Ludacris - Theater of the Mind (2008)

Dat stoort me juist bij Pharoah Monch die doet na elk 2 zinnetjes.
Geen disrespect verder tegenover hem.

Gelekt..

Album is net als alle Ludacris albums.. een harde intro, een paar aardige nummers, maar voor de rest ontzettend saai, dertien in een dozijn, en corny.

Wat moet je nou met tracks als What Them Girls Like, Nasty Girl, Wish You Would, Call Up The Homies en One More Drink? Heb er helemaal niets mee.

I Do It For Hip Hop viel me ontzettend tegen. MVP is wel aardig maar ik vind Ludacris op een Premier beat een beetje vreemd klinken, het past niet echt.

Undisputed vind ik daarentegen wel goed klinken. De intro is ook wel leuk, en Do The Right Thang vind ik wel echt vet, beste track op het album.

Laten we het op een krappe voldoende houden.

Van Luda ben ik geen fan evenmin als van de meeste zuidelijke commerciële rappers. De enige die me dan nog gedeeltelijk bevalt is T.I., maar van nummers als Whatever You Like moet ik echt kotsen om nog niet eens te beginnen over dat gedrocht dat Live Your Life heet. Maar dat ff off-topic. Misschien een dezer dagen deze plaat alsnog downloaden om even te luisteren, maar ik verwacht er helemaal niks van.

mvp met dj premier is wel doop

Haha, kan ik nu eindelijk mierenneuken, het zijn er 19 . Een van de Luda's duikt weg onder de stoelen.

Een slecht album met goede elementen. Productioneel, hoewel zelden echt boeiend of spannend, gaat het nog wel. MVP is sterk geproduceerd en ook de track Do the Right Thang kan me productioneel bekoren. Maar dan naar de hoofdartiest zelf, ik vind het een erg slecht rapper. Zeker dat geschreeuw kan ik niet hebben. ZIjn zogenaamd grappige momenten kunnen echt niet door de beugel. Tot slot de gastartiesten, hier zit geen totaal geen lijn in. Common en Nas bijvoorbeeld doen het erg goed, Chris Brown en Lil Wayne zijn dan weer erg slecht.

De beat van MVP is echt goed, maar past gewoon totaal niet bij Ludacris. Zonde dat Luda over die beat heen rapt.

Ludacris kan trouwens wel met harde lyrics komen.

''Now this is what they call poetry in motion
My soul bleeds on the paper, heart screems with emotion
This my daily devotion, the verses stay deaper then the ocean
So hip hop you owe me a promotion''

Het zijn er dus wel 18. Inclusief die Luda die wegduikt achter de stoelen..

Het zijn er idd 18 ik ga weer terug naar de basisschool.

Ik vind dat lil wayne zich op ''Last Of A Dying Breed'' toch ook weer bewijst. Ik vind 'm echt hard komen.

Ik snap al die kritiek op Ludacris echt niet, op I Do It For Hiphop rapt ie mooi Nas en Jay Z eruit. maar vooral Jay Z komt echt slecht op dat nummer. hij heeft een lekkere flow en vermakelijke stem af en toe redelijke tot soms goede lyrics maar meestal is het lyricaal niet veel soeps. tuurlijk is het geen wereldrapper verre van zelfs, maar qua entertainment scoort ie bij mij wel redelijk hoog.

Ludacris heeft een geweldige flow met een groot potentieel voor punchlines en lyrics, die hij met regelmaat op features laat horen. Helaas moet ie keer op keer weer zijn talent verspillen aan troep als 'What Them Girls Like' en 'Nasty Girl'.

Ik vond dit een heerlijk album om te luisteren. Dit komt omdat Ludacris zelf een geweldige flow heeft en hiermee ook erg goede nummers maakt. Verder vind ik de beats op dit album ook erg goed! Verder is een aanrader op deze CD 'I do it for Hip-Hop'.

Ik geef deze CD 4*.

Wel heel grappig dat de meeste hip hop kenners het hier een laag cijfer geven terwijl Hiphopdx en hun forumgebruikers dit album een 4 tot 4.5 geven....Ik ga hem vanavond luisteren

Forumgangers op HiphopDX zijn dan ook allemaal T.I. en 50 Cent liefhebbers.

Ik ben niet voor niks niet te vinden op zulke Amerikaanse fora, en ik zie nu weer eens waarom dat ook alweer was.

