The Pogues - If I Should Fall from Grace with God (1988)

De deuren gaan open en we staan midden in een kroeg. Gewoon een Nederlandse kroeg en gewoon tussen Nederlandse kroegtijgers.
De eerste keer dat ik het nummer If I Should Fall From Grace With God hoorde wist ik niet wat me overkwam: waarom hoor ik dit nummer in het nuchtere Nederland in een gewone kroeg van eigen bodem, tussen uit de klei getrokken stijve harken die alleen maar slap konden ouwehoeren. Waarom was ik niet in een Ierse pub tijdens een wild feest waar de voeten eens flink van de vloer gingen en het huisbandje The Pogues heette?
Hoe dan ook leverde deze belevenis al snel een spurt naar de winkel op om dit te kopen.
Turkish Song Of The Damned was het eerste dat ik dus nog niet gehoord had en nu thuis kon luisteren. Het voordeel van thuis luisteren is dan wel dat je je gedachten makkelijker kunt laten afdwalen, en waarom niet naar datzelfde Ierse Pub feest waar ik niet bij was?!!
Wat een prachtige melodie heeft dit nummer toch. Heel erg verrassend en het zit ongelooflijk knap in elkaar. Dit gaat veel verder dan alleen maar feestmuziek. Dit is kunst!
En hoe opzwepend is de eindspurt van dit nummer.
Het feest is nog maar net begonnen dus gaan we vrolijk door met Bottle Of Smoke. Ook hier zweept de muziek je enorm op. Ik moet ook zeggen dat er maar weinig nummers zijn die me zo weten op te jutten als de nummers op dit meesterwerk van The Pogues. Dit nummer is er zeker ook eentje.
Tijd om het even iets rustiger aan te doen op het overbekende Fairytale Of New York. Een heerlijk nummer met Kirsty MacColl. Gelukkig te sterk om te vervallen in een onvervalste Christmas-tearjerker waardoor het nog steeds zeer aangenaam is om hier naar te blijven luisteren zonder die misselijke smaak te krijgen van die oersaaie kerstdagen. Ontroerend mooi.
Al snel moeten de beentjes weer van de vloer en nu op Metropolis. Ik noemde al de term opzwepende muziek. Hoe moet ik dit in hemelsnaam dan nog gaan noemen. Sodeju zeg. Dansen dansen dansen tot je er bij neer valt. Rauw en tegelijkertijd engelachtig mooi. Ik zou het niet anders kunnen omschrijven. Wie zulke nummers kan schrijven en uitvoeren verdient het predikaat meesterwerk.
Tot op de dag van vandaag is Thousands Are Sailing een favoriet, niet alleen vanwege de sterke tekst, maar ook vanwege een verhaal dat een vriendin me ooit vertelde. Ze geloofde in reïncarnatie en ze voelde gewoon dat ze ooit in Ierland geleefd moest hebben. Ik bespaar ieder de prachtige verhalen die ze daarover uiteen kon doen, maar ik als niet-gelover raakte daar toch door geboeid en telkens als ik dit nummer hoor denk ik een beetje aan haar relaas.
Daarnaast vind ik het gewoon een erg mooi nummer dat een snaar weet te raken. Ja ja, aERo heeft niet altijd gevoelige strijkers nodig om dat voor elkaar te krijgen.
South Australia lijkt op het eerste gehoor een lekkere dronkenmans-meebruller. Natuurlijk is het een lekkere meedeiner, maar ik kan me niet ontrekken aan het idee dat het toch wel meer is dan slechts dat. Ook dit nummer kent weer spannende wendingen en zit oerdegelijk in elkaar.
Fiesta is het enige nummer dat ik wel eens skip. Misschien toch te vaak gedraaid en misschien ook te veel gehoord in foute settings (zelfs op carnavalsbals kwam ik het tegen) en echt iedereen kwam los op dit nummer. Goed teken natuurlijk, maar soms is het voor mij dan net even too much en vind ik de skip-knop. Daarmee zeg ik overigens niet dat ik het een minder nummer vind: integendeel, ik durf het wel een klassiekertje te noemen.
De Medley The Recruiting Sergeant/The Rocky Road to Dublin/Galway Races klinkt net even wat puurder, wat niet zo vreemd is gezien het feit dat het hier om traditionals gaat. En hiermee laten The Pogues gelijk ook zien hoe sterk hun zelfgecomponeerde nummers zijn door hun eigenheid, zeker als het gelijk opvalt bij een bewerkt nummer als dit. Deze medley vind ik overigens ook ijzersterk en draai ik graag.
Streets Of Sorrow / Birmingham Six zorgt eigenlijk voor het eerste echte rustpunt op de plaat. Een mooie gitaar bij kalme zang. Maar ja the Pogues zouden The Pogues niet zijn als dit razendsnel overgaat na nog geen twee minuten in een heerlijke meedeiner van het hoogste niveau. Shane neemt de zang hier ook weer over.
Dan doen we het gewoon nog even wat rustiger op Lullaby Of London. Een song waar de melancholie van afdruipt. Mooi en gevoelig gespeeld, want ook dat is een kant van deze ruige heren.
The Battle March Medley is een heerlijke instrumental. Ondanks dat er geen zang is, is het een onmisbaar nummer en doet het totaal niet onder voor de rest. Zeker ook geen nummer voor 'tussendoor'. Heerlijke, afwisselende tempo's houden de vaart er goed in en weten het nummer van begin tot eind spannend te houden.
Sit Down By The Fire begint met iets meer rock, maar dat is schijn want al snel keert het feest terug en daar zijn de instrumenten natuurlijk mede verantwoordelijk voor. Dit is wederom party-time op zijn best.
Vervolgens deinen we verder op The Broad Majestic Shannon. Bij zo'n woord als 'deinen' krijg ik zelf meestal wat negatieve duitse bierhal taferelen op mijn netvlies. Goddank gebeurt dat hier totaal niet en zie ik dat deinen eerder als iets heel positiefs, want over een juweel als dit valt gewoon niks negatiefs te melden. Waarom zou ik?
Helaas komt aan elk feest een eind en zo ook hier op Worms, alsof Tom Waits als het feest al voorbij is nog even dronken binnen komt waggelen met de vraag waar het feest is, verdwaast om zich heen kijkt en ziet dat iedereen al laveloos op de vloer ligt, over de bar hangt of al lang en breed huiswaarts is gekeerd.
Jammer Tom: volgende keer op tijd komen dan maak je net als ik het mooiste en opwindendste feestje van je leven mee.


