The Pogues - Rum Sodomy & the Lash (1985)

Een cd waarbij de bonustracks ook echt aanvullingen zijn en kwalitatief even goed als de reguliere nummers. Rainy night in Soho hoort zelfs bij hun allerbeste nummers ooit.

Eigenlijk valt deze cd wel in 1 zin samen te vatten.

Magistrale Ierse folksongs in een smerig jasje die, wanneer je er vatbaar voor bent, je helemaal blij maken, ontroeren en nog lang blijven hangen wanneer de cd is afgelopen.

RUM SODOMY & THE LASH
was de eerste Pogues plaat die ik te pakken kreeg.
Productie is van Elvis Costello en hij slaagt erin om de folkpunk
van de groep een aantal eeuwen terug te voeren in de tijd.
Een zeeroversplaat die bijt, spuwt en ontroert ...

The Sick Bed of Chuchulainn zijn de Pogues op hun best.
Een koortsige strofe wordt gecounterd door een bezeten refrein.

The Old Man Drag schopt de luisteraar in de ballen.
Het tragische relaas van een verstoten jongeling.

Wild Cats of Kilkenny klauwt krijsend om zich heen.
Een instrumental die je nekharen doet rechtop staan.

I'm a Man You Don't Meet Every Day is een mystery song.
Prachtig gezongen door de bassiste (later de vrouw van Costello).

A Pair of Brown Eyes neemt je mee in de bruine zeemanskroeg.
Malle Babbe uit de 17de eeuw serveert wildschuimend bier.

Sally MacLennane is een van de weinige nummers hier
die onverdroten teruggrijpen naar de noeste folkdans van het debuut.

Dirty Old Town is een gouden cover, want wanneer een band
erin slaagt een minder bekend nummer op de wereldkaart te zetten,
dan moet de luisteraar deemoedig en vol respect zijn hoed af doen.
Componist is Ewan MacColl, vader van wijlen Kirsty ...

Jesse James is een duivels dansje met de tin whistle in de hoofdrol.
Of hoe de link tussen Ierse folk en cowboy muziek gelegd kan worden.

Navigator is een heel onderhoudende albumtrack.
Ook hier hoor je het getouw van het piratenschip kraken.

Billy's Bones is pogoën tot je botten breken.
Een kort verhaaltje over hoe je zo snel mogelijk je graf in danst.

The Gentleman Soldier is een bekende traditional.
Hilarische stemmetjes en een batterij drummende kanons.

The Band Played Waltzing Matilda moet je beluisteren met tekstvel.
Een rauwe registratie van de waanzin van de oorlog ... tot tranenstoe.

Tracks 14 tot 17 zijn afkomstig van de Poetry in Motion EP.
Opnieuw meesterlijk geproducet door Elivs Costello en met
de vergeten parel Rainy Night in Soho ... wat een smartlap.

Of hoe Shane MacGowan je na al die dronken punkfolk
plotsklaps met zijn poëtische ontboezemingen weet te raken.
Voor mij de allerbeste Pogues plaat, zeker met de bonus tracks erbij.

