Saybia - These Are the Days (2004)

"Soldier" klonk inderdaad meteen goed. Dat lijkt positief, maar of dat het ook daadwerkelijk is? Ik ben zeer benieuwd iig. Kijk erg naar het nieuwe album uit! Wanneer komt hij eigenlijk uit?

Ik hoop wel dat het nieuwe album beter wordt dan dit album. Er staan een aantal pareltjes op "TATD", maar over het geheel valt dit album in het niet bij "TSYS". De laatste track (Untitled), van ruim 17 minuten, maakt dit album wel tot een zeer goed album, heerlijk! En nogmaal "I Surrender" is natuurlijk een pareltje.

Idem voor mij. These are the days is een mooie cd, begrijp me niet verkeerd, maar ik vond het debuut toch nog een stuk beklijvender.

Ik moet er wel bij zeggen dat nummers als It's OK love en Stranded echt prachtig zijn, en ik heb ook een serieus boontje voor Brilliant sky.

Jammer dat die meneer vaak zo schreeuwt. Soms lijkt het wel zeelieden muziek of ik zit met al m'n spieren aangespannen omdat 'ie zo knijpt.
Vond Saybia al vanaf het begin niets, maar ik dacht ik geef dit album nog een kansje. Helaas vind ik het nog steeds niets, ondanks een aantal redelijke melodieen. Gewoon te saai en te lomp.

Ik bedoelde dus: "Untitled" is een zeer goed nummer en maakt dit album tot een waardig album.

ik vond het echt vage muziek niet echt mijn smaak

mm een geweldige plaat, gevoel! schitterende melodieen en mooie stem, live zijn ze ook super! op pinkpop zag ik hun niet maar hoorde ze wel, later zei mijn broer je had niet moeten gaan kijken die zanger ziet er niet uit! maar de muziek SCHITTEREND! zo dat is mijn mening

Schitterende plaat! 'Saybia' evenaart zonder meer bands als Keane en 13 Senses, al zijn er de laatste tijd wel meerdere groepjes die dit soort muziek maken uit de grond gestampt. Verschil is dat de Saybia-climaxen heel wat feller uit de hoek kunnen komen (door de gitaren) dan die van andere groepen met piano-ondersteunig. Zo blijkt nu dat pakweg Sioen helemaal niet internationaal kan doorbreken als zelfs TatD geen algehele Europese bekendheid geniet.
Om terug te keren op 'These are the Days': héél aangrijpend allemaal, echt om vanuit je zetel te ondergaan.
4,75*

heel mooi album. Lekkere rustige muziek met prachtige melodieen en een goeie stem. Niet echt heel origineel of verrassend maar gewoon aangenaam om naar te luisteren. Vooral aan het einde zitten echt mooie nummers.

Helemaal mee eens. Ik heb het album net, klinkt zeer goed! Untitled en I Surrender

Saybia is niet vaag.
Kid A van Radiohead dat is vaag.

Hen je dit album dan al beluisterd?

Ik heb deze band leren kennen op Pinkpop 2005. Wat een geweldig concert. Ik kende de band niet, maar vanaf het moment dat ik de muziek hoorde werd ik gegrepen. Kippenvel en tranen in mijn ogen.

Een collega leende me een paar dagen erna deze cd, en wat was dat een teleurstelling. Zo mooi als ik het concert vond, zo viel het me op cd tegen. Slappe hap vond ik het.

Maar misschien moet ik ze toch maar eens een nieuwe kans geven...

"The Second You Sleep" is ook een stuk beter!!

Inderdaad, dan komen die kippenvel en tranen vanzelf weer naar boven Cygnus!

Ik zal eens kijken of ik hem zo in de platenzaak vind.

I surrender is werkelijk een prachtig nummer. Een van de mooiste & gevoeligste platen die ik de laatste tijd gehoord heb. Ik moet maar eens op zoek naar deze CD. Ben benieuwd of de rest me ook zo kan bekoren.

Helaas is de rest minder (maar wel de moeite waard).

Hmz ja jammer, want dan zou het echt een topper zijn! Maar ik denk toch dat ik hem ga aanschaffen, zoals je al zei; wel de moeite waard denk ik zo

Nou...ik vind 'Untitled' toch ook errug mooi, hoor! 'En It's o.k. love' daar heb ik ook wel iets mee.
Het is geen spectaculaire of vernieuwende muziek, maar de meeste nummers zijn toch best krachtig .

