Nick Cave & The Bad Seeds - Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus (2004)

Nick Cave nummer 3 die nu 5 sterren krijgt van mij (na The Good Son & Henry's dream).
Dit album overdondert me, ontroert me, brengt me in extase, maakt me emotioneel, doet me lachen.
Een "Hallelujah gevoel" bekruipt me bij deze tour de force van Nick Cave en zijn Bad Seeds.
Horen we wat nieuws op dit album ? Nee. De bekende ingredienten zijn weer aanwezig. Het London Community Gospel Choir vind ik een enorme verrijking en dat is dan ook het enige nieuwe op dit album. Maar het is er wel een waar geen slecht nummer op staat. Voor mij is dit een zeer grote kanshebber om uit te groeien tot een van mijn favoriete albums ooit. Maar daar is het net even te vroeg voor. Voor 5 sterren in elk geval niet, want die geef ik bij deze.

Ik ben een late Cave-liefhebber, heb hem eindelijk vooral met deze plaat leren kennen (ok, ik had wel al eens gehoord van The Wheeping Song en kende natuurlijk Into My Arms als prachtige liefdesballad, maar daar hield het op). Iemand raadde me deze cd aan (dat is inmiddels alweer vijf jaar geleden overigens), nadat ik hem verplicht had Tom Waits te beluisteren - een soort wederzijdse muzikale bevruchting als het ware. Ik vond het een vreemde mischmasch, die coole, blues-achtige rockmuziek, een vreemde kerel met een opvallend vuile stem, die koortjes op de achtergrond, en dan die haast pathetische sfeer, vol drama, soms ingetogen, vaak ronduit kitsch - en dan om de zoveel tijd onderbroken door een vlaag enorme waanzin, een uitbarsting van passie, lawaai, vuiligheid. Wat moest ik hiermee? Heel fascinerend allemaal, maar ik moet zeggen ik heb deze cd pas écht leren waarderen nadat ik me in 's mans complete oeuvre verdiept had. De baldadige punk van in het begin, de onwaarschijnlijk catchy en toch luide passie van Henry's Dream en Let Love In, de ingetogen schoonheid van Boatman's Call en No More Shall We Part - en dan dit.

Voor mij is dit de échte Nick Cave, de man die ik inmiddels drie keer live gezien heb, de cd waar het mee begonnen is. Hij heeft meesterwerken afgeleverd hiervoor die ik koester, maar pas hier komt hij helemaal tot zijn recht, een unieke stem, unieke teksten, vergezeld van een unieke muzikale sound.

Maar ik ben benieuwd hoe hij over vijf jaar weer gaat klinken

PS: ook mijn vriend stelt het goed, is een echte Waits-adept geworden - zo zie je maar

Ik heb nick cave een beetje laat ontdekt..
Ik kende nummers als red right hand en loverman (en vond die ook erg goed) maar heb mij verder nooit in zijn oeuvre verdiept. Daar kwam verandering in door zijn twee prachtige albums, push the sky away en skeleton tree ( De laatste heeft een mooie plek in mijn top 10).

Nu ben ik dan toch eindelijk begonnen aan zijn andere werk, en het duurt nog wel even voordat ik verder kan, want ik blijf ontzettend hangen bij dit album. Wat een geweldige plaat is dit! Er staan voor mij geen fillers op, alles is ijzer sterk. Muzikaal is het prachtig ingekleurd en nick cave zijn stem en teksten tillen het geheel naar een nog hoger niveau.

Het is erg moeilijk om een favoriet nummer er uit te pikken, maar nu zijn dat messiah ward, oh children en easy money.

Nick Cave & The Bad Seeds, opgericht in 1983, is een iconische Australische rockband die bekend staat om hun veelzijdige en emotioneel geladen muziek. Onder leiding van de charismatische Nick Cave heeft de band een indrukwekkende discografie opgebouwd, variërend van rauwe post-punk tot melancholische ballades. Hun muziek combineert poëtische teksten met complexe muzikale arrangementen, waardoor ze een unieke plek in de muziekgeschiedenis hebben veroverd.