Toch één van mijn favoriete platen uit de jaren tachtig,deze Rum Sodomy & the Lash van the Pogues,iets wat overigens ook geldt voor zijn opvolger If I Should Fall from Grace with God uit 1988.
Op de tweede van het Iers/Londens collectief komt de belangrijkste songschrijver en zanger Shane MacGowan helemaal tot wasdom,iets wat resulteert in een onweerstaanbare combinatie van folk en punk met (bijna) briljante teksten.Ook is de band hier muzikaal veel gevarieerder bezig dan op het toch ook niet misselijke debuut Red roses for me.
Rond deze tijd is MacGowan ook vocaal gezien in zijn beste periode,mede doordat het veelvuldige alcohol gebruik toen nog niet zo zijn sporen naliet.Mede daardoor heeft de samenhang tussen zijn stem en teksten voor mij hier iets magisch.
De hoogtepunten rijgen zich dan ook aanéén op Rum Sodomy & the Lash met als persoonlijke koplopers de opener The Sick Bed of Cúchulainn,A Pair of Brown Eyes,Sally MacLennane en het volgens mij wat onderschatte The Old Main Drag.
Ook opmerkelijk is dat het prachtige Dirty Old Town is geschreven is door de Engelse Folkzanger Ewan MacColl,de vader van Kirsty MacColl waarmee the Pogues later de klassieker "Fairytale of New York" mee opnamen.
Het enige minpuntje aan het album is soms de productie van Elvis Costello,die had hier en daar wel wat voller gemogen.Met name Billy's Bones en the Gentleman soldier lijden daar wat onder.
Maar niet genoeg om,zo'n 34 jaar na zijn release,van elke draaibeurt van Rum Sodomy & the Lash nog een waar feest te maken.
Magnifieke plaat.

waar vaak over het moeilijke tweede album wordt gesproken, is daar bij dit album van de Pogues geen sprake van. "Rum, Sodomy & the Lash" overtreft zelfs het debuut. inderdaad meer volwassen en wellicht iets minder "punky" dan het uitzinnige debuut "Red Roses For Me", maar daarom niet minder indrukwekkend.

iets meer authentieke folk op dit album, hoewel het ook hier schuurt en spettert met "The Sick Bed of Cuchulainn", de yells op het instrumentale "Wild Cats of Kilkenny", het gejaagde "Billy's Bones" en de gekte/energie van "Jesse James" en "The Gentleman Soldier".

hoogtepunten zijn er teveel om op te noemen, zoals de ontroerende traditional "I'm a Man You Don't Meet Everyday" met zang van Cait O'Riordan, een nummer met een prachtig verbindende tekst ("So be easy and free when you're drinking with me, I'm a man you don't meet every day"), de Shane MacGowan nummers "Old Main Drag" en "A Pair of Brown Eyes" en de 3 covers "Dirty Old Town" van de Engelse folkie Ewan McColl, "Navigator" van de Ierse songwriter Phil Gaston (een vriend van de band) en het kippenvel bezorgende anti-oorlogslied "The Band Played Waltzing Matilda" van de Schotse folkie Eric Bogle, een nummer met een tekst dat helaas nog steeds actueel is.

op dit magistrale album speelden als gastmuzikanten verder mee Tommy Keane (Uileann Pipes), Henry Benagh (fiddle) en Dick Cuthell (horns).

wat mij betreft net iets beter dan het debuut en iets minder gepolijst dan de bewierookte opvolger "If I Should Fall from Grace with God". "Rum, Sodomy & the Lash" is uitgegroeid tot een tijdloze, inmiddels 40 jaar oude klassieker.

de re-issue (2004 label WEA) klinkt kristalhelder en bevat 6 bonus tracks, alle 4 nummers (14 t/m 17) van de EP "Poguetry in Motion" (1986), waaronder de prachtige ballad "A Rainy Night in Soho". 13 en 18 zijn b-kantjes van singles. een zeer welkome aanvulling.

deelcitaat uit de liner notes (David Quantick)

"The real legacy of Rum, Sodomy & the Lash" is that it gave a new vitality to the music it came from. Not, of course, that everyone was happy. "When we put out the second album" Phil Chevron once said, "we had a press conference in Dublin, where there was a certain group of people who were opposed to whatever we were trying to do because we were plastic paddies. We had people who just challenged the whole thing from the fore of the press conference. "What you are doing is bastardising Irish music".

But all that was about to change forever. For now, people who had never grown up with folk music suddenly discovered Irish roots. People who had associated the accordion and banjo with dull family weddings found new life in old songs. Live music became exciting once more. And nobody would ever be bored by a banjo again"

Shane MacGowan (R.I.P. 30-11-2023)