Mylo - Destroy Rock & Roll (2004)

Bonustracks toegevoegd. Er bestaat dus ook een versie van het album met de hitparade-hit 'Docor pressure', en die heb ik nu dus.

Ik ben heel tevreden met dit album. Ik heb nog niet gelezen dat er zulke leuke knipoogjes naar 'mijn tijd' op het album staan. 'In My Arms' bevat stukjes van 'Bette Davis Eyes' van Kim Carnes en 'Need You tonite' is gebaseerd op 'Stay with me Till Dawn' van Judy Tzuke. Beide zijn favorieten van mij uit de periode eind '70 begin '80. In zeker zin geld dat ook nog voor 'dr Beat' (1984). Het rijtje artiesten dat wordt opgenoemd in 'Destroy Rock 'n Roll' is ook typerend voor die tijd.

Verder is dit een album met zeer licht verteerbare muziek als eerder geschreven hierboven. Maar lekker is het wel. 'Zenophile' is zo'n heerlijk nummer; pakkende funky melodie en de beat die er in zit is een van de mooiste die ik ooit hoorde.

Ik kwam er achter dat ik nog op deze plaat moest stemmen, meteen maar een berichtje tikken dan.

Alhoewel ik er maar een 4* aan geef, is dit voor mij toch wel een van de essentiële commerciële danceplaten van de laatste jaren. Drop the Pressure vond ik in eerste instantie een beetje vaag (kwam door de clip), maar was uiteindelijk maandenlang niet uit mijn hoofd te branden en is verworden tot de soundtrack van een tamelijk geweldige zomer(vakantie) en festival.

Die Bette Davis Eyes-sample in In My Arms is erg tof, prachtig nummer is dat sowieso.

De Etienne de Crecy-remix van Paris Four Hundred is een van mijn favoriete platen om te draaien als DJ; het heeft zo'n mooi warm, opgewekt en gelukzalig geluid, maar er zit toch wel een bepaalde mijmer in. En ik houd van mijmer.

Ik vraag me verder af of we nog eens iets gaan horen van Mylo. Zijn enige wapenfeit in 2007 was een Bob Sinclair-remix op een White Label (volgens Discogs).

Ik ben al verscheidene jaren op zoek naar dit album, maar dat was niet altijd even evident. Winkels hadden het vaak niet in stock ofwel aan een belachelijk hoge prijs. Tot ik het vorige week zag aan een zeer goede prijs op een webshop. De limited edition dan nog. En meteen gekocht dan maar.

De reden waarom ik Destroy Rock & Roll al een tijdje zocht is omdat het heel wat herinneringen voor mij opbrengt. De periode dat het album uitkwam luisterde ik toch wat naar Mylo, scoorde hij de ene hit na de andere in mijn vriendenkring en zag ik hem live aan het werk op Pukkelpop in 2004.

Dat alles is echter al meer dan zes jaar geleden (ik word oud!) en ik had wat schrik of dit album nog zou voldoen aan mijn huidige muzieksmaak, die toch al heel wat veranderd is in die tijd.

Toen het vandaag in de bus belandde, meteen opgezet. En ik moet toegeven dat ik méér dan aangenaam verrast was. Destroy Rock & Roll begint meteen heerlijk met Valley of the Dolls, een plaat die het best te omschrijven valt als eenvoudige, pure no-nonsens housemuziek en daarmee eigenlijk meteen de toon zet voor de rest van het album. Het klinkt allemaal even glad gepolijst en haalt op meerdere momenten makkelijk het niveau van Daft Punk ten tijde van Discovery.

Echte hitsingles als Drop the Pressure, In My Arms, de titeltrack, Otto's Journey, Muscle Car en het absoluut magistrale Paris Four Hundred, voor mij het onbetwistbare hoogtepunt van dit album, worden afgewisseld met rustige intermezzo's die daarom niet per se van mindere kwaliteit zijn.

Enkel tijdens de intro van Guilty of Love ging het even de verkeerde kant op, maar dat werd al gauw gecorrigeerd toen het nummer definitief van wal stak. Zo zie je maar dat de eerste indruk niet altijd de juiste is.

Na Muscle Car komen er nog enkele zeer goede tracks, maar ik kan me toch niet van de indruk ontdoen dat het album stilaan doodbloedt. Maar laat dat dan meteen het enige minpuntje zijn dat ik momenteel kan ontdekken.

Oh ja, en willen we het volgende afspreken? Drop the Pressure is en blijft een killertrack en zal voor eens en voor altijd van een hoger niveau zijn dan de, weliswaar niet onaardige, Doctor Pressure-remix ervan.

4.5*