Untitled en I Surrender zijn verreweg de beste liedjes. Toch jammer, want TSYS staat bijna helemaal vol met zulke toppers.

Heerlijk album; I Surrender, Stranded en Untitled zijn echt hele mooie knappe prachtige nummers die alleen al zijn 4* waard.

ik vind deze beter dan Second You Sleep, omdat de nummers beter zijn. Maar de klankkleur verschilt wel behoorlijk, op Second you sleep lijkt het allemaal wat voller en meeslepender (bombastischer...), terwijl hier de zang soms heel ijl klinkt, en soms ook vlak.

ik heb saybia al een paar keer live gezien, en de zanger zijn stem is echt fantastisch, dus de soms vlakke klank op dit album wijt ik dan ook volledig aan de productie.

mijn aanraders hier zijn brilliant sky & bend the rules, en het prachtige it's okay love

Berichten verplaatst naar Saybia

sodeknetter zoon goede plaat, iemand Angel al gehoord de nieuwe single??

Ik vind dit een geweldig mooi album met schitterende liedjes. Het lijkt soms allemaal zo simpel, maar het is toch best een meesterwerkje en dat zonder veel poespas.
Persoonlijke favorieten:
I Surrender (ontroerend mooi: ik weet zeker dat ik dit nummer over 20 jaar nog met plezier draai)
Stranded
It's Ok Love
Untitled (geweldig...)

Saybia - These Are The Days

Ooit, toen ik nog 15 was vond een vriend van mij in een kastje en onder het stof een CD. Die CD heette The Second You Sleep van een band met de naam Saybia. Hij zocht het op op musicmeter, bekeek een aantal reacties en dacht bij zichzelf: "Dit moet ik maar eens gaan luisteren."
Dit deed hij en hij was helemaal verkocht. Hij vond het een prachtplaat. Hij raadde dat schijfje ook aan aan mij en ik had een bijna nog positievere reactie. Een aantal nummers waren echt prachtig in hun eenvoud.
Een tijd later, rond februari dit jaar, kwamen we tot de ontdekking dat er nóg een album van Saybia in omloop was, met ongeveer dezelfde reacties.
Ik had het druk met allerlei dingen en ik had dus weinig tijd om achter de computer te gaan zitten of om de stad in te lopen om dit schijfje binnen te halen. Wel heb ik een aantal nummers bij desbetreffende vriend geluisterd. Die nummers waren: I Surrender, Stranded en Untitled. Dat ik tijd voor die laatste had, daar verbaasde ik me over, het bijna 18 minuten durende nummer vloog om. Wat een juweeltje. Ik was er na het horen van die drie nummers van overtuigd dat dit weer een prachtige plaat zou zijn.
Intussen was het maart en kreeg ik These Are The Days voor mijn verjaardag. Ik zette 'm gelijk op toen alle bezoek de deur uit was en ging lekker liggen luisteren naar nummers die de CD rijk was.
Als eerste kwam Brilliant Sky, een nummer dat meteen duidelijk maakte dat deze CD een stuk moeilijker in elkaar zat dan het debuut. Naarmate het liedje het einde naderde, ging ik de pracht van dat nummer in te zien. De stem en de gitaren smelten in elkaar tot een geheel tot een prachtig refrein en een melodieus einde.
Bend The Rules begint met de zang en gitaren de eerste 15 seconden, waarna de drums invallen en er een keyboard inzet rond de 40 seconden. Het keyboard luid dan ook het meesterlijke refrein in waarin de zanger met zijn stem de hoogte inspringt. Dit stukje pracht wordt afgewisseld met een perfect afgewogen rustig couplet dat weer langzaam opbouwd naar een refrein.
I Surrender daarna gaat nog eens 10 keer over het niveau van de voorgaande nummers heen. I Surrender is een nummer dat altijd onbekend mooi zal klinken. Tot mijn verbazing wordt dit nummer zelfs op AH-radio gedraaid! Dan heb je toch wel een nummer dat van alle markten thuis is. Een nummer dat echt iedereen goed vind en blijft vinden aan wie ik het ook laat horen.
Guardian Angel volgt dit stukje kunst op met een zeer flauw en orenschijnlijk saai begin dat op The Second You Sleep ook vaak te horen is bij nummers zoals Empty Stairs. Guardian Angel is een nummer met een uitbarsting van muziek. Zeer mooi in elkaar gezet, maar het is toch allemaal iets vlakker dan de drie voorgangers. Desalniettemin toch een geweldig nummer.
We Almost Made It klopt naar de tracknummering bekeken wat mij betreft niet helemaal. Het duurt nog heel lang voordat het einde van de CD is bereikt. Verder is het tempo in dit nummer in het begin zeer traag. Later lijkt dat allemaal wat te versnellen samen met de noten die in majeur worden gespeeld na de berg mineur. Mijn insziens het stukje waar de accordeon invalt het mooiste stukje in dit nummer verder is het mijn minst favoriete nummer van deze plaat.
Soul United begint zeer veelbelovend, ook qua tekst lijkt het allemaal heel erg goed te zitten. Al vrij snel begint de zanger te klimmen in de toonladders en worden de gitaren harder en droger. Weer een prachtig nummer. Het zoveelste op rij.
Maar de koek is nog lang niet op, want hierop volgt Flags. Een liedje dat Soul United met gemak evenaard en zich kenmerkt door het drumintro en de dromerige slome gitaar waarbij de drums steeds hetzelfde ritme blijven spelen. Heerlijk simpel om te maken, en simpel om te luisteren. Ook bij dit nummer is het refrein elke keer weer een hoogtepunt.
The Haunted House On The Hill klinkt niet zoals je bij een Haunted House zou verwachten. Het klinkt zeer volks door de accordeon en de lichte en rustige gitaren. Mooie melodiën vloeien voort uit alle instrumenten en wederom is het refrein een hoogtepunt.
Stranded. Daar kan ik een heel verhaal over houden, maar ik zal het kort houden: Een van de beste nummers die ik ooit heb gehoord punt.
It's OK Love is een liedje dat helemaal op de piano is gespeeld. Eerst dacht ik dat ze met Vader Jacob in het Engels kwamen aanzetten, maar dat viel alleszins mee, en een prachtig pianostuk kwam uit mijn boxen gevlogen. De zang en piano wederom in perfecte harmonie en het hele nummer is weer een hoogtepunt.
Als laatste en grootste en prachtigste nummer van de hele CD komt het magistrale Untitled. Wát een mooi rustig intro, de zang valt op precies het goede moment in, de dromerige gitaar blijft doorspelen en bijna onmerkbaar langzaam mond het allemaal uit in een prachtig en kraakhelder, gevoelig gitaarspel. Heel langzaam dooft het levenslampje dan uit en zo maakt Saybia de zeventien minuten vol. In een woord prachtig.

