The Pogues - Rum Sodomy & the Lash (1985)

If I Should Fall from Grace with God staat in mijn top tien, maar eigenlijk had daar net zo goed Rum Sodomy & the Lash kunnen staan, beide albums ontlopen elkaar niets. Dit album heeft alles wat de Pogues tot een van mijn favoriete bands maakt: de energie, de emotie, de sfeer van kroegen en te veel alcohol. Een nummer als het geniale A Pair of Brown Eyes laat daarnaast zien waarom ik Shane MacGowan reken tot de briljantste tekstschrijvers ooit. En hoewel de nummers tekstueel veel over de dood gaan, laat bijvoorbeeld Sally MacLennane zien dat daar echt niet per se droevige muziek uit hoeft voort te komen. Maar tearjerkers zijn hier natuurlijk ook op te vinden, zoals The Band Played Waltzing Mathilda, waarin Shane zingt over de horror van de Eerste Wereldoorlog alsof hij er zelf bij was.
Tevens een album waarop de bonusnummers ook echt van toegevoegde waarde zijn, Rainy Night in Soho is bijvoorbeeld mijn favoriete nummer van de band. Een briljant album al met al!

Voor mij een verrassend goede plaat. Ik kende The Pogues alleen van de bekende nummers, maar deze cd heeft wel indruk gemaakt. Zowel de vrolijke up-tempo nummers als de "ballads" beklijven zeer. Tot mijn verbazing (zegt alles over mijn kennis van The Pogues) hoorde ik opeens Jesse James voorbij komen, een nummer wat ik alleen kende in de versie van Bruce Springsteen (Live in Dublin).

Deze heerlijke plaat net even opgezet! Van dit soort platen raak je opgewekt en krijg je plots zin om allerlei leuke dingen te gaan doen. Dirty Old Town is natuurlijk de perfecte meebruller, die dan ook regelmatig even teruggespoeld word omdat je er geen genoeg van kunt krijgen!! Eerst vond ik hun plaat uit 1988 beter, maar deze staat inmiddels vaker op dan die uit '88

Toch één van mijn favoriete platen uit de jaren tachtig,deze Rum Sodomy & the Lash van the Pogues,iets wat overigens ook geldt voor zijn opvolger If I Should Fall from Grace with God uit 1988.
Op de tweede van het Iers/Londens collectief komt de belangrijkste songschrijver en zanger Shane MacGowan helemaal tot wasdom,iets wat resulteert in een onweerstaanbare combinatie van folk en punk met (bijna) briljante teksten.Ook is de band hier muzikaal veel gevarieerder bezig dan op het toch ook niet misselijke debuut Red roses for me.
Rond deze tijd is MacGowan ook vocaal gezien in zijn beste periode,mede doordat het veelvuldige alcohol gebruik toen nog niet zo zijn sporen naliet.Mede daardoor heeft de samenhang tussen zijn stem en teksten voor mij hier iets magisch.
De hoogtepunten rijgen zich dan ook aanéén op Rum Sodomy & the Lash met als persoonlijke koplopers de opener The Sick Bed of Cúchulainn,A Pair of Brown Eyes,Sally MacLennane en het volgens mij wat onderschatte The Old Main Drag.
Ook opmerkelijk is dat het prachtige Dirty Old Town is geschreven is door de Engelse Folkzanger Ewan MacColl,de vader van Kirsty MacColl waarmee the Pogues later de klassieker "Fairytale of New York" mee opnamen.
Het enige minpuntje aan het album is soms de productie van Elvis Costello,die had hier en daar wel wat voller gemogen.Met name Billy's Bones en the Gentleman soldier lijden daar wat onder.
Maar niet genoeg om,zo'n 34 jaar na zijn release,van elke draaibeurt van Rum Sodomy & the Lash nog een waar feest te maken.
Magnifieke plaat.

