The Pogues - Rum Sodomy & the Lash (1985)

Dit album zit inmiddels zeer dicht tegen een top 10-plaats aan. Heerlijk album !

Wat een heerlijk gemiddelde. Prachtige plaat! Op gelijke hoogte met het iets beter geproduceerde If I Should Fall From Grace With God.

Ik voelde me verplicht om even de prachtige video van A Pair of Brown Eyes toe te voegen. Ga dat zien.

Nog wat leuke informatie over de video:

The music video for "A Pair of Brown Eyes" was directed in 1985 by Alex Cox and was set in a Nineteen Eighty-Four-esque Britain with Margaret Thatcher in the place of Big Brother as a supreme, god-like authoritarian figure. The video featured roles played by band members as well as a cameo by Elvis Costello.

Reactie op YouTube:
This is a cut version.

The part where they're spraypainting the Thatcher posters should also show them spitting on the posters instead of that weird shot of Shane in a suit on TV.

Does YouTube not approve of spitting on posters of famous fascists, or what?

RUM SODOMY & THE LASH
was de eerste Pogues plaat die ik te pakken kreeg.
Productie is van Elvis Costello en hij slaagt erin om de folkpunk
van de groep een aantal eeuwen terug te voeren in de tijd.
Een zeeroversplaat die bijt, spuwt en ontroert ...

The Sick Bed of Chuchulainn zijn de Pogues op hun best.
Een koortsige strofe wordt gecounterd door een bezeten refrein.

The Old Man Drag schopt de luisteraar in de ballen.
Het tragische relaas van een verstoten jongeling.

Wild Cats of Kilkenny klauwt krijsend om zich heen.
Een instrumental die je nekharen doet rechtop staan.

I'm a Man You Don't Meet Every Day is een mystery song.
Prachtig gezongen door de bassiste (later de vrouw van Costello).

A Pair of Brown Eyes neemt je mee in de bruine zeemanskroeg.
Malle Babbe uit de 17de eeuw serveert wildschuimend bier.

Sally MacLennane is een van de weinige nummers hier
die onverdroten teruggrijpen naar de noeste folkdans van het debuut.

Dirty Old Town is een gouden cover, want wanneer een band
erin slaagt een minder bekend nummer op de wereldkaart te zetten,
dan moet de luisteraar deemoedig en vol respect zijn hoed af doen.
Componist is Ewan MacColl, vader van wijlen Kirsty ...

Jesse James is een duivels dansje met de tin whistle in de hoofdrol.
Of hoe de link tussen Ierse folk en cowboy muziek gelegd kan worden.

Navigator is een heel onderhoudende albumtrack.
Ook hier hoor je het getouw van het piratenschip kraken.

Billy's Bones is pogoën tot je botten breken.
Een kort verhaaltje over hoe je zo snel mogelijk je graf in danst.

The Gentleman Soldier is een bekende traditional.
Hilarische stemmetjes en een batterij drummende kanons.

The Band Played Waltzing Matilda moet je beluisteren met tekstvel.
Een rauwe registratie van de waanzin van de oorlog ... tot tranenstoe.

Tracks 14 tot 17 zijn afkomstig van de Poetry in Motion EP.
Opnieuw meesterlijk geproducet door Elivs Costello en met
de vergeten parel Rainy Night in Soho ... wat een smartlap.

Of hoe Shane MacGowan je na al die dronken punkfolk
plotsklaps met zijn poëtische ontboezemingen weet te raken.
Voor mij de allerbeste Pogues plaat, zeker met de bonus tracks erbij.

Voor mij samen met If I Should Fall from Grace with God hun beste.
Zal nooit vergeten dat deze Londense band met Ierse folk invloeden populair is in Ierland. Was ooit tijdens een vakantie in de plaatselijke pub waar locale muzikanten zaten te spelen, met verder veel niet Ieren. Toen er werd gevraagd een nummer te zingen was ik de enige buitenlander die Pogues nummers kon en begon te zingen...het bier was daarna niet meer aan te slepen

Rainy Night in Soho raakt me diep, wat een prachtige plaat is dit toch.

Fantastische plaat, wat is (was) het toch een genie die Shane, doodzonde.

Volgens mij komt deze muziek het best tot z'n recht in een goed vol café, met een grote pint of glas whiskey voor je neus en waar iedereen luidkeels meebralt. Thuis met een koptelefoon op en een bak koffie is toch een heel andere sfeer.
De laatste keer dat ik Shane MacGowan samen met de Pogues zag kon de man amper meer op z'n benen staan en werd bekogeld met plastic flessen (Pukkelpop '91). Erg jammer, maar ook typerend en waarschijnlijk heeft 's mans drankprobleem toch voor de onmiskenbare stijl van de Pogues gezorgd.
The Band Played Waltzing Matilda blijft mijn favoriet.

Tom Waits zegt over dit album dit:
Ik vond dat ik dat hier even moest posten.