Nou zullen bepaalde mensen natuurlijk wat een overdreven lofuiting voor een album met maar 4,5*. Na deze ode mag ie er wel een 5* van maken. Maar nee, ik houd het toch bij de 4,5* omdat er toch een aantal elementen van zijn voorganger op gemist worden. Ik had zo'n ouderwetse machtige gitaarsolo zoals die van Joy wel op z'n plaats gevonden in een nummer. Desalniettemin blijft dit eén van mijn favoriete albums die ik ooit heb geluisterd. Waarschijnlijk zal dit ook nog wel even duren.
Nu nog maar afwachten of de nieuwe CD van deze Deense prachtband ook zo goed is. Ze hebben de lat met The Second You Sleep en met name deze wel erg hoog gelegd.

Louis2703

Het lag in mijn bedoeling om ooit ook bij dit album een enorm lang stuk te schrijven, maar dat hoeft niet meer nu jij het al gedaan hebt.

Achja, ik had de tijd. En het is af en toe wel eens leuk om eens te doen niet waar?
Maar deel je mijn mening een beetje of wijkt het verschrikkelijk af?

In grote lijnen wel ja: op termijn is dit album inderdaad net een tikkeltje minder gebleken dan de voorganger (maar het scheelt slechts een halfje in sterren: hetzelfde aantal wat jij ook uitdeelt).
Het grote verschil zit hem in het feit dat ik dit album anders beleefde dan jij omdat ik helemaal in de ban van het debuut was en ik enorm uitkeek naar de opvolger.

Jaja, ik vind deze toch wel een stuk moeilijker om te luisteren dan het debuut. Het is meer een groeier dan TSYS, dat album hoefde ik maar 1x te luisteren om er eerst een 5* tegenaan te gooien. Maar dat album zakte na verloop van tijd toch wel wat weg. In tegenstelling tot dit album.