Styx - Styx II (1973)

Lekker symfonisch werkje met A Day als mijn hoogtepunt. Groep klinkt nog niet zo commercieel als in de Tommy Shaw-periode!

Laaaaaaaaaaaaady!

Maar verder goede plaat inderdaad. 3½*

De tweede van Styx is evenwichtiger dan het eerste album. De nummers zijn meer uitgebalanceerd, en de simfonische invloed is toegenomen. De hitsingle in de USA was "Lady", maar die deed hier niets.

Mooi om te horen hoe Styx progressie boekt ten opzichte van het debuut.
Op het Bach riedeltje "Little Fugue in "G" " na alle nummers zelf geschreven, ze begonnen het te leren !

Op 2 nummers na schreef Dennis DeYoung alles, de opener is een stevig up-temo song waarin men sommige gitaarrifjes net niet foutloos kan spelen wel grappig om te horen.
De single "Lady" een melodramatische ballad is wat mij betreft de eerste Styx klassieker.
In 1973 op single flopte het, maar in 1975 opnieuw uitgebracht haalde het de 6de plek in de Amerikaanse hitlijsten.

John Curulewski tekende voor het schitterende "A Day" een lang dromerig spacey nummer door hem ook gezongen.
Is zo'n on-Styx nummer, lijkt op geen enkel ander nummer van ze.
John schreef en zong ook "You Better Ask", een slap blues achtig deuntje.
Jammer, na 1 van de beste nummers van het album meteen de minste.

Het mooie sombere "Father O.S.A." is een ander hoogtepunt, een zwaar aangezette over the top ballad gezongen door Dennis DeYoung.
Compleet met orgel, keyboards en gitaarsolos wordt alles uit de kast gehaald.
Het stevige "Earl of Roseland" volgt met hoge samenzang, heerlijk gewoon.
Men sluit niet al te sterk af met het door James Young gezongen slotnummer maar duurt gelukkig niet al te lang.

Op deze Styx plaat liet John Curulewski zich dus het meeste gelden, hij verliet de band net na het opnemen van hun 5de album "Equinox" uit 1975 omdat hij meer tijd met zijn gezin wou doornemen.
Heeft verder geen plaatwerk meer opgenomen maar werd gitaarleraar in Chicago en stierf in 1986 op slechts 37 jarige leeftijd.

Een goede plaat al met al, dus 3,5 ster.
Klinkt wel ontzettend gedateerd, maar we schrijven 1973 en heeft zo z'n charme.

lady , prachtig , de rest vind ik veel minder !

In 1961 kwamen de broertjes Panozzo en buurjongen Dennis DeYoung al bij elkaar over de vloer. In 1964 begonnen ze te musiceren. In 1969 voegde John Curulewsky, een medestudent, zich bij het gevormde groepje, in 1970 "waaide"James Young aan (herkomst onbekend).

John Curulewski werd na Equinox aan de kant gezet (heeft tot zijn dood nooit meer iets uitgebracht) en later vervangen door Tommy Shaw (gebeurde in 1976).

Die 'move' zie je, nee hóór je eigenlijk, op Styx II al aankomen. 5 van de 8 tracks werden geschreven door Dennis DeYoung, één is er geleend van Bach en de andere 2 zijn geschreven door Curulewski, A day en het nummer dat daar gelijk na komt, You better ask.

Beide nummers van Curulewski vallen zwaar uit de toon bij de rest van het album en maken voor mij Styx II zelfs tot een iets mindere cd dan het debuut. Zelfs DeYoung weigert er zijn orgel toonaangevend aan uit te lenen en de nummers eindigen dan ook als een beetje flauwe AOR. Jawel, dit heeft met symfonische rock weinig meer uit te staan.

A day en You better ask zijn helemaal ingekapseld door nummers van de overheersend aanwezige DeYoung, die hier laat merken inmiddels over het meeste talent van het quintet te beschikken. Hij kweelt dat het een lieve lust is, zijn keyboards zijn nauwelijks bij te benen door de gitaren van Young en Curulewski en bovendien, Dennis DeYoung blijkt een prima songwriter, hoewel nog niet op het hoogtepunt van zijn kunnen.

Ik mis hier overigens een geschreven bijdrage van James Young; hij zingt wel, op twee door DeYoung geschreven echte Styx klassiekers, You need love en I'm gonna make you feel it. Klassiek, omdat beide tracks zijn te vinden op de prima verzamelaar The Best of Styx (1977). You need love is, naast Lady, ooit nog op single uitgebracht.

Ik vind A Day juist een van de betere nummers. Zo'n leuke curiositeit uit het vroege Styxwerk. En zo verheffend is de "symfonische rock" van You Need Love, Earl of Roseland en I'm Gonna Make You Feel It nu toch ook weer niet.

Het is tenminste te duiden als herkenbare rock van Styx. A day is met z'n 8 minuten bijna niet om doorheen te komen.

Ja, de teksten zoals die zijn terug te vinden op You need love en I'm gonna make you feel it, daar win je geen schoonheidsprijs mee. Ze waren net 20, Amerikaans, en vol van de liefde. Het thema staat volledig haaks op bijvoorbeeld de teksten van de meeste andere symfo groepen.

Maar de composities (en dat geldt ook voor Earl of Roseland) hebben al een prima Styx geluid, daarom vergeef ik ze hun hitsigheid nog even.

Ik vind niet dat de nummers van John Curulewski uit de toon vallen. Ze passen prima tussen de andere nummers. Dit album luisterd heerlijk weg.

A Day, Earl of Roseland, Lady, Father OSA, heerlijk. Eén van de mooiste Styx-elpees voor mij.

