Saybia - These Are the Days (2004)

Net uit en 5 sterren ? Ja.
Ik was al een groot fan van The Second You Sleep, en dan ga je vergelijken. En nee, bespaar me de Coldplay vergelijkingen, want die vond ik toen al niet terecht. Dit album kan dus met het grootste gemak vergeleken worden met dat schitterende debuut.
Saybia heeft (nog) meer een eigen geluid gekregen en wat voor één: mooie, gedragen songs, fantastisch gitaarwerk en uiteraard de zang van Søren Huss. Je moet er van houden dat wel, maar dat zit bij mij dus wel goed.
Saybia is in de tussentijd een aardig populair bandje in Nederland geworden (in thuisland Denemarken waren ze dat al): de langdurig staande ovatie op Pinkpop bewees dat ook wel.
Ik denk dan ook dat deze band met deze cd wel eens flink zou kunnen doorbreken. De concerten van de komende tour hier zijn inmiddels allemaal uitverkocht en tot die tijd moeten we de cd maar eens heel vaak gaan draaien om live extra te kunnen gaan genieten.
Goed, de cd zelf dan maar: opener is de single "Brilliant sky", een catchy pop-song, waar ik in het begin echt even aan moest wennen. "Bend the rules" is gelijk al het eerste hoogtepunt van het album, gevolgd door gelijk al het tweede hoogtepunt "I surrender", een rustig, slepend nummer. "Guardian angel" bevat een mooie gitaarsolo van gitarist Sebastian Sandstrøm. Op het debuut waren deze ook van hem afkomstig en naar mijn idee vrij kenmerkend voor het Saybia geluid. Door naar "We almost made it" waarin een accordeon naar voren komt. "Soul united" luistert lekker weg, evenals "Flags". Over "The haunted house on the hill" heb ik wel wat commentaar: dit neigt dus naar een Starsailor-ballad, en het is zeker niet slecht, maar het klinkt zo herkenbaar. Wel mooi dat er een trompet-solootje in voorkomt.
Dan volgt het werkelijk schitterende "Stranded". Een nummer over het verliezen van je dierbaren: "Tonight in me / your light will shine / In me now / your living in me / right in here at the bottom of my heart / with a beautiful sky above / I was reduced to being human".
Laatste nummer "It's ok love" is een nummer waar de piano de hoofdrol krijgt, en wat zeker ook een heel sterk nummer is: een van mijn persoonlijke favo's.
Dan volgt er een bonustrack van ruim 17 minuten. Een lang uitgerekt nummer dat een desolaat gevoel oproept. Verstilde schoonheid wil ik het wel noemen.
"These are the days" behoort voor mij nu al tot de mooiste albums van dit jaar.