Ja, hij is groot fan (en weet dat altijd mooi te verwoorden). Hier nog eentje, afkomstig uit het boekje van deze plaat trouwens:

The Pogues

Their music is like
the brandy of the damned
Pogue Mahone
they are the last
pure hearts
from Dickens, Joyce, Dylan Thomas
to Christy Moore
like Red Diamonds,
Pirates, full of malarkey
they're little giants,
they're Bill Sykes
They are all orphans
and they are leaving
on the 2:10 train
with no ticket
Rapscallion, angry, weeping
passed out songs, songs
that seem to be born
effortlessly, or
not born or found
on top of an old wood stove
like a Bowler hat
and the Pogues know
where the little people go
and they follow them
they're as old as treasure island
songs that we all should carry
I learn't em and sung'em
and changed'em
and passed them on
down the wild blue road
as Shane MacGowan and the Pogues warm their hands
on a fire
made from chopsticks
and a horse pulls a milk wagon
up the steep, wet cobblestone
street and stumbles
to his knees, blooyding them
as a man
no bigger than my thumb
dances in the broken glass
and jumps rope with a shoe lace
the song he sings
is one by the Pogues

Tom Waits
California, March 2004

Hoor ik nou trouwens Kirsty MacColl meezingen op Jesse James?
Staat namelijk niets over op het tekstvel.

Neen, dat zal wel de bassiste zijn die oa ook track 4 inzingt.

Cait O'Riordan vertrok nadien met producer Elvis Costello.
De volgend producer Steve Lillywhite zou dan zijn vrouw
meebrengen om Fairytale of New York in te zingen.

Dat het Cait is, klinkt inderdaad een stuk aanneemlijker...
Verkeerd geluisterd dus

Heel leuke CD, Ierse folk met de energie van de punk gebracht, al klinkt het iets volwassener en serieuzer dan het debuut. Heel goede productie ook (van Elvis Costello) die hun muziek warm en natuurlijk doet klinken. Shane MacGowan zingt alsof hij dronken is maar zijn stem past perfect bij het toch wel unieke Pogues-geluid. Met Dirty Old Town kreeg deze band ook meer bekendheid.

Gek dat ik op deze CD nooit een reactie heb gegeven. Deze staat al vanaf het begin in mijn top 10 en zal daar waarschijnlijk nooit verdwijnen. Bij andere artiesten is het nog wel eens moeilijk welke de beste is en welke ik dan in de top 10 moet zetten. Van de Pogues vind ik deze verreweg de leukste. Misschien dat de opvolger volwassener is, maar deze is veel meer catchy en minder "doorgeproduceerd". Old Main Drag is mijn favoriet, maar er staat eigenlijk geen slecht nummer op.

Dit is uitstekende kroegmuziek waarvan je het meest geniet onder het drinken van een lekker pot bier en het roken van een lekkere sigaar of wat anders. Toevallig werd vanavond in de door mij bezochte kroeg het nummer 'Sally MacLennane' gedraaid. De stemming zat er gelijk in en ik bestelde gelijk maar weer een trappist want Guinness hadden ze niet. Dat laatste zou natuurlijk nog beter bij deze Ierse dronkemansmuziek passen.
Goed, terug naar dit album;
Na "If I Should Fall from Grace of God" absoluut het beste album van The Pogues. Op mijn album op vinyl ontbreken de bonustracks waarvan het nummer "A Pistol for Paddy Garcia" opvalt. Een werkelijk schitterend instrumentaal nummer. Hoogtepunten zijn verder het door mij eerder genoemde "Sally MacLennane" en de opening "The Sick Bed of Cuchulainn".

4,5*

De term 'kroegmuziek' vind ik The Pogues toch wat te kort doen, daarvoor vind ik de poezie van Shane toch veels te goed en de intensiteit en melancholie te confronterend om als achtergrondmuziek te draaien (luister ik naar een The Pogues album, zit ik meteen in het oude Ierland of het gutter-life van London in de jaren 80). Je bedoelt het vast niet neerbuigend, maar dit zit mijlenver boven een André Hazes om maar wat te noemen.

Kroegmuziek of niet, ik luister er graag naar.

Beetje late reactie, maar toch: daar haalt Deric Raven zijn inspiratie dus vandaan!

Tom Waits is een held.

Moet het even kwijt.
Vanavond weer gedraaid (wel na menig biertje..)
Waltzing Matilda.
Zoo mooi, hun werkelijk hartverscheurende versie van deze evergreen.
Krijg van dat nummer nog altijd het koude zweet op de rug en de tranen in de ogen.
Misschien wel het mooiste liedje aller tijden.
Hield het ook nu weer niet droog.
De waanzin van oorlog perfect verwoord.

I Looked At the Place Where Mi Legs Used To Be.
No More Waltzing Matilda For Me...

Kom nog wel eens terug voor een echte review. Een van de beste albums aller tijden.

Geweldig vrolijk album, waar het plezier van afspat. Hun beste wat ze hebben gemaakt in mijn ogen.

Gisteren aangeschaft. Produced by Elvis Costello? da's al 1 held van me. Liner notes by Tom Waits? 2de held van me Zegt nix over de muziek natuurlijk maar ik was wel heel nieuwsgierig nadat ik dit ontdekt had. 1x beluisterd en dit klinkt al heel leuk.Wel totaal andere muziek dan waar ik normaal naar luister maar leuk. Zit zeker groeipotentie in en Body of an American kan sinds de geniale HBO-reeks "The Wire" al niet meer stuk bij mij!

Wat is 'I'm a Man You Don't Meet Every Day' een bloedmooi nummer....kippenvel en tranen in de oogjes......

Ik luister al bijna 40 jaar naar muziek en ik verander vaak van mening maar van één ding ben ik inmiddels overtuigd; Shane MacGowan is de beste tekst schrijver aller tijden en iedereen die dat niet vind die heeft er geen verstand van.

frolunda, laat ieder zijn of haar eigen mening bezigen aub. Je eigen mening als de waarheid postuleren is islamitisch.

Ik drink anders wel,net als Shane trouwens.

Dan ben jij geen Islamiet.