Ludacris - Theater of the Mind (2008)

De volgende review is verschenen op hiphopleeft

Een deel van de hiphopminnende wereld viel van haar stoel bij het horen van Ludacris’ Release Therapy. De uit het Zuiden afkomstige clown ging namelijk deels op de serieuze toer en beweerde volwassen te zijn. Dat laatste valt wel mee, op Theater of the Mind is er in ieder geval weinig van over. Wel heeft the Ludameister een leuk concept verzorgd; we zijn als luisteraar uitgenodigd zijn show te volgen (samen met de achttien Luda’s die de cover sieren).

Theater of the Mind gaat ouderwets energiek en opzwepend van start met een smakelijke Intro. Uiteraard maakt Luda weer veelvuldig gebruik van zijn overdreven gearticuleerde flow, waardoor hij lekker gespierd voor de dag komt, maar tegelijkertijd duidelijk maakt dat hij niet de man is voor ingewikkelde zinsconstructies of sterk uitgewerkte teksten. Daar is weinig mis mee, want opschepraps gaan de vrolijke Frans simpelweg het beste af. Ook de met veel toeters en bellen versierde beat is luidruchtig en komt logischerwijs het best tot z’n recht op een hoog volume.

Na de intro stoomt de gastheer nog even door op het krachtpatsende Undisputed (“and the inconvenent truth is that the ozon is bad because I’m smoking all the threes!”), alvorens ‘verrassend’ ondersteund te worden door zijn voormalige rivaal T.I. Wish you would is in zijn soort een aardig nummer, maar is weinig bijzonders. De beat is dreigend, met donkere dreunen, begeleid door verwrongen uitgesproken toevoegingen van een anonieme stem. Ludacris strooit vrolijk met al dan niet voorspelbare punchlines en blijft T.I., die zich in lijkt te houden, de baas.

Het gaat pas fout als T-Pain in het geding komt. De instrumentatie van One More Drink is mierzoet en de vocalen van T-Pain doen daar niets voor onder. Ludacris past zich gewillig aan de flutthematiek aan komt zo niet bepaald tot zijn recht. De sarcastische uitsmijter is wel de moeite waard: “people too picky these days, damnit, too tall, too fat, too tall, too skinny, have a little more drinks and quit discriminating!”

Zo gaat Ludacris vaker op dit album mee in de stijl van zijn gast. Het vunzige Nasty girl ligt precies in het straatje van Plies, Call up the homies is de blauwdruk van een The Game-titel, What them girls like is een samenwerking met Chris Brown, die overduidelijk voor de jongere fans, van knappe en leuke jongens, bedoeld is. Waarschijnlijk zijn deze samenwerkingen ingegeven door het feit dat Ludacris altijd een welkome aanvulling is op de gemiddelde hit, maar op zijn eigen album zou hij zich beter kunnen inlaten met artiesten van een hogere orde (dan hijzelf).

Het lijkt er trouwens ook op dat Ludacris precies díe rappers heeft uitgenodigd die op dit moment populair zijn. Dus mag Lil Wayne niet ontbreken. Dit hitcanon weet zich zoals eigenlijk altijd volledig in de schijnwerpers te rappen, dit keer door te flowen alsof hij zijn laatste adem uitblaast, en dat wel in een ijlend hoog tempo. Erg lekker klinkt het niet, maar er is wel waardering op te brengen voor dit experiment. De triomfantelijk blazende beat is dik in orde en verleent de juiste stuwende kracht aan de vocale bodybuilders.

Op de immense gastenlijst prijken ook nog eens de namen van Nas en Jay-Z. Luda brengt samen met deze onbetwiste grootheden een ode aan zijn favoriete muziekgenre, maar I do it for hip hop komt, met name door de overdreven luie bijdrage van Jay-Z, niet goed van de grond. Ook Nas heeft zich er betrekkelijk gemakkelijk vanaf gemaakt, de enige die op dit nummer nog een beetje hongerig overkomt is Ludacris, maar ook hij maakt desondanks een wat uitgebluste indruk. Het verhaal ging dat DJ Premier deze track zou produceren, maar hij heeft alleen de instrumentatie van MVP geleverd. Dat doet hij op karakteristieke wijze (voicescratch in het refreintje en een gerepeteerd pianotoontje), maar de fijne creatie sluit niet aan bij de agressieve stijl van Luda. Hoewel het geen slecht nummer is, zijn er betere beats voor Ludacris te verzinnen, evenals er betere rappers zijn te vinden voor deze beat.

Ten slotte komt er nog een beetje van de eerder besproken volwassenheid terug op Theater of the Mind. Do the right thang, waarvoor de hulp van Common en Spike Lee (!) is ingeschakeld, bevat een rijtje wijze levenslessen en stuurt zodoende een positieve boodschap de wereld in. Het moge duidelijk zijn dat Common bedrevener is in concious rap, maar het gaat Ludacris niet echt slecht af.

Na het circus van Theater of the Mind kan er eigenlijk maar een conclusie getrokken worden en dat is dat Ludacris een clowneske kameleon is. Hij kleurt zich overwegend naar zijn gastartiesten, terwijl hij op de nummers waar hij dat niet doet laat zien dat hij genoeg in zijn mars heeft om te vermaken. Ludacris is te zien als een leuk en spontaan joch, dat een beetje irritant is omdat het allerlei mensen nadoet. Uiteindelijk moet je nog wel een beetje lachen, maar het leuke is er inmiddels wel af. De laatste constatering doet hij zelf ook al een beetje (“they give me 16 bars on another nigga’s song and imma fucking killll it!”), maar daar vergeet hij bij te zeggen dat hij op zijn eigen album te kort schiet.