Saybia - These Are the Days (2004)

Dit is nog eens iets om naar uit te kijken.

Zeker weten, en dan te bedenken dat "Untitled" maar liefst 15 minuten duurt ! Zodra ik de tijden weet voeg ik ze wel toe
De single klinkt al goed, wel iets anders dan we van ze gewend zijn. Niet extreem anders, maar genoeg om het interessant te houden.

Net uit en 5 sterren ? Ja.
Ik was al een groot fan van The Second You Sleep, en dan ga je vergelijken. En nee, bespaar me de Coldplay vergelijkingen, want die vond ik toen al niet terecht. Dit album kan dus met het grootste gemak vergeleken worden met dat schitterende debuut.
Saybia heeft (nog) meer een eigen geluid gekregen en wat voor één: mooie, gedragen songs, fantastisch gitaarwerk en uiteraard de zang van Søren Huss. Je moet er van houden dat wel, maar dat zit bij mij dus wel goed.
Saybia is in de tussentijd een aardig populair bandje in Nederland geworden (in thuisland Denemarken waren ze dat al): de langdurig staande ovatie op Pinkpop bewees dat ook wel.
Ik denk dan ook dat deze band met deze cd wel eens flink zou kunnen doorbreken. De concerten van de komende tour hier zijn inmiddels allemaal uitverkocht en tot die tijd moeten we de cd maar eens heel vaak gaan draaien om live extra te kunnen gaan genieten.
Goed, de cd zelf dan maar: opener is de single "Brilliant sky", een catchy pop-song, waar ik in het begin echt even aan moest wennen. "Bend the rules" is gelijk al het eerste hoogtepunt van het album, gevolgd door gelijk al het tweede hoogtepunt "I surrender", een rustig, slepend nummer. "Guardian angel" bevat een mooie gitaarsolo van gitarist Sebastian Sandstrøm. Op het debuut waren deze ook van hem afkomstig en naar mijn idee vrij kenmerkend voor het Saybia geluid. Door naar "We almost made it" waarin een accordeon naar voren komt. "Soul united" luistert lekker weg, evenals "Flags". Over "The haunted house on the hill" heb ik wel wat commentaar: dit neigt dus naar een Starsailor-ballad, en het is zeker niet slecht, maar het klinkt zo herkenbaar. Wel mooi dat er een trompet-solootje in voorkomt.
Dan volgt het werkelijk schitterende "Stranded". Een nummer over het verliezen van je dierbaren: "Tonight in me / your light will shine / In me now / your living in me / right in here at the bottom of my heart / with a beautiful sky above / I was reduced to being human".
Laatste nummer "It's ok love" is een nummer waar de piano de hoofdrol krijgt, en wat zeker ook een heel sterk nummer is: een van mijn persoonlijke favo's.
Dan volgt er een bonustrack van ruim 17 minuten. Een lang uitgerekt nummer dat een desolaat gevoel oproept. Verstilde schoonheid wil ik het wel noemen.
"These are the days" behoort voor mij nu al tot de mooiste albums van dit jaar.

Ook 5 sterren voor mij, werkelijk heel mooi album.
Stranded.......daar zijn geen woorden voor om te beschrijven....wat een nummer !!

Prachtige plaat en waardige opvolger van The second you sleep. In vergelijking met dat album heeft Saybia wat meer een eigen geluid gekregen, zonder dat er meteen sprake is van een radicale koerswijziging.

Instrumenten als Accordeon en piano brengen fraaie accenten aan in de meeslepende en melancholische pop-/rockmuziek van Saybia, dat zich met dit album moeiteloos handhaaft in de top van de eredivisie van de europese alternatieve pop/rock. 4,5*.

Ik luister de cd nu voor de tweede keer. Voorlopig kan ik er nog niet heel erg enthousiast over worden. Er zitten niet echte uitschieters bij. Wat ik wel ok vind dat het laatste nummer, helemaal is gevuld met muziek....en niet 1 of andere flauwe stilte van 10 minuten bevat. Ik ga in training voor het concert van volgende week in Vera, misschien dat het album wel groeit.

TATD = super CD. Lang op moeten wachten maar absoluut de moeite waard. Mijn kijk op de nummers is gelijk aan die van aERodynamIC. Op de site van Saybia zijn hun albums in zijn geheel te beluisteren en tevens hun bio te lezen.
Ze zijn sinds de 1e CD door een persoonlijke hel gegaan, werden geleefd...maar hebben het overleefd en hoe!
5 sterren helemaal geweldig

Cd wordt steeds beter......en gisteren ze in Vera zien spelen.....de toegift bestond uit het untitled epos van 17 minuten.....dat vind ik pas stoer!

Mooi zo
Ik zag de setlist en die was niet verkeerd (alhoewel je altijd wel favorieten mist). Ik ga morgen in Den Haag. Ben benieuwd. Maar zal vast uitstekend verlopen, want het is toch een ijzersterke live-band.

Untitled, moet de sfeer weerspiegelen die de band had op het eiland waar ze de cd opnamen. Riep bij mij de sfeer op van mijn wandeling door Amsterdam van zaterdagmiddag, met saybia op mijn oren. Maar untitled is voorlopig mijn nummer van het jaar. I want more!

Ken je Sigur Ros al? Anders moet je dat zeker eens gaan luisteren.

Ik vind deze cd van Saybia wat tegenvallen eigenlijk en vind hem net wat minder dan hun vorige album. Het slotnummer is echter wel briljant.

Het optreden in Den Haag was echt geweldig. Wat is deze band gegroeid zeg. En dat Nederland en Saybia dol op elkaar zijn is ook wel duidelijk.
Een goede setlist (waarin The day after tomorrow en toegift The second you sleep echte meezingers bleken te zijn: het leek U2 wel ).
Untitled als afsluiter van je show spelen noem ik gedurfd, maar pakte zeer goed uit.