Prima keuzes. Ik voeg daar graag nog even het eveneens onderschatte I'm a Man You Don't Meet Every Day aan toe. Goed, het is dan wel een Ierse traditional en geen origineel nummer, maar dit is voor mijn geld een uitmuntende versie, met die Ierse doedelzak die op het perfecte moment invalt voor maximale emotionele impact. Staat sowieso op de playlist voor mijn begrafenis.

Fijn om dit album bovenaan in de updates te zien: ik had gelijk zin om de lp uit de kast te pakken. Hup op de platenspeler. Volume hoog, en dat werd een fijn lockdown-feestje ( ja, ja, zonder genodigden, dus verantwoord)

Al zo lang in het bezit en nooit iets over geschreven. A Bloody Shame. Ultieme plaat van The Pogues . Alles sluit perfect aan en de productie van Costello is warm met voldoende ruimte om alle instrumenten tot hun recht te laten komen. MacGowan zingt hier nog acceptabel. Geen zwakke tracks te ontdekken hier en zelfs de bonustracks sluiten meer dan prima aan bij het album. Ik heb de hele collectie van Shane en zijn mannen op de plank , maar deze is toch eredivisie. Zal me de rest van de week weer eens over de collectie buigen , want dat is alweer veel te lang geleden. 5 sterren , ik kan niet anders.

A Rainy Night in Soho gezongen door Nick Cave op de begrafenis van Shane. En hier ook nog Fairytale of New York door Glen Hansard en Lisa O’Neill. Schitterend.

Wow, indrukwekkend. Ik hield het niet droog bij Cave, heel mooi eerbetoon.

Schitterend. Ook dat bij Fairytale the Pogues meedoen (vlnr James Fearnley, Spider Stacy, Jem Finer, & Terry Woods) , en helemaal bijzonder ook nog John Sheahan (84, inmiddels), (van de originele Dubliners).

waar vaak over het moeilijke tweede album wordt gesproken, is daar bij dit album van de Pogues geen sprake van. "Rum, Sodomy & the Lash" overtreft zelfs het debuut. inderdaad meer volwassen en wellicht iets minder "punky" dan het uitzinnige debuut "Red Roses For Me", maar daarom niet minder indrukwekkend.

iets meer authentieke folk op dit album, hoewel het ook hier schuurt en spettert met "The Sick Bed of Cuchulainn", de yells op het instrumentale "Wild Cats of Kilkenny", het gejaagde "Billy's Bones" en de gekte/energie van "Jesse James" en "The Gentleman Soldier".

hoogtepunten zijn er teveel om op te noemen, zoals de ontroerende traditional "I'm a Man You Don't Meet Everyday" met zang van Cait O'Riordan, een nummer met een prachtig verbindende tekst ("So be easy and free when you're drinking with me, I'm a man you don't meet every day"), de Shane MacGowan nummers "Old Main Drag" en "A Pair of Brown Eyes" en de 3 covers "Dirty Old Town" van de Engelse folkie Ewan McColl, "Navigator" van de Ierse songwriter Phil Gaston (een vriend van de band) en het kippenvel bezorgende anti-oorlogslied "The Band Played Waltzing Matilda" van de Schotse folkie Eric Bogle, een nummer met een tekst dat helaas nog steeds actueel is.

op dit magistrale album speelden als gastmuzikanten verder mee Tommy Keane (Uileann Pipes), Henry Benagh (fiddle) en Dick Cuthell (horns).

wat mij betreft net iets beter dan het debuut en iets minder gepolijst dan de bewierookte opvolger "If I Should Fall from Grace with God". "Rum, Sodomy & the Lash" is uitgegroeid tot een tijdloze, inmiddels 40 jaar oude klassieker.

de re-issue (2004 label WEA) klinkt kristalhelder en bevat 6 bonus tracks, alle 4 nummers (14 t/m 17) van de EP "Poguetry in Motion" (1986), waaronder de prachtige ballad "A Rainy Night in Soho". 13 en 18 zijn b-kantjes van singles. een zeer welkome aanvulling.

deelcitaat uit de liner notes (David Quantick)

"The real legacy of Rum, Sodomy & the Lash" is that it gave a new vitality to the music it came from. Not, of course, that everyone was happy. "When we put out the second album" Phil Chevron once said, "we had a press conference in Dublin, where there was a certain group of people who were opposed to whatever we were trying to do because we were plastic paddies. We had people who just challenged the whole thing from the fore of the press conference. "What you are doing is bastardising Irish music".

