Joni Mitchell - Clouds (1969)

Joni Mitchell is zo één van die artiesten die ik heel hoog heb zitten.
Zo ook dit album (alhoewel deze wel ondergewaardeerd is gezien het feit er nauwelijks nummers van dit album op b.v. verzamelaars verschijnen).
Both Sides, Now is denk ik mijn favoriete track.

ja, van mij ook....prachtig!

Both sides now is de reden waarom ik dit album kocht, als aanvang voor mijn nog te groeien Joni collectie i'm sure.
Poethisch, melodieus en nog redelijk onbevangen. Sixties idealen nog in haar rugzakje.
Langzaam maar zeker begint dit bloempje nu zijn blaadjes voor mij te openen. Hoewel met een naam als Joni, dit niet misverstaan moet worden.

Both sides now is ook niet onverdienstelijk in die periode gecovered door Euson.
Cover doet me wel een beetje denken, of misschien Joni zelf, aan Sissy Spacek van Carrie naar een boek van Stephen King.

Edoch, ik vind Joni Mitcell de vrouwelijke Bob Dylan (maar dan een die haar stembanden niet met een metaalborstel behandeld) en een levende legende in haar eigen recht.

Magisch, net zoals haar eerste album "Song To A Seagull". Die was net iets beter, omdat ik 'Tin Angel', 'Song Of Aging Children Come' en 'The Fiddle And The Drum' niet zo geweldig vind (vrij saai zelfs). De rest is van een zeer hoog niveau.

Nee, dit album komt niet in de buurt van Blue of Hejira. Net zoals bij die albums is de productie en instrumentatie bij Clouds wederom minimalistisch, maar de nummers weten grotendeels voor geen seconde te overtuigen. De betoverende sfeer bij die twee andere albums van begin tot eind aanwezig is, ontbreekt hier. Ook al doe ik Joni hiermee te kort, ik moet zeggen dat ik dit een saai album vind. Het zweverige Roses blue en uiteraard Both sides, now zijn voor mij de enige interessante nummers die hierop staan. Het overige materiaal weet, ondanks meerdere luisterbeurten, geen indruk te maken.

1 van mijn favoriete Mitchell albums. Bijna alle nummers op deze plaat vind ik steengoed. Het minimalistische kan ik juist erg waarderen. Naar mijn mening beter dan haar debuut.

Deze vind ik wat minder dan haar sterke debuut. De eerste helft van het album vind ik sterk, maar daarna gaat het album toch een beetje vervelen. Het blijft een beetje eenzijdig. 'Songs to Aging Children Come' en 'The Fiddle and the Drum' vind ik zelfs vrij zwak.

niet zo sterk als de volgende, maar toch een mooie reeks liedjes van joni

Idd., mooie liedjes, maar soms ook wat 'gekunsteld'. Zang en melodie nog niet helemaal in optimale balans. Wel twee prachtige liedjes: 'Chelsea Morning' en 'Both Sides, Now' zijn een paar van Joni's beste worpen.

Aardig maar geen top idd. Cor schreef en dat is precies wat het is. Ik kan het niet beter omschrijven. Wat krampachtig wordt soms naar rijmwoorden gezocht. Both Sides Now blijft natuurlijk wel een topper. Ik ben geen echte fan van het oeuvre en kom daarom tot 3*
62 in de 100 Greatest Albums of 1969 en 46 in Best Ever Albums van dat jaar.

Een mooi album van Joni MItchell, de altijd moeilijke tweede en ook wel wat ondergewaardeerd. En dat is jammer, want dit album verdient zonder meer veel waardering. Nu wordt dit album vaak afgezet tegen bijvoorbeeld 'Blue', maar ik denk dat je dit album juist moet zien in de ontwikkeling van Joni. Ze was vertrokken vanuit New York naar Los Angeles in Laurel Canyon, waar ze samen met Graham Nash een liefdesnestje bouwde. Graham Nash zingt later met David Crosby en Steven Stills hierover in 'Our House'.
Deze plaat is echte singersongwriter folk, minimalistische begeleiding, vaak enkel met gitaar. Joni Mitchell zorgt zelf voor de productie van de plaat op 'Tin Angel' na. 'Chelsea Morning' gaat over haar tijd in New York en is een optimistisch lied over een zonsopgang in die stad. Het is een energiek lied met overgangen die ook later in 'Big Yellow Taxi' te horen zijn. 'Both Sides Now' is de afsluiter en hier is een zeer minimalistische versie te horen. Later wordt de meer georkestreerde versie bekend, maar persoonlijk vind ik deze uitgeklede versie een pareltje. Verder zitten er nog een aantal ingetogen nummers die echt van grote kwaliteit zijn, zoals 'I don't where I stand' en 'Roses of Blue'. 'Think I understand' is een prachtig opgebouwd kamer popfolk werk. Als laatste is er ook nog de mooie hoes, een zelfportret van Joni. Een wat ondergewaardeerd album, dat is jammer want ik vind het kwalitatief erg sterk. En dit album is zonder meer een voorbeeld geweest voor vele folk zangeressen die Joni als inspirator hebben gezien.
Een mooi tijdsdocument en een prachtige aanzet tot een aantal meesterlijke albums in de jaren 70.

Mooi album idd. En Both Sides, Now vind ik prachtig, maar dan wel op Both Sides Now, in de originele uitvoering heb ik er een stuk minder mee. Als ik een favoriet of favorieten moet kiezen ga ik voor opener Tin Angel en I Don't Know Where I Stand. Wat hoopte ik destijds dat die laatste de tracklist voor Travelogue zou halen, maar helaas. Overigens twee jaar later schitterend gecoverd door Barbra Streisand op haar geweldige Stoney End album!

Eens, het nummer in die versie mag wel op mijn crematie gedraaid worden: sowieso één van mijn meest favoriete nummers ooit van wie dan ook (en inderdaad in die versie)

Ik hoop zo op een vinyl release ooit: want dat past wel voor dit album.

Eens!! Met alles!!!
BSN in de orchestral versie staat bij mij al jaren beschreven voor op mijn uitvaart.
Man man man, wat een uitje gaat dat worden qua muziek!
Toch zonde dat ik er zelf niet op de goede manier bij kan zijn.

Je maakt mij wel nieuwsgierig naar de overige nummers

BSN is inderdaad erg mooi, maar van het gelijknamige orkestrale album vind ik A Case Of You de absolute topper. Echt een oorstrelend nummer met een geweldige muzikale begeleiding.

Velen vinden Blue haar beste album, persoonlijk vind ik dat ronduit saai.
Ze heeft betere albums gemaakt naar mijn smaak.

Ik zou eerlijk gezegd niet kunnen kiezen tussen de BSN versies van A Case of You en Both Sides, Now, beide zijn parels die ver boven hun origineel uitstijgen.

PS: Kan eventueel voor een uitnodiging zorgen, zodat je achter de overige nummers gaat komen.