Dirty South is in Amerika ook meer populair dan hier, dat heeft er ook wel mee te maken. Er zijn in ieder geval superveel mensen die Ludacris hoog hebben staan daar.

Ik ben bang dat als ik dit album nu ga luisteren dat het gaat tegenvallen, daarom laat ik hem nog eventjes links liggen.

Ja alleen jammer van die kloten verse van Jay-Z...
Had ie echt wel wat meer tijd aan mogen besteden.

Je hebt Game's album LAX in je top 10 staan, dus zo kieskeurig kun je niet zijn...

Er zijn nog meer albums dan LAX. Ik ben alleen niet in de stemming om dit album te luisteren, als het een maandje eerder was gedropt dan wel. Nu heb ik dat gevoel ff niet.

Typisch Ludacris-album. Enkele erg sterke tracks met een boel fillers die niet noodzakelijk slecht zijn maar gewoon out-of-place voelen. In dit geval begint het album sterk met Undisputed en Wish You Would, weet Ludacris die lijn nog een beetje vast te houden t/m Southern Gangsta om dan volledig in te zakken en pas bij Last Of A Dying Breed de lijn weer op te pakken, waarna het album toch nog netjes wordt afgesloten. Alleen jammer dat alles er tussenin gewoon troep is. En Jay-Z's verse op Do It For HipHop kan echt niet, hoe lui kun je zijn!

one more drink is echt geweldig

Net geluisterd.
geen tegenvaller en ook geen meevaller.
Mn verwachtingen worden redelijk goed vervuld,
de laatste 3 tracks (met I do it for Hiphop dan iets minder) steken er echt bovenuit
de rest is gewoon typisch Luda.
kdenk dat k op een 3 of 2,5 uitkom ,nog een paar keer luisteren.

De volgende review is verschenen op hiphopleeft

Een deel van de hiphopminnende wereld viel van haar stoel bij het horen van Ludacris’ Release Therapy. De uit het Zuiden afkomstige clown ging namelijk deels op de serieuze toer en beweerde volwassen te zijn. Dat laatste valt wel mee, op Theater of the Mind is er in ieder geval weinig van over. Wel heeft the Ludameister een leuk concept verzorgd; we zijn als luisteraar uitgenodigd zijn show te volgen (samen met de achttien Luda’s die de cover sieren).

Theater of the Mind gaat ouderwets energiek en opzwepend van start met een smakelijke Intro. Uiteraard maakt Luda weer veelvuldig gebruik van zijn overdreven gearticuleerde flow, waardoor hij lekker gespierd voor de dag komt, maar tegelijkertijd duidelijk maakt dat hij niet de man is voor ingewikkelde zinsconstructies of sterk uitgewerkte teksten. Daar is weinig mis mee, want opschepraps gaan de vrolijke Frans simpelweg het beste af. Ook de met veel toeters en bellen versierde beat is luidruchtig en komt logischerwijs het best tot z’n recht op een hoog volume.

Na de intro stoomt de gastheer nog even door op het krachtpatsende Undisputed (“and the inconvenent truth is that the ozon is bad because I’m smoking all the threes!”), alvorens ‘verrassend’ ondersteund te worden door zijn voormalige rivaal T.I. Wish you would is in zijn soort een aardig nummer, maar is weinig bijzonders. De beat is dreigend, met donkere dreunen, begeleid door verwrongen uitgesproken toevoegingen van een anonieme stem. Ludacris strooit vrolijk met al dan niet voorspelbare punchlines en blijft T.I., die zich in lijkt te houden, de baas.

Het gaat pas fout als T-Pain in het geding komt. De instrumentatie van One More Drink is mierzoet en de vocalen van T-Pain doen daar niets voor onder. Ludacris past zich gewillig aan de flutthematiek aan komt zo niet bepaald tot zijn recht. De sarcastische uitsmijter is wel de moeite waard: “people too picky these days, damnit, too tall, too fat, too tall, too skinny, have a little more drinks and quit discriminating!”

