in mijn recensie.

Als je het geldklopperij wilt noemen, is dat ook prima natuurlijk. Wel zijn de meeste (her)uitgaves van Young in ieder geval voor zijn fans nog enigszins interessant, dat kun je lang niet zeggen van alle muzikanten van zijn generatie.

Ja, maar de meesten van ons hebben of een surround set, of hun DVD danwel blu-ray speler doorgelust naar hun stereo. Wat let je om de DVD op te zetten en dan iets anders te gaan doen, terwijl je naar de muziek luistert? Je gaat toch ook niet naar je CD of LP speler zitten kijken als je muziek draait?

Ik ben het dus met je eens, maar het bezwaar van o.a. sCoenzool is dat door een dvd bij het album te stoppen, de indruk wordt gewekt dat er interessant beeldmateriaal bijzit. Mijn reactie was bedoeld om uit te leggen waarom dat in het geval van Neil Young niet persé het geval is, en wat de logica daarachter kan zijn behalve geldklopperij (zonder dat laatste uit te sluiten overigens).

Gewoon de dvd opzetten en de tv uit laten, wel het geluid en niet de beelden

Eindelijk toegevoegd aan m'n verzameling en ik vind het toch wel een feestje. Klinkt gewoon lekker. Niet de complexe Young (die ik ook waardeer) maar gewoon lekker liedjes zingen. Ik vind hem prima

Ongelooflijk.

Negen jaar heb ik The Archives in bezit. Toen hij regulier Sugar Mountain uitbracht had ik er het geld niet voor.

Kom er nu na 9 jaar achter dat het album+DVD in een geheim boxje zit. Fijne ontdekkingen.