Nick Cave & The Bad Seeds - Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus (2004)

Op een goede dag. het is koud buiten, binnen lekker warm, je schenkt jezelf een wijntje in, loopt nietsvermoedend naar je cd kast en trekt deze cd eruit. Dan uit het niets komt die stem tot je en alle muziek raakt je tot in het diepst van je ziel, dan weet je, ik heb mijn psychiater gevonden.

Och jongens, wat een heerlijke onheilspellende muziek maakt die Nick Cave toch. Dit album is ook weer schitterend, hoewel ik Abattoir Blues mooier vind dan The Lyre of Orpheus. Tip: Hij ligt nu voor 7,50 bij Fame in Amsterdam!

wat is abattoir blues een goed nummer en hiding all the way,let the bells ring ,en there she goes my beautiful world. top cd

wat is abattoir blues een goed nummer en hiding all the way,let the bells ring ,en there she goes my beautiful world. top cd

Vandaag gekocht..voor een heel zacht prijsje..had al vaker iets gehoord van Cave maar nog nooit overgegaan tot aanschaf..vandaag dus wel. Geweldige aankoop! Wat een magnifieke dubbelaar. cd1 op het eerste gehoor beter dan de 2e.

Een hele mooie Cave is dit. Van begin tot einde boeiend. Wie doet hem dit na ?

Véél te véél hoogtepunten om ze ook nog eens op te sommen !
Een Aanra(N)der van formaat deze Cave.
Is die Grinderman ook zo goed ???? nog niet gehoord !

Deze van mij ; 4 sterren ****

Grinderman is lekker. Niet heel goed, maar wel heel lekker.

Deze plaat is ook errug lekkerrrr... Get Ready for Love, There She Goes, Supernaturally. Heerlijke opzwepende muziek. En dat einde van Hiding is ook fantastisch natuurlijk:

THERE IS A WARRR COMINGGGG!!!

Tis maar net waar je van houdt , persoonlijk reken ik "Grinderman" tot het beste van Cave .
Ik ken nog niet zijn gehele oeuvre maar over het algemeen hoor ik te veel moeilijk in het gehoor liggende songs , zoóók op dit album.
Dat alles zegt natuurlijk alléén iets over mijn tekortkoming.

ik word steeds meer verliefd op dit album!!

Ik heb dit nu ook zie, ik ben helemaal in een Nick Cave stemming de laatste tijd, het zal het duistere en ongezellige gure winderige weer zijn dat de vampier in me naar boven brengt...

***** ik verhoog met plezier mijn eerdere ****

en eeuwig en drie dagen respect voor zoveel kunde!

Nick Cave, de meester van het onheilspellende, wat een briljant songwriter en zanger is deze man, die op deze dubbel CD alleen maar steengoed bezig is. Voor mij één van de betere platen van de laatste 10 jaar!!

Waar ik bij andere bands meestal 1 cd met geniale liedjes uit een dubbelalbum weet samen te stellen zijn het er hier gewoon 2.

Halfje erbij en de maximumscore is bereikt.

Hij blijft maar beter worden... 5* en wat mij betreft eindigt hij met het hoogtepunt (O Children)

Na het wat kabbelende en tegenvallende Nocturama is dit een enorme revanche, een echte muzikale boost! Yeah!

Prachtig album van Nick en zijn Bad Seeds. Het klinkt als een soort samenvatting van alle stijlen die hij op eerdere albums uitprobeerde, wat in dit geval zeer goed uitpakt. Ook voegt hij met name door het gebruik van achtergrondzangeressen (fantastisch in 'Hiding All Away') ook nog wat extra's toe. Ik denk dat beide cd's (Abbatoir Blues en The Lyre of Orpheus) ongeveer even goed zijn. Tot mijn favorieten behoren in ieder geval 'Abbatoir Blues', 'Cannibal's Hymn', 'Nature Boy', 'Easy Money', 'Carry Me' en 'O Children'.
Net niet zo goed als No More Shall We Part, dus 4,5*

Abattoir Blues is alvast geweldig! Nu The Lyre.. nog

Prachtig album! Zowel Abbatoir blues en the lyre of Orpheus zijn sublieme schijfjes met nauwelijks een zwak nummer op. Enkel dat vrouwenkoor kan me nog niet volledig bekoren, maar de stem van Nick en de muziek doen veel goed.

4*

***** voor Abattoir Blues
**** voor Lyre of The Orpheus

Abbatoir Blues was voor mij onlangs (schaam, schaam...) mijn eerste echte kennismaking met Nick Cave. Impulsaankoop daar ik in de winkel niet direct iets anders vond en deze mooi geprijsd stond voor een dubbelcd...

Het doosje (pastelkleurtjes, bloempjes,...) liet mij eerlijk gezegd niet direct het beste verwachten, zeker niet in combinatie met wat ik van Nick Cave meende te weten.

En toen kwam de openbaring bij het beluisteren van de eerste noten, van de eerste song, simpelweg van de hele eerste cd. Dubbel zo aangenaam was het om weggeblazen te worden door prachtige, onheilspellende, lyrische muziek nadat je er niks van verwachtte en je oordeel ("Nick Cave is toch niet echt iets voor mij, gelukkig heeft het me niet te veel gekost...") al enigszins geveld was.

Na exact 16min28s wist ik dat mijn leven een klein beetje rijker geworden was (en dat ik tickets zou zoeken--wat ondertussen al gebeurd is-- voor het eerstvolgende concert van Nick Cave & The Bad Seeds in België!)

Lyre of The Orpheus vind ik net iets minder, wat er allicht veel mee te maken heeft dat deze altijd opligt na Abattoir Blues...