Zo gaat Ludacris vaker op dit album mee in de stijl van zijn gast. Het vunzige Nasty girl ligt precies in het straatje van Plies, Call up the homies is de blauwdruk van een The Game-titel, What them girls like is een samenwerking met Chris Brown, die overduidelijk voor de jongere fans, van knappe en leuke jongens, bedoeld is. Waarschijnlijk zijn deze samenwerkingen ingegeven door het feit dat Ludacris altijd een welkome aanvulling is op de gemiddelde hit, maar op zijn eigen album zou hij zich beter kunnen inlaten met artiesten van een hogere orde (dan hijzelf).

Het lijkt er trouwens ook op dat Ludacris precies díe rappers heeft uitgenodigd die op dit moment populair zijn. Dus mag Lil Wayne niet ontbreken. Dit hitcanon weet zich zoals eigenlijk altijd volledig in de schijnwerpers te rappen, dit keer door te flowen alsof hij zijn laatste adem uitblaast, en dat wel in een ijlend hoog tempo. Erg lekker klinkt het niet, maar er is wel waardering op te brengen voor dit experiment. De triomfantelijk blazende beat is dik in orde en verleent de juiste stuwende kracht aan de vocale bodybuilders.

Op de immense gastenlijst prijken ook nog eens de namen van Nas en Jay-Z. Luda brengt samen met deze onbetwiste grootheden een ode aan zijn favoriete muziekgenre, maar I do it for hip hop komt, met name door de overdreven luie bijdrage van Jay-Z, niet goed van de grond. Ook Nas heeft zich er betrekkelijk gemakkelijk vanaf gemaakt, de enige die op dit nummer nog een beetje hongerig overkomt is Ludacris, maar ook hij maakt desondanks een wat uitgebluste indruk. Het verhaal ging dat DJ Premier deze track zou produceren, maar hij heeft alleen de instrumentatie van MVP geleverd. Dat doet hij op karakteristieke wijze (voicescratch in het refreintje en een gerepeteerd pianotoontje), maar de fijne creatie sluit niet aan bij de agressieve stijl van Luda. Hoewel het geen slecht nummer is, zijn er betere beats voor Ludacris te verzinnen, evenals er betere rappers zijn te vinden voor deze beat.

Ten slotte komt er nog een beetje van de eerder besproken volwassenheid terug op Theater of the Mind. Do the right thang, waarvoor de hulp van Common en Spike Lee (!) is ingeschakeld, bevat een rijtje wijze levenslessen en stuurt zodoende een positieve boodschap de wereld in. Het moge duidelijk zijn dat Common bedrevener is in concious rap, maar het gaat Ludacris niet echt slecht af.

Na het circus van Theater of the Mind kan er eigenlijk maar een conclusie getrokken worden en dat is dat Ludacris een clowneske kameleon is. Hij kleurt zich overwegend naar zijn gastartiesten, terwijl hij op de nummers waar hij dat niet doet laat zien dat hij genoeg in zijn mars heeft om te vermaken. Ludacris is te zien als een leuk en spontaan joch, dat een beetje irritant is omdat het allerlei mensen nadoet. Uiteindelijk moet je nog wel een beetje lachen, maar het leuke is er inmiddels wel af. De laatste constatering doet hij zelf ook al een beetje (“they give me 16 bars on another nigga’s song and imma fucking killll it!”), maar daar vergeet hij bij te zeggen dat hij op zijn eigen album te kort schiet.

Ja ik heb ludacris altijd wel geluisterd en ook deze cd vind ik lekker... Is een cd die je eens in de zoveel tijd moet luisteren en dan de humor waardeert van luda...

De helft van dit album is leuk, andere helft van de nummers valt me wat tegen. Hoe Ludacris het brengt blijft wel vet.
Lil Wayne is weer jammer. Last of a Dying Breed begint zo goed en daarna word het aan puin geholpen. De nummers met Common, Nas, Jay-Z & the Game zijn wel leuk.

Wat een slechte review..

Ah, zeker omdat je het niet eens bent met het cijfer?

Het cijfer interesseert me niet, maar er staan een hoop belachelijk domme opmerkingen in en argumentatie waarom dit album niet goed is.

Ik zou niet weten waar. Ik heb de plaat niet beluistert, maar ik zie nergens gekke of onduidelijke dingen staan. Waarschijnlijk heeft hij een andere mening, mocht je je daar niet bewust van zijn. Het zou overigens ook niet verboden zijn te melden wát je niet vindt kloppen eraan, i.p.v. lekker makkelijk ononderbouwd kritiek te geven op zijn stuk tekst.