Saybia - These Are The Days

Ooit, toen ik nog 15 was vond een vriend van mij in een kastje en onder het stof een CD. Die CD heette The Second You Sleep van een band met de naam Saybia. Hij zocht het op op musicmeter, bekeek een aantal reacties en dacht bij zichzelf: "Dit moet ik maar eens gaan luisteren."
Dit deed hij en hij was helemaal verkocht. Hij vond het een prachtplaat. Hij raadde dat schijfje ook aan aan mij en ik had een bijna nog positievere reactie. Een aantal nummers waren echt prachtig in hun eenvoud.
Een tijd later, rond februari dit jaar, kwamen we tot de ontdekking dat er nóg een album van Saybia in omloop was, met ongeveer dezelfde reacties.
Ik had het druk met allerlei dingen en ik had dus weinig tijd om achter de computer te gaan zitten of om de stad in te lopen om dit schijfje binnen te halen. Wel heb ik een aantal nummers bij desbetreffende vriend geluisterd. Die nummers waren: I Surrender, Stranded en Untitled. Dat ik tijd voor die laatste had, daar verbaasde ik me over, het bijna 18 minuten durende nummer vloog om. Wat een juweeltje. Ik was er na het horen van die drie nummers van overtuigd dat dit weer een prachtige plaat zou zijn.
Intussen was het maart en kreeg ik These Are The Days voor mijn verjaardag. Ik zette 'm gelijk op toen alle bezoek de deur uit was en ging lekker liggen luisteren naar nummers die de CD rijk was.
Als eerste kwam Brilliant Sky, een nummer dat meteen duidelijk maakte dat deze CD een stuk moeilijker in elkaar zat dan het debuut. Naarmate het liedje het einde naderde, ging ik de pracht van dat nummer in te zien. De stem en de gitaren smelten in elkaar tot een geheel tot een prachtig refrein en een melodieus einde.
Bend The Rules begint met de zang en gitaren de eerste 15 seconden, waarna de drums invallen en er een keyboard inzet rond de 40 seconden. Het keyboard luid dan ook het meesterlijke refrein in waarin de zanger met zijn stem de hoogte inspringt. Dit stukje pracht wordt afgewisseld met een perfect afgewogen rustig couplet dat weer langzaam opbouwd naar een refrein.
I Surrender daarna gaat nog eens 10 keer over het niveau van de voorgaande nummers heen. I Surrender is een nummer dat altijd onbekend mooi zal klinken. Tot mijn verbazing wordt dit nummer zelfs op AH-radio gedraaid! Dan heb je toch wel een nummer dat van alle markten thuis is. Een nummer dat echt iedereen goed vind en blijft vinden aan wie ik het ook laat horen.
Guardian Angel volgt dit stukje kunst op met een zeer flauw en orenschijnlijk saai begin dat op The Second You Sleep ook vaak te horen is bij nummers zoals Empty Stairs. Guardian Angel is een nummer met een uitbarsting van muziek. Zeer mooi in elkaar gezet, maar het is toch allemaal iets vlakker dan de drie voorgangers. Desalniettemin toch een geweldig nummer.
We Almost Made It klopt naar de tracknummering bekeken wat mij betreft niet helemaal. Het duurt nog heel lang voordat het einde van de CD is bereikt. Verder is het tempo in dit nummer in het begin zeer traag. Later lijkt dat allemaal wat te versnellen samen met de noten die in majeur worden gespeeld na de berg mineur. Mijn insziens het stukje waar de accordeon invalt het mooiste stukje in dit nummer verder is het mijn minst favoriete nummer van deze plaat.
Soul United begint zeer veelbelovend, ook qua tekst lijkt het allemaal heel erg goed te zitten. Al vrij snel begint de zanger te klimmen in de toonladders en worden de gitaren harder en droger. Weer een prachtig nummer. Het zoveelste op rij.
Maar de koek is nog lang niet op, want hierop volgt Flags. Een liedje dat Soul United met gemak evenaard en zich kenmerkt door het drumintro en de dromerige slome gitaar waarbij de drums steeds hetzelfde ritme blijven spelen. Heerlijk simpel om te maken, en simpel om te luisteren. Ook bij dit nummer is het refrein elke keer weer een hoogtepunt.
The Haunted House On The Hill klinkt niet zoals je bij een Haunted House zou verwachten. Het klinkt zeer volks door de accordeon en de lichte en rustige gitaren. Mooie melodiën vloeien voort uit alle instrumenten en wederom is het refrein een hoogtepunt.
Stranded. Daar kan ik een heel verhaal over houden, maar ik zal het kort houden: Een van de beste nummers die ik ooit heb gehoord punt.
It's OK Love is een liedje dat helemaal op de piano is gespeeld. Eerst dacht ik dat ze met Vader Jacob in het Engels kwamen aanzetten, maar dat viel alleszins mee, en een prachtig pianostuk kwam uit mijn boxen gevlogen. De zang en piano wederom in perfecte harmonie en het hele nummer is weer een hoogtepunt.
Als laatste en grootste en prachtigste nummer van de hele CD komt het magistrale Untitled. Wát een mooi rustig intro, de zang valt op precies het goede moment in, de dromerige gitaar blijft doorspelen en bijna onmerkbaar langzaam mond het allemaal uit in een prachtig en kraakhelder, gevoelig gitaarspel. Heel langzaam dooft het levenslampje dan uit en zo maakt Saybia de zeventien minuten vol. In een woord prachtig.

