Garland Jeffreys - Garland Jeffreys (1973)

Garland Jeffreys' eerste solo album, de man zelf maakte er van de week reclame voor op FB, het album zou nu eindelijk beschikbaar zijn gekomen op Spotify. Dat klopt niet helemaal, soms komen releases op streaming-sites beschikbaar om dan weer geruisloos te verdwijnen en opnieuw te verschijnen. Al dan niet met of zonder ontbrekende nummers. Het is echter zijn album Garland Jeffreys & Grinder's Switch (1970) die daar nog steeds niet te vinden is, het enige album die ik nog niet ken.

In principe weinig verschil tussen dit album uit 1973 en het meest recente 14 Steps to Harlem (2017): wel 44 levensjaren daar tussen! Garland is altijd een Bluesy singer-songwriter geweest en gebleven bij wie de stem en de teksten een prominente plek krijgen en altijd ruimte voor sociale kritiek met name raciale ongelijkheid / confrontatie's. Ik kende hem pas vanaf de hit-single Matador uit 1979 en toen hij in 1992 zijn eerste come-back(?) maakte met Don't Call Me Buckwheat (1992) en de hit Hail Hail Rock 'N' Roll was ik definitief om.

In Bound to Get Ahead Someday komt naast de Bluesy singer-songwriter stijl ook even Reggae / tropische ritmes in beeld. Terwijl Eggs zowel wat Latin grooves heeft als een Southern Rock sfeertje en wat Gospel met die koortjes.

Het eerste solo album is wat mij betreft meteen één van de betere albums van Garland, het opent (en sluit) haast minimalistisch / sober / eenvoudig met weinig instrumentatie in de eerste twee nummers. Maar langzaam wordt de variatie groter en komen ook Soul en Rock voorbij. Maar bijvoorbeeld ook een piano gedreven melancholische slaapliedje Lon Chaney, die geïnspireerd lijkt door het werk van zijn 'highschool buddy' Lou Reed - Transformer (1972).

Het wat zoete en soulvolle Lovelight behoort tot mijn favorieten, daarnaast: het licht Rockende She Didn't Lie, groovende Blues Rock n Roll op True to Me en Harlem Bound

eens met hetgeen E-Clect-Eddy hierboven vermeld over dit solo debuut album van Garland Jeffreys. komt over als een echt singer/songwriter album. een mooi, divers album met verschillende stijlen maar m.i. desondanks een coherente plaat. meer ingetogen dan zijn latere werk. rockers als Christine, Hail Hail Rock'n Roll, Wild In The Streets ontbreken hier, maar hij geeft hier al een goede staalkaart af van zijn kunnen. Lon Chaney vind ik wel een hoogtepunt maar zo staan er vele op dit album. ik vermoed dat het album bij verschijnen in 1973 niet veel aandacht heeft gekregen. nummer 6 van dit album She Didn't Lie verscheen later in een nieuwe versie op het album One-Eyed Jack. 1 van zijn mindere albums door een wat te gladde productie.