Neil Young - Sugar Mountain (2008)

zo is het, en wederom zit er een leuk papiertje in de cd met de aankondiging van de archives box, coming soon, years in the making, ja zeg dat wel, 1 ding voor een ieder die daar op wacht, de box komt alleen op dvd en blue-ray uit, ome neil wil dat iedereen geniet van een schitterend geluid, want het zijn audio dvd's (of blue ray's) met weinig of geen bewegend beeld,. is wat voor te zeggen maar erg onhandig vind ik dit wel..

Het is een algemeen verhaal, niet op Intomusic specifiek gericht. Dat zie ik ook wel, dat nog niemand 5 sterren heeft uitgedeeld. Niet zo agressief.

Ik lees graag onbevooroordeelde kritieken en liever niet alleen die van de plaatselijke fanclub (alweer een algemeen verhaal). Waar lees je dat ik afga op een tracklist overigens?

De 1e stem kwam van iemand die 5 sterren gaf. Maar gaan jullie gerust verder

vraag me af wat er agressief aan mijn betoog is ????

als je weet te concluderen dat er veel nummers op andere live albums zijn verschenen mag ik er toch vanuit gaan dat je de tracklist bekeken hebt ??


ik denk overigens dat van alle Young liefhebbers die hier komen meer dan de helft ook wel kritisch durft te zijn over de beste man.

ik vond het alleen een beetje kort door de bocht van je,en waarschijnlijk had jij dat zelfde bij mij.

en nu geen ellenlange discussie hierover gaan opstarten gewoon twee mensen met een andere mening.niks mis mee moet kunnen anno 2008 en nogmaals er was niks agressiefs aan mijn betoog

voor de rest raad ik je de cd van harte aan en gezien jouw kennis van zaken en jouw heldere betogen bij meerdere cd's denk ik wel dat het goed gaat komen.


vriendelijke groet TP

Ik zou geen cijfers bij Neil Young durven noemen, maar je bent vast ook onbevooroordeeld!

Bij de cd-besprekingen waar ik bij zit, maar waarvan ik de cd nog niet heb (al ben ik fan) laat ik mij graag overhalen alsnog de cd (en wel met spoed) te kopen.

Ik gooi dan een stelling in de lucht, gebaseerd op wat ik allemaal lees, meer weet ik er natuurlijk niet van. En dan is mijn stelling: "veel praten, geen Crazy horse, accoustiche muziek."

En dan moet jij schrijven:

"Maar Musician, ik heb hem al gehoord en hij is echt fantastisch! Toegegeven, er komt geen electrische gitaar aan te pas, maar het is toch prachtig! Die verhalen skip je weg! De geluidskwaliteit is overweldigend (voor 1968). Eindelijk eens die nummers live uitgevoerd! Enzovoorts.

En dan schrijf ik:

Dank je Twinpeaks voor de informatie! Ben blij dat je zo enthousiast bent! Ik ga morgen gelijk luisteren!

Met vriendelijke groet en prettig weekend,

Musician

Eindelijk hadden die onverlaten van Free Record Shop Lokeren de plaat(*), het werd een klein beetje tijd, heel de winkel lijkt vol met The Killers te liggen, je struikelt er gewoon over....

Nu ga ik hem beluisteren zie, terwijl ik lig te soppen in bad, dàt noem ik het weekend goed inzetten!





(*) in dat boerengat van mij heb je geen keuze in shops....

Misschien denkt Musician dat we allemaal in het marketing team van Reprise zitten en dat we zodoende hem moeten overtuigen om deze plaat te gaan kopen?

Voor het uitkomen waren er voldoende mensen kritisch over deze plaat maar zagen ook de historische waarde van deze plaat in. Nu dat hij uitgekomen is de eerste conclusie dat het weer een prachtig plaat is geworden.

Ik ben benieuwd naar jou recensie als je de plaat hebt gehoord.

maar dit is in de voorgaande berichten allemaal aan bod gekomen, dus ik snap niet zo goed waarom dat nog even persoonlijk aan jouw gericht moet worden?