Nou zullen bepaalde mensen natuurlijk wat een overdreven lofuiting voor een album met maar 4,5*. Na deze ode mag ie er wel een 5* van maken. Maar nee, ik houd het toch bij de 4,5* omdat er toch een aantal elementen van zijn voorganger op gemist worden. Ik had zo'n ouderwetse machtige gitaarsolo zoals die van Joy wel op z'n plaats gevonden in een nummer. Desalniettemin blijft dit eén van mijn favoriete albums die ik ooit heb geluisterd. Waarschijnlijk zal dit ook nog wel even duren.
Nu nog maar afwachten of de nieuwe CD van deze Deense prachtband ook zo goed is. Ze hebben de lat met The Second You Sleep en met name deze wel erg hoog gelegd.

Na het fraaie debuutalbum The Second You Sleep leverde Saybia in 2004 nog zo'n mooie stemmige pop/rock LP af, dit These Are the Days. De vraag is of het over het geheel misschien net iets minder dan het debuut is, het is in ieder geval meer dan de moeite waard. Hoewel geen nummer minder is, valt wel op dat een aantal nummers er bovenuit steken: die zijn echt (heel) mooi.

Voorop voor mij Untitled: wat een wereldnummer is dat toch zeg! Mooie melodieën, sterke gitaren, mooie tegenstellingen tussen rustige en harde(re) muziek. Album opener Brilliant Sky is een fijne catchy popsong. I Surrender heeft een mooie sfeer, net als Guardian Angel, wat ik nog wat mooier vind, ook door de gitaarsolo. Leuk zijn synthesizer en gitaar op Soul United, wat daardoor een goede break is in het album, met net wat andere muziek. Tot slot is Stranded ook een hoogtepunt: wat een prachtige nummer, wat een mooie strijkers.

Mooie zang, prima uitgevoerd, fraaie songs met genoeg variatie: alles bij elkaar een zeer geslaagde Deense plaat.

Net als de voorganger, is ”These Are the Days” wederom een uitstekend album. Saybia komt weer op de proppen met melancholische en meeslepende pop- en rockliedjes. Het gitaarwerk is niet uitbundig, maar wel erg sfeervol en mede daardoor erg functioneel. De zanger heeft een erg karakteristieke stem die vol en warm klinkt. Hij zingt met passie en emotie en weet zo erg goed het gevoel van het nummer over te brengen. Het album begint geweldig met ”Brilliant Sky”. Saybia houd je direct bij de les. De hitsingle ”I Surrender” blijft een pareltje. Het refrein is geweldig en spookt zomaar dagen door je hoofd. Maar dit album als geheel is er eentje om te koesteren, waarbij de epische afsluiter ”Untitled” nog het noemen waard is. Ruim een kwartier dromerige en weelderige klanken sluiten ”These Are the Days” waardig af. De altijd moeilijke tweede plaat, blijkt voor Saybia geen horde te zijn.

Bij Brilliant Sky moet ik gelijk aan bands als Arcade Fire, Stereophonics en Death Cab For Cutie, ja en zelfs Radiohead ten tijden van The Bends denken, maar dan net wat overtuigender.
Saybia was voor mij vooral het bandje van I Surrender, en Eyes on the Highway ligt hier wel in de kast, maar komt er eigenlijk nooit uit.
Gisteren These Are the Days voor 50 cent kunnen scoren bij een tweedehandszaak, maar in de auto kwam ik er al achter dat het een kopie betrof.
Jammer dan, maar dat risico kan ik wel lopen, wat vervelender was, is dat het na het derde nummer vast liep, en ik er toch voor gekozen heb om het schijfje symbolisch een laatste rustplaats te geven, namelijk in de vuilnisbak.
Maar via de bekende internetkanalen These Are the Days helemaal geluisterd.
De genoemde invloeden blijven vaak terug komen, en I Surrender wijkt wel wat af van het overige materiaal.
Het dreigende intro doet bijna vermoeden dat het hier om een ballad gaat van de een of andere stevige rockband.
Ik moet vooral aan Bother van Stone Sour denken.
Later hoor ik op het album ook Muse invloeden terug, en bij Matthew Bellamy kan ik mij nog wel eens storen aan de astmatische uithalen, welke hier dus gelukkig niet aanwezig zijn.
Toch wel een album welke ik in mijn bezit moet krijgen, daarvoor ben ik de miskoop van gisteren wel dankbaar voor.