Totaal: ****1/2

dat is idd lastig. we moeten eigenlijk de '6' invoeren speciaal voor Nick. goed 5+ dan

Nice fucking album weer. Van Abattoir Blues zijn Cannibal's Hymn, Hiding all Away, Messiah Ward, Nature Boy en The Fable of the Brown Ape favorieten. Let the Bells ring en Get Ready for Love zijn me persoonlijk een beetje te religieus, bijna gospel achtig. Maar ik heb gemerkt dat Cave albums altijd beter worden naarmate je ze vaker luistert.

Van Lyre of Orpheus zijn Breathless en Easy Money prachtige nummers, ze laten ook zien dat Cave echt alle soorten muziek aankan. Het verhalende titelnummer heeft de feeling van een echte Cave klassieker, veel van zijn sterkste nummers vertellen immers ook verhalen (When I first came to town, Stagger Lee, Henry Lee, Oh my Lord etc.) Verder moet ik deze CD ook nog wat vaker beluisteren.

Voorlopig ruim 4 sterren.

Mwah vind dit een minder Nick Cave album. Het achtergrond/gospelkoortje vind ik niks, ik mis nummers in de lijn van Stagger Lee, Red Right Hand, Do you love me, I had a dream Joe en Papa won't leave you henry.

Ik vind tracks als Cannibal's Hhymn en Hiding all away even krachtige mokerslagen als Stagger lee en Red right hand hoor. Dit album staat al een hele tijd als 4,5* alhoewel het minstens een 6/5 waard is. Wat Nick Cave en zijn zwarte zaadjes hierop presteerd is meesterlijk, wonderbaarlijk en wonderschoon tegelijkertijd.

Het mag dan nog gaan om lichte nummers als Breathless of Babe you turn me on, mokerslagen als Cannibal's Hymn of Ijzersterke rocksongs als Abattoir blues; Alle op nummers op deze cd tonen een groep die een ontzettend mooi en geïnspireerd groepsgeluid produceert, Ontzettend sterke songs en teksten om u tegen te zeggen.

Dit album leent zich er ook toe om te beluisteren in elke situatie ( behalve als achtergrondmuziek). Met Koptelefoon om te genieten van de subtiele elementen in de muziek en de teksten, om mee te blèren als je de volumeknop opendraait of gewoon om op te zetten bij een goed glas wijn.

Conclusie: Meesterwerk van een meesterlijke band op een van z'n hoogtepunten. Zelfs naar Cave-normen zal het nog moeilijk worden om zo'n plaat te kunnen overtreffen!

Meesterwerkje inderdaad. Toch weet ik niet elk nummer evenveel te waarderen, 'Let The Bells Ring' en 'Messiah Word' doen mij besluiten dit album niet de volle mep te geven.

Ik verwachtte dat mijn jeugdheld en ik definitief uit elkaar waren gegroeid. Ik dacht dat ie in balladland was blijven hangen, maar nee. Wat mij betreft het beste sinds zijn eerste jaren met de Bad Seeds.
Check die teksten, de achtergrondzang!

Van stampende gospelrock (Hiding all away) tot manische meezingers (There she goes, my beautiful world) tot lyrische ballads (Easy money, Spell).. Nick Cave presteert opnieuw het onmogelijke - een zoveelste hartverscheurende piek in zijn toch al imposante carrière...

There's a war coming....
There's a war coming...
There's a war coming...

Ik vind dit de beste Nick cave plaat die ik tot nu toe heb gehoord
Ik blijft er maar naaar luisteren
Prachitg!

Ik ben een late Cave-liefhebber, heb hem eindelijk vooral met deze plaat leren kennen (ok, ik had wel al eens gehoord van The Wheeping Song en kende natuurlijk Into My Arms als prachtige liefdesballad, maar daar hield het op). Iemand raadde me deze cd aan (dat is inmiddels alweer vijf jaar geleden overigens), nadat ik hem verplicht had Tom Waits te beluisteren - een soort wederzijdse muzikale bevruchting als het ware. Ik vond het een vreemde mischmasch, die coole, blues-achtige rockmuziek, een vreemde kerel met een opvallend vuile stem, die koortjes op de achtergrond, en dan die haast pathetische sfeer, vol drama, soms ingetogen, vaak ronduit kitsch - en dan om de zoveel tijd onderbroken door een vlaag enorme waanzin, een uitbarsting van passie, lawaai, vuiligheid. Wat moest ik hiermee? Heel fascinerend allemaal, maar ik moet zeggen ik heb deze cd pas écht leren waarderen nadat ik me in 's mans complete oeuvre verdiept had. De baldadige punk van in het begin, de onwaarschijnlijk catchy en toch luide passie van Henry's Dream en Let Love In, de ingetogen schoonheid van Boatman's Call en No More Shall We Part - en dan dit.

Voor mij is dit de échte Nick Cave, de man die ik inmiddels drie keer live gezien heb, de cd waar het mee begonnen is. Hij heeft meesterwerken afgeleverd hiervoor die ik koester, maar pas hier komt hij helemaal tot zijn recht, een unieke stem, unieke teksten, vergezeld van een unieke muzikale sound.

Maar ik ben benieuwd hoe hij over vijf jaar weer gaat klinken

PS: ook mijn vriend stelt het goed, is een echte Waits-adept geworden - zo zie je maar

Waar betrap jij Mr. Cave precies op kitsch?

In zijn geval vind ik het een compliment, het hoort erbij... Maar de grote gevoelens waar hij vaak over zingt, gecombineerd met het duistere kantje dat er steeds bijkomt en zijn manier van zingen waar hij vaak alle registers opengooit - dat leidt soms tot kitsch, althans zo zou ik het benoemen. Ongegeneerde emotie, zoiets.

Ongegeneerde emoties klinkt een stuk beter. Zoiets.