(en je schrijft "akoestisch", btw)

Sstttt, je hebt gelijk. Op "Live at Massey Hall 1971 (2007)" is het overloos geklets van Neil Young voor mij een bron van ergenis. Lult Neil Young op "Sugar Mountain (2008)" ook zoveel tussen de nummers door? Voor mij hèt motief om "Sugar Mountain (2008)" dan maar niet te kopen .

Ach ja, ik zie dat het niet jouw ding is, dus ik laat het hier maar bij .

Zojuist in de cd-winkel naar de cd geluisterd (ze zette 'm net op) en wat een heerlijke sfeer. Ik kan niet wachten totdat ie op de deurmat valt (het schijfje dan ) en dat ik ook helemaal los kan gaan...

Voor diegenen die zich ergeren aan het vele gebabbel van de jonge Neil, weet ik de oplossing; Gelukkig zijn die babbels apart gecodeerd, dus kun je OF je cd-speler programmeren, of nog beter; voor jezelf een ceedeetje rippen & branden ZONDER dat "geleuter".
Ik ga dat trouwens ook doen.

Nu maar over de muziek, want daar gaat het over; Wat is er puurder dan een zanger, zijn acoustische gitaar (OF "akoustisch", 'k zal die regel van c of k toch nooit kennen... ) en een microfoon? Juist, niets.

Neil put uit zijn nog jonge oeuvre met Buffalo Springfield en brengt uit zijn eerste plaat ook The Loner, een prachtsong.

Voor mij staan de mooiste liedjes een beetje achteraan; Sugar Mountain natuurlijk, maar daarna wordt het voor mij nog intenser met de prachtsongs I"ve Been Waiting For You, Nowadays Clancy Can't Even Sing, het broze The Old Laughing Lady en als finaal nummer het ronduit schitterende - zélfs hier in deze naakte versie - Broken Arrow. Die melodie blijft in je hoofd zitten, gewèldig.

Leuk dat de ouwe Neil zijn "Archives" flink opentrekt en ons de jonge Neil terug laat horen.

Alweer een topper in de reeks liveplaten die NY ons de laatste tijd heeft geschonken.

Voor mij één besluit; *****

Off topic berichten weggehaald.

De hoesfoto is van de hand van wijlen Linda Eastman, of Linda McCartney, U wel bekend...

Ik moet zeggen dat ik het wel een erg mooie foto vind. Die blik in z'n ogen, net alsof die je aankijkt.

Ja, met zijn jonge brutale kop, die hij toen ongetwijfeld had!

Gevaarlijke winkel!
Deze van Neil Young ga ik misschien ook eens halen (hoewel ik al veel van de brave man heb).

Mijn weekend kan onmogelijk nog stuk, wat een prachtexemplaat. De raps irriteren me helemaal niet, integendeel. Wellicht dat ik na 20 luisterbeurten (want dat gaat ie deze week zeker halen ) wel anders praat.

Dan heb je een programmeertoets, of een vrij-van-gelul-ceedeetje is gauw geript en gebrand, toch?

zeker.
ze heeft een heel mooi fotoboek, Portrait of an Era. Weet niet of deze foto(de coverfoto van deze plaat) daar ook in zit?

Een vraag aan de gebruikers die deze cd al in hun bezit hebben:

Op de stream zit er nogal veel tape hiss/ruis achter.. is dit op de cd ook? Op een download heb ik dat nu namelijk ook.

Edit:
Zo te horen is dit niet overal even erg.

Leuk, mijn weekend kan ook niet meer stuk, want ik ga naar vrienden toe in Nederland - haha een Belg met Nederlandse vrienden - jawel, dat kàn! In Arnhem of all places dan nog wel; Gelderland rules!
Je schrijft over deze Neil Young; een prachtexemplaat. Misschien is dat een typfout, maar dan wel een gelukkige; het is een prachtexemplaar van een prachtplaat, dus waarom van de 2 woorden niet één nieuw woord gemaakt; een prachtplaat wordt dan een prachtexem-plaat! Jawel! Well done!
Ikzelf brandde voor mij een ceedeetje met de nummers van deze - zonder het gelul tussendoor, want dat is leuk om één of twee keer te horen maar dan heb ik het wel gehad met die vertellingen tussen de songs door - en wat topsongs van Live at Massey Hall.
Zo heb ik een ideaal car-cd'tje om straks te cruisen en via de prachtstad Den Bosch die ik eerst bezoek naar Arnhem te rijden!