Dit album bevat een aantal prachtige tracks. Brilliant Sky, Bend the rules, I surrender en Stranded vind ik prachtig, en ook de laatste 'hidden' track is dik in orde. De rest is een beetje minder, een enkele keer tegen het irritante aan zelfs.

Verder zeker een aanrader dit album.

Ik zou ze live gaan zien (22 september in Groningen) maar door het te verprutsen bij een meisje waarmee ik erheen zou, is dat niet doorgegaan (ken verder niemand die van Saybia houdt). Ben er ook niet super rouwig om, heb wat livenummers van Saybia in mijn bezit en vind ze live aanmerkelijk minder. Maar dat is mijn oordeel.

Heb je ze ooit live meegemaakt dan ? Een cd geeft nooit goed weer hoe een band live is.
Mijn mening is juist dat Saybia een zeer sterke live-band is. Heel intens. En die mening delen velen (ook diegenen die Saybia op cd minder vinden).
In februari komen ze waarschijnlijk terug: nu wel proberen te gaan en opnieuw hier een oordeel over vellen.

Je hebt gelijk, denk ik.

Valt het jullie ook op dat velen hun stem opwaarderen ?
Het resultaat nu is nog maar één 3,5 ster. De rest zit er al boven !

De intro. De eerste 18 seconden lijkt het wel Interpol! -> De bas en gitaar, waarvan de kwart-tel-noten deze eerste 18 seconden maar wat slap en vervelend op en neer melodieën, maakten toch maar een beetje een oncreatieve eerste indruk op mij. Gelukkig was het van korte aard, want meteen zet de volle muziek in, en je hoort weer de oude vertrouwde Saybia De toon voor het album was gezet!


Dat had ik ook! Hoewel ik de akkoorden-sequence voor de akoestische gitaar in het begin van "I Surrender" erggg mooi vind , is het refrein van ook dit nummer erg herkenbaar. Vooral op het einde komt het akelig dicht in de buurt van Travis' Sing. Verder is het misschien wat ver gezocht, maar het refrein in "We Almost Made It" deed me gelijk een link leggen met Believe van Elton John.

Afgezien van dit soort associaties vind ik het een mooie cd. Mijn persoonlijke favorieten na een paar luisterbeurten zijn We Almost Made It en Flags. Het geluid bij dit laatste nummer (vooral de heftige stereo-gitaar in het refrein) is dik in orde.

Stranded is inderdaad mooi, maar het bezorgt me niet direct het kippenvel en de emoties die de tekst en het type song zou moeten opwekken. Mooi aan dat nummer vind ik wel de wederom terugkerende stereo-play, deze keer de bas en de electrische piano... 'eenvoudig' maar doeltreffend en zeer mooi uitgevoerd!

Om eerlijk te zijn vind ik het laatste nummer niet eens zo bijzonder. Het heeft inderdaad wel een beetje van Sigur Ros. Maar misschien verwacht je er automatisch wat te veel van als je leest over een lange, bijna-instrumentale afsluiter. Hij had wat mij betreft ook de helft korter kunnen zijn, zonder aan muziek in te boeten. Hij is gewoon gigantisch opgerekt.

Al met al een goed, degelijk album, met erg mooie momenten en een zeer goed geluid, maar ook met de nodige kleine ergernisjes door bijna onvoorkomelijke, maar toch opvallende associaties met nummers van andere bands. 4,0*

Ik vind het eerste nummer wel watweg hebben van de Stereophonics. Doe mij toch maar Bend the Rules

Geweldig sterk album. O.a. het prachtige nummer Stranded bezorgt me telkens weer kippevel... 5*

Stem tijdje geleden al "opgehoogd" (zoals sommigen hier dat zo mooi zeggen) naar 4,5*. Hoe vaker ik het luister hoe meer ik Saybia "zelf" hoor en minder allerlei invloeden zoals ik hierboven schreef. Werkelijk een schitterend album!!

Nummer zoveel die zijn / haar stem ophoogd
Mijn 5 kan niet hoger hoor.....

Met nog 3 stemmen erbij staat deze bovenaan in de rock top25.

Dat isie niet waard naar mijn mening

Daar wil ik graag voor stemmen, 4,5* genoeg?

yeahhhhh

zozo, dit mag er wel wezen zeg.

the second you sleep heb ik min of meer grijs gedraaid, maar die begon op 't eind toch wat aan kracht te verliezen. deze heb ik pas een dag of twee grijs gedraaid, en op 't eerste gehoor vind ik 'm beter dan de voorganger (een meer eigen geluid, wat volwassener, et cetera ad infinitum). dit is bij vlagen de meest emotionele muziek die ik ken. echt heel mooi jongens!

ik begin maar met 4,5 sterren, verhogen of verlagen kan altijd nog, maar ik reken er niet hard op dat dat gebeuren gaat.

en zo is ie weer een stap dichterbij de eerste plaats van de rock top 50 (hoewel ook ik dat niet geheel terecht zou vinden).

Jaja, voorlopig nummer 1 in de Rock Top50. Daar was nog één 5,0* stem voor nodig, heb maar even gelobbyd bij mijn zusje. Dit album heb ik op haar verjaardag gegeven, en ze zegt dat ze altijd met het laatste nummer inslaapt. Er is dus voor de duidelijkheid geen sprake van competitievervalsing

superalbum, mooie liedjes, mooi gezongen

4,5* (zet hem nog wat steviger in die rock top 50)

Is Saybia trouwens alleen in Nederland echt bekend? Ik vind het zo frappant dat hun albums niet eens op allmusic.com staan...