Neem bijvoorbeeld hun album "Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus" uit 2004. Dit dubbelalbum vertegenwoordigt twee contrasterende, maar complementaire zijden van de band. De eerste helft, "Abattoir Blues," is energiek en rauw, met krachtige gitaarlijnen en intense vocale prestaties van Cave. Het openingsnummer "Get Ready for Love" grijpt je meteen vast met zijn explosieve energie en gospeldeuntjes. Die intensiteit blijft door het hele album voelbaar.

Dan heb je de tweede helft, "The Lyre of Orpheus," die een meer introspectieve en melodieuze kant van de band laat zien. De nummers hier zijn subtieler, met meer nadruk op piano en akoestische instrumenten. Cave's lyrische vertelstijl komt hier volledig tot zijn recht, waarbij hij mythologie en persoonlijke reflecties verweeft tot een rijk tapijt van geluid.

Het nummer "Cannibal's Hymn" is bijvoorbeeld melancholisch en atmosferisch, en verkent de destructieve kanten van een diepe relatie. De introspectieve teksten en de verleidelijke melodieën creëren een bijna hypnotiserende sfeer. Daarentegen heeft "Hiding All Away" een onheilspellend en meeslepend geluid, beschrijvend een gevoel van vermijding en onvindbaarheid, met een emotionele diepgang die je raakt.

En dan komt "There She Goes, My Beautiful World," een opzwepend en krachtig nummer dat de menselijke drang om grootse dingen te bereiken viert. Dit liedje bruist van energie en inspiratie. "Nature Boy" biedt een dynamische en opbeurende luisterervaring, terwijl het thema's van groei en zelfontdekking op een ontspannen manier verkent.

Het titelnummer "Abattoir Blues" duikt in donkere en introspectieve thema's zoals verlies en verraad. De kracht van dit nummer ligt in de meeslepende melodieën en de diepe emotionele resonantie. "Let the Bells Ring" is somber en krachtig, een eerbetoon aan de doden dat doordrenkt is van verlies en herinnering.

De tweede helft van het album bevat parels zoals "The Lyre of Orpheus," die plechtig en zelfverzekerd aanvoelt, met een tragisch maar humoristisch tintje dat de mythen verbeeldt. "Breathless" is licht en speels, een viering van de liefde en de natuur die een levendige en opgewekte sfeer oproept. "Babe, You Turn Me On" is expressief en intiem, met een overtuigende weergave van hevige verliefdheid.

"Easy Money" is aarzelend en kwetsbaar, een reflectie op hebzucht en persoonlijke emoties die je niet onberoerd laat. "Supernaturally" biedt een uitbundige en gedreven ervaring, met thema's van mysterie en bovennatuurlijke verschijnselen die het spannend maken. "Spell" is weemoedig en sereen, poëtisch in zijn introspectieve en contemplatieve benadering. "Carry Me" is opgewekt en blij, een meeslepende meezinger met een mooi koor dat het thema van strijd en verlangen viert. Tot slot, "O Children" dat het album afsluit met een emotionele en spirituele gospel, een strijd tussen hoop en wanhoop die diep raakt.

Wat dit album voor mij zo bijzonder maakt, is de manier waarop het de diversiteit van Nick Cave & The Bad Seeds toont. Van de ruwe, ongepolijste energie van "Abattoir Blues" tot de meer delicate en poëtische sfeer van "The Lyre of Orpheus," het is duidelijk dat de band niet bang is om te experimenteren en zichzelf opnieuw uit te vinden.

Deze balans tussen kracht en subtiliteit, gecombineerd met Cave's ongeëvenaarde tekstuele vaardigheden, maakt dit tot een prachtig album. Bovendien is de productie van het album subliem. Elk nummer is zorgvuldig samengesteld, met een helderheid en diepte die de emotionele lading van de muziek versterkt. De bijdragen van de bandleden, van de donderende drums van Jim Sclavunos tot de sfeervolle toetsen van Warren Ellis, voegen allemaal een unieke laag toe aan de sonische ervaring.

In conclusie, "Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus" is een album dat zowel de ziel als de geest aanspreekt. Het is een bewijs van het talent en de creatieve visie van Nick Cave & The Bad Seeds, en een must-have voor elke liefhebber van diepgaande, emotioneel geladen muziek.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl