Audioslave - Audioslave (2002)

Prima debuutplaat van Audioslave. Ik vind Cornell een van de beste rockzangers en dat bewijst hij hier ook weer, maar dan wel met name op de wat rustigere nummers, als het briljante "Like a Stone". Morello produceert weer de nodige memorabele riffs en de ritmesectie zorgt voor een solide basis. Al met al een dikke voldoende en een uiterst genietbare rockplaat met een gruizig randje.

Dit album is door jaren heen gegroeid tot een favoriet. Eerder stopte ik meestal na het geweldige Like a Stone, omdat ik het nummer daarna stukken minder vindt. De eerste drie nummers zijn recht toe recht aan midtempo riff-rockers, met desondanks voldoende eigen geluid (rage against the machine invloed), maar waarin eerlijkheidshalve een ietsje eentonigheid te ontdekken is. Daarin is het hoogtepunt Show me How to live, stil zitten is onmogelijk. Like a Stone is een "commercieel" klinkend, vet geproduceerd, nummer, maar als alle commerciele muziek zo zou klinken zou de wereld een stuk beter klinken. Luister eens naar die geweldig solo. En een solo kan niet zonder een fantastiche ritmesectie naar mijn idee, waarmee dit nummer de perfectie benaderd. Set if off skip ik dus altijd, echt een matig nummer. Een opvuller heet dat geloof ik. Shadow on the Sun raakte mij in de film Colleteral van Michael Mann -die veel mindere nummers van Audioslave's Revelations ook voor zijn onderschatte Miami Vice gebruikte, maar dat terzijde) Het sferisch begin van het nummer opwerkend naar het opzwepende maar altijd melodieuze refrein past perfect in de sfeer van de film. I Am the Highway is dan weer een lekker meezingetje maar niet bijzonder. De volgende drie nummers vind ik weer bedenkelijk. Light My Way leid de weg naar boven in, en sluit eigenlijk naadloos aan bij de eerste drie nummers.
De twee laatste nummers, die ik dus jaren heb genegeerd, zijn erg mooie ballads en vallen op positieve wijze buiten de boot . Getaway Car met een mysterieuze, prachtig gezongen tekst en een mooie melodie (ik dacht dat dit nummer Saddle up heette) . De afwijking zit in het minimale geluid van het nummer. The Last Remaining Light is bijzonder omdat niet verloopt wat je mischien verwacht. Tegen het einde gaat het wellicht iets over de de top maar a-la.

De stem van Cornel en de muziek van voormalig RATM trio is van onmiskenbaar hoog niveau of het nu je smaak is of niet. Had dit album 3 nummers minder bevat, had het wellicht een 5* klassieker geweest, maar het is nu de 4* dubbel en dwars waard en heeft een bijzondere plaats in mijn collectie.

Nadat Chris is komen te overlijden heb ik mijn gedachten eens volledig gericht naar Soundgarden en Audioslave. Ik kende de bands al wel en begon ze wat meer te luisteren (ik luister veel meer dan dat ik genoteerd heb hier op MusicMeter) en was erg geschokt van het nieuws. Dit eerste album en naar mijn mening ook gelijk het sterkste album kent zijn hits, meezingers en is gewoon super gaaf om keihard te draaien in de auto. De stem van Cornell en de band afkomsitg van Rage Against the Machine is een te gekke combinatie met een super album tot gevolg, heerlijk!