Dat Neil Young nog véél muzikale schatten uit zijn Archives mag toveren!

@ Father McKenzie:

Als je in het centrum bent in Arnhem raad ik het je aan naar een cd/lp winkeltje te gaan dat Waaghals heet. Goedkope LP's en CD's zijn ook niet echt duur. Ook 2e hands. Ga ik ook altijd m'n spul halen

Was idd een foutje, maar toen ik het terug las vond ik het ook wel een goede betiteling

Gisteren gekocht. Heel aardig concert, maar wel duidelijk alleen voor fans. De kwaliteit is best goed (vooral op de bijbehorende DVD), en het is leuk om rauwe, akoestische versies te horen van Buffalo Springfield klassiekers als 'Expecting To Fly', 'Broken Arrow', 'Out Of My Mind' en 'Nowadays Clancy Can't Even Sing'. Ook een erg mooie versie van 'Birds', dat pas in 1970 op plaat zou verschijnen ("After The Gold Rush"). Neil's zang werd later veel beter, maar hij blijft hier met alleen een akoestische gitaar heel goed overeind. Als ik in die tijd had geleefd, en dit concert in '68 had gezien (en ik had nog nooit van hem gehoord) was ik denk ik direct fan geworden.

Berichten verplaatst naar Neil Young

Ja Stijn, dat is op de cd ook cd ook . Dit optreden is opgenomen op en een voor die tijd "moderne" bandrecorder. Al wel stereo, en dat was toen nog erg nieuw Op het hoesje staat ook geschreven left track- voice. Right track- guitar verder nog wat gekrabbel over de snelheid enz. Op de bijbehorende audio cd is flink gesleuteld om dat allemaal te optimaliseren naar de standaard van deze tijd. De cd klinkt dus erg authentiek, maar qua geluid zeker niet perfect. Het mooie van de cd is de sfeer van dat concert met tussen de nummers door de praatjes en grapjes en interaktie met het publiek. Het is een historische momentopname Het Live In Canterbury House, zeker voor Neil zelf ook. Het opknappen van al dat erg oude matriaal kost natuurlijk veel tijd, dus ook geld, vandaar ook de hoge prijs die het gaat kosten, maar waarvan de reakties als zijnde off-topic verwijderd zijn. Over de hele Archive's moet ik nog wel nadenken.

Dankjewel voor je reactie Het viel me ook op dat je er nauwelijks iets van hoort als je het op 'normaal volume' aan hebt staan, en als er ook een Audio DVD bij zit scheelt dat ook al weer. Ik zal deze vast nog wel gaan aanschaffen

Nr.21 het praatgedeelte voor The Old Laughing Lady is trouwens heel erg komisch, typisch Neil humor!!!!!!

Goede plaat maar de nummers van zijn debuutsoloplaat kunnen me niet echt bekoren, ook niet in dit naakter jasje. Wel heel goed zijn de akoestische versies van de Buffalo Springfield en natuurlijk Birds en the old lauhging lady.

Zijn stem op on the way home vind ik echt prachtig.

3.5*

Het is een trend en geldklopperij om oude bootlegs op te poetsen en als regulieren platen uit te brengen. Voor een artiest als Neil Young is dit een uitkomst aangezien zijn beste periode in de periode 1968 - 1980 ligt, en de laatste 28 jaar toch veel aan glans heeft verloren. De plaat is natuurlijk goed, want het is Neil op zijn best, maar het blijft geld kloppen uit de zakken van de trouwe fans. Bij Dylan en Bowie gebeurt momenteel hetzelfde. Aan gebrek aan goede nieuwe platen grijpt men terug naar de periode dat deze oude mannen nog jonge goden waren, en dat verkoopt.