But all that was about to change forever. For now, people who had never grown up with folk music suddenly discovered Irish roots. People who had associated the accordion and banjo with dull family weddings found new life in old songs. Live music became exciting once more. And nobody would ever be bored by a banjo again"

Shane MacGowan (R.I.P. 30-11-2023)

potjandosie Je bent altijd vrij grondig in je 'recensies' en dat valt je te prijzen. In dit geval ben ik geïnteresseerd waarom juist voor dit schilderij als hoesafbeelding is gekozen door de Pogues of hun ontwerper. Het is een 'afgeknipte' vorm van het schilderij The Raft of the Medusa van Géricault, dat in het Louvre hangt, een indrukwekkend, groot schilderij waar een vrij tragisch verhaal (o.m. over klassenverschillen) achter zit.

Ze hebben zelfs hun eigen gezichten er in geplakt. Een tijd terug was ik ook benieuwd naar het verhaal hierachter en heb het opgezocht:

The Pogues are fascinated by Géricault’s painting, which they decide to parody for the album cover, after a suggestion by Marcia Farquhar —Jem Finer’s wife. Artist Peter Mennim painted the faces of each member over some of the painting’s original figures —except for Philip Chevron, who just joined the band.

The cover reinforces the nautical theme that runs throughout the album. The Pogues play traditional Irish music—the raw, grassroots kind played during seisiún in pubs, filled with Guinness, whiskey, and song. Among the drinking songs, you often find sea shanties or songs that resemble them. Beyond these stylistic choices, the album itself oozes naval tradition—even in its title. Rum, Sodomy & The Lash is a cheeky jab at Winston Churchill, who once said: “Don’t talk to me about naval tradition! It’s nothing but rum, sodomy, and the lash!” To round out the joke, the band is pictured in Royal Navy uniforms on the inner and back sleeves of the record.

But there’s more to the artwork than just seafaring nostalgia. Just like Géricault’s painting, the Pogues’ album cover carries a deeper political and social charge.

After all, the scandal that the young painter aimed to immortalise stemmed from class struggle. The workers toil, while the upper classes reap the rewards, leaving only crumbs behind. It was true with the Méduse, where the 250 privileged passengers abandoned the 130 sailors who had served them to a certain death. It’s also true in Thatcher’s UK, where the lower class were faced with contempt. It’s still true for war veterans who return home with missing limbs and see others bask in the glory —if there is any such thing. That’s the real story behind Rum, Sodomy & The Lash: misery, addiction, and oblivion. Every song, no matter how rousing, tells a heartbreaking tale.

Het verhaal is ietwat complexer - denk aan de inzet van de Franse Revolutie (liberté, égalité et fraternité). Dit schip verging, ruim 15 jaar later, in 1816 voor de Afrikaanse westkust: kapitein en officieren namen plaats in de reddingsloep; de overigen mochten zich - zonder voedsel en water - behelpen met een vlot, dat eigenlijk te klein en niet stevig genoeg was. Een zeer gering aantal overleefde het, deels - rumour has it - door kannibalisme. So much for égalité en naval tradition.

Ik had er inderdaad nog een alinea aangeplakt die ik vergeten was...

Dat maakt wél een verschil Overigens is Churchill als bron van die uitspraak niet onbetwist; hij heeft zelf altijd ontkend het op die manier te hebben verwoord. Wél was hij als minister verantwoordelijk voor de modernisering van de Britse marine in WO I. Overigens maakt het schilderij wel een verpletterende indruk - net als Déjeuner sur l'herbe in het Musée d"Orsay - maar we dwalen af

Overigens is dit niet de eerste platenhoes die een schilderij/tekening in een afwijkende/metaforische context gebruikt.