O ja: ik verhoog nu toch maar eens van 4,5 naar 5*

IF I SHOULD FALL FROM GRACE WITH GOD
betekende de internationale doorbraak voor the Pogues.
Producers Steve Lillywhite liet de groep klinken als een rockband.
Gesmeerd album met goede nummers en enkele klassiekers.

Lillywhite mixt uiteraard bas en drums op de voorgrond,
ten nadele van de accordeon en vooral van de thin whistle.
Niet zo folky meer, maar rocken doet het zeker ...

If I Should Fall from Grace with God klinkt als hun lijflied.
Het nummer doet ook wat denken aan Streams of Whiskey.

Turkish Song of the Damned had op single gemogen.
Een van de beste tracks hier: perfecte mix van folk, punk en rock.

Bottle of Smoke is een onstuimig niemandalletje.
Het gallopeert met briesende neusgaten doorheen de kamer.

Fairytale of New York is met recht een kerstklassieker.
Zelden was Kerstmis zo authentiek: nodig eens een eenzame uit.
Lillywhite's vrouw Kirsty MacColl duetteert met de ontwapenende MacGowan.

Metropolis zou je zonder veel moeite als jazzfolk kunnen omschrijven.
Nog een nieuwe aanwinst op dit album: scheurende koperblazers.

Thousands Are Sailing is weer zo'n sterk stukje Pogues proza.
Het verhaal van de eerste Amerikaanse kolonisten ... klassefolk.

Fiesta bracht de Pogues opnieuw bij het grote publiek.
Een kermistoeter van een hit ... leuk, maar wat naast het album.

Medley ... combineert drie folk traditionals.
Rode draad is het soldatenepos ... met overtuiging gebracht.

Streets of Sorrow / Birmingham Six combineert twee eigen nummers.
Sterk dat er op dit album ruimte was voor maatschappijkritiek.

Lullaby of London is één van mijn grote favorieten.
Poëzie als een zoete avondbries ... slaap zacht mijn kind.

Sit Down by the Fire doet wat denken aan Bottle of Smoke.
Rommelig en vingervlug ratelt het nummer uit de stereoboxen.

The Broad Majestic Shannon heeft een juweel van een tekst,
maar het muzikale thema ligt heel dicht bij Fairytale of New York.

Worms is een conversatie tussen de pieren
die aan je doodskist knagen ... knibbel knabbel knuisje.

Van de b-kantjes vallen vooral de instrumentals op.

The Battle March Medley lijkt weggeplukt uit Kubrick's Barry Lyndon
en Sketches of Spain is een kleine knipoog naar Miles Davis.
Shanne Bradley kabbelt voorbij als een herfstige rivier.

De traditional South Australia roept iedereen
nog een laatste keer ten dans: hup met de beentjes.

The Irish Rover en Moutain Dew zijn een collaboratie
met de onsterfelijke Dubliners ... en vooral die Ierse Rover
lust wel een paar vaten Guinness ... een dansvloerkiller.

Ach, al jaren mijn favoriete album van Shane MCGowan en zijn band. Is gewoon een klassieker.

In het muzikale landschap van de jaren ’80 vormden The Pogues een tamelijk uniek collectief. Al op het debuut Red Roses for Me wist de band rondom boegbeeld Shane MacGowan een vrij uniek geluid te creëren die het midden hield tussen Britse punk en traditionale Ierse folk. Een niet geheel geslaagde poging, maar het enthousiasme en de eigengereidheid van MacGowan vergoedden veel en zorgden ervoor dat het album een goede indruk op mij achterliet. Opvolger Rum, Sodomy & The Lash, dat met behulp van Elvis Costello werd geproduceerd, liet al een veel volwassener indruk achter.