Deel 2 in mijn ontdekkingsreis door Styx’ discografie brengt me naar het jaar dat de groep maar liefst twee albums uitbracht. Leek de groep op het debuut te twijfelen tussen progrock en (tegenwoordig benoemd als) adult oriented rock, op opvolger II wordt gelaveerd tussen die vorm van radiovriendelijke hardrock en de vormen van rock die in 1973 gangbaar waren. In tegenstelling tot de voorganger klinken hier vooral eigen composities, op een verkorte fuga van J.S. Bach na.

De aftrap is pompeus met You Need Love, waarna de scheurende ballade Lady volgt, compleet met ronkende gitaren en knallende koortjes in het refrein. Qua arrangement doet het aan Uriah Heep denken, maar met zijn nog geen drie minuten is dit op popsinglelengte, veel korter dan de progrock die toen maatgevend was. Zanger en toetsenist Dennis DeYoung hield er kennelijk een eigen visie op na en mikte met dit liedje mede op een hitsingle. Alhoewel dit aanvankelijk mislukte, is interessant hoe het bijna anderhalf jaar later alsnog in de hitlijsten landde: Lady kwam half december 1974 de Billboard Hot 100 binnen, om in maart '75 #6 te halen.
Dan volgen twee nummers van gitarist en hier ook zanger John Curulewski. Het uitgesponnen A Day bevat westcoastrock met verderop een jazzachtig deel; het had zomaar op een plaat van The Doors kunnen staan. You Better Ask doet vervolgens aan gitaarrock á la Steve Miller denken, alsof die dit nummer als inspiratiebron voor Abracadabra (1982) heeft gebruikt.
Qua compositie zijn beide nummers van Curulewski dik in orde, maar ze dissoneren bij de meer compact hardrockende koers die Styx in latere jaren zou varen. Ook hier vallen ze enigszins uit de toon, maar storend vind ik dat niet.

De B-kant start met symforock als Fuga in ‘G’ van J.S. Bach wordt geleend, dat spoedig overgaat in Father O.S.A., waarin rustiger delen met piano of akoestische gitaar worden afgewisseld met scheurende gitaren. Ook hier moet ik aan Heep denken.
Idem voor Earl of Roseland, waar drummer John Panozzo heerlijk druk speelt, in de virtuoze stijl zoals die eind jaren ’60 modieus werd; je hoort hier de invloeden van Keith Moon en Ginger Baker. Koortjes klinken opnieuw, maar niet zo massief als in de eerste twee nummers van het album. Hetzelfde drukke drumspel hoor ik in het afsluitende I'm Gonna Make You Feel It, waarbij de nadruk op koortjes groter is.

Daarmee zijn You Need Love met Lady mijn favorieten, met de dubbelslag van de B-kant Fuga in ‘G’ / Father O.S.A. als goede derde. Styx als een mix van late jaren ’60 (psychedelische/progressieve) rock met geliktere jaren ’70 hardrock. Dat de heren konden musiceren is duidelijk. Een eigen stijl is nog in ontwikkeling, waardoor echter wél extra variatie klinkt.
Gaf ik het debuut een 7 oftewel 3,5 ster, hier past een 6,5 als tentamencijfer, uitgedrukt in drie MuMesterren.

inderdaad een van de mindere albums van Styx, hun beste albums zouden snel volgen...

Lady was hun doorbraakhit in Amerika en leidde dit album tot een gouden status aldaar. Het is ook meteen met afstand het beste nummer van deze lp. Anno 2023 is dit album wel aardig, maar niet echt memorabel.

Styx II was zo'n album waar we vroeger niet aan konden komen. Alle albums van Styx t/m 1983 waren ruimschoots aanwezig op de oude casettebandjes van mijn vader, behalve deze. Deze heb ik dan ook het minste beluisterd door de jaren heen. Toen mijn broer eindelijk The Complete Wooden Nickel Collection had aangeschaft was het feest! Of ja, in theorie dan. Dit album sloeg bij onze puberzieltjes eigenlijk helemaal niet aan. Beetje een anticlimax. Nu, vele jaren later, kan ik wat neutraler oordelen; zo heb ik mezelf laten geloven.

De tweede plaat van Styx bevat dan wel voornamelijk eigen werk, met een niveau dat soms het debuut weet te overstijgen, maar niet op alle momenten. 'Lady' springt er inderdaad bovenuit; een aspect van het Styx-geluid welke nog altijd uit duizenden herkenbaar is. 'Father O.S.A.' is ook een mooi obscuur progstuk, uniek aan deze vroege periode. Ook 'Earl of Roseland' weet ook op te vallen, evenals de afsluiter 'I'm Gonna Make You Feel it'.

De bijdrages van Curulewski voelen daarentegen een beetje misplaatst. Qua stijl zijn 'A Day' en 'You Better Ask' gewoon van een ander kaliber, maar ook qua kwaliteit slaat het een beetje de plank mis. Zijn stem mist gewoon de expressie die James Young en Dennis DeYoung wel hebben, en later Tommy Shaw ook. Hoe geinig 'You Better Ask' ook is. Instrumentaal brengt het ook een soort prog en blues die hier niet thuis horen.

Onder de streep is mijn stem op deze plaat toch eentje die de sympathie-verhoging van 0,5 krijgt. Een curieuze plaat is het, waar het geluid nog niet helemaal gevonden is, maar het spelplezier spat er op sommige tracks vanaf, en de nummers zijn vrijwel allemaal voorzien van heerlijke baslijntjes van Chuck Panozzo. Dat het dan van hot naar her springt qua stijl is dan maar te interpreteren als ludiek en veelbelovend.

1. Styx II
2. Styx