Dit is het derde album van de Brits/Ierse band en opnieuw is er progressie geboekt. Sterker nog, ik zou If I Should Fall from Grace with God best als een meesterwerk durven bestempelen. Het songmateriaal is door de originele aanpak verrassend en ijzersterk tegelijkertijd. Dat begint al met het opzwepende titelnummer, waarna de muzikale reis verder gaat langs diverse landschappen. Een moderne uitvoering van de Ierse traditional The Broad Majestic Shannon wordt moeiteloos afgewisseld met het dromerige Lullaby of London en de dijenkletser Fiesta is weer heel anders dan de melancholische kerstsingle Fairytale of New York, waarin wijlen Kirsty MacColl meezingt.

Ik heb The Pogues de voorbije jaren meerdere malen live aan het werk gezien en ondanks dat de band nog altijd prima op dreef is, is MacGowan door overmatig alcoholgebruik geen schim meer van de succesvolle zanger en songwriter die hij ten tijde van If I Should Fall From Grace was. Voor dit album kan ik niet anders dan de maximale score toekennen: 5*.

Een gevarieerd album dat wat mij betreft de juiste toon niet vind en eerder een verzameling van losse nummers is. Het voelt ook al gedateerd aan en niet omdat het folkmuziek is. Maar verschillende nummers zijn best wel leuk en ik denk als je The Pogues een keer wil beluisteren, je best dit album neemt.

Fairytale of New York is het hoogtepunt, maar door de kerstsfeer misstaat het een beetje op een niet-kerstalbum. Maar blijft een heerlijk nummer. Fiesta is dan weer iets helemaal anders, dat ik via Studio Brussel ooit heb leren kennen. Dat voelt dan weer wat moderner aan en mis ik een beetje bij andere eerder traditionele liedjes.

het derde album van de Pogues werd hun internationale doorbraak. Shane MacGowan had een groot aandeel in de 13 nummers met 5 door hemzelf geschreven liedjes (1,10,11,12 en "Birmingham Six") en een 4-tal (2,3,4 en 7) co-written met Jem Finer. de overige nummers werden geschreven door Phil Chevron, het sterke "Thousands Are Sailing", de folk ballad "Streets of Sorrow" over het leven van Michael Collins, een Ierse voorvechter van de Ierse onafhankelijkheid is een nummer van Terry Woods prachtig door hem gezongen en de medley (8) betreft traditionals. de "spoken words" van "Worms" is geen lied.

een avontuurlijk, divers, gevarieerd album dat door velen als hun beste wordt beschouwd, maar wel wat van de luisteraar vraagt. de wereldmuziek invloeden op "Turkish Song of the Damned", de jazz/folk van het Spaans getinte party-time nummer "Fiesta" en het instrumentale "Metropolis" spreken mij minder aan.

ben meer gecharmeerd van de opener "If I Should Fall from Grace with God" dat in de lijn van voorganger "Rum, Sodomy & the Lash" ligt, de folk medley (8) en de prachtige melodieën van "Fairytale of New York", "Lullaby of London" en "The Broad Majestic Shannon" vernoemd naar de langste rivier van Ierland, over de terugkeer van een Ierse man naar zijn geboortestreek.

de 6 bonus nummers omvatten het instrumentale "The Battle March" (Terry Woods), het aloude "The Irish Rover" (Joseph Crofts) met zang van Shane MacGowan en Ronnie Drew, waarover de laatste opmerkte "I never had to sing anything as fast in my life", de traditional "Mountain Dew" eveneens met zang van beiden, het fraaie, instrumentale "Shanne Bradley" (Shane MacGowan) dat vernoemd werd naar een vroegere vriendin van Shane MacGowan, de brass band sound van "Sketches of Spain" (Jem Finer) en een manische versie van de sea-shanty "South Australia", een nummer dat ik ooit live hoorde tijdens een concert van de Dubliners met zang van hun banjospeler Barney McKenna, maar dat terzijde.

deelcitaat uit de liner notes (Gavin Martin)

"If I Should Fall from Grace with God" entered the UK album charts at number 3 on its release in January 1988. By this time Joe Strummer, a substitute for the ailing Phil Chevron, had joined the band on tour. When they came to play London's Town and Country Club that March, a week long run before a total of 17.000 fans, they were also joined by Kirsty MacColl, Steve Earle and former Specials man Lynval Golding.

But not everyone wanted to party with the Pogues, in November 1988 the band became the first group to fall foul of a government ban on broadcasting statements by terrorists or their supporters. The song that caused the group to be blacklisted by the IBA (Independent Broadcasting Authority) was "Birmingham Six", a withering condemnation of the justice system that had incarcerated, what would soon prove to be the wrong men for the Birmingham pub bombings"