The Blues Brothers - The Blues Brothers (1980)

"Everybody needs somebody to love" was vaak zo'n kraker tijdens feestjes en trouwpartijen. Misschien dat het me daarom inmiddels wat tegen begint te staan. Een nummer als "Think" is daarentegen gewoon niet stuk te krijgen. Daarom toch 2,5 *.

vrolijkste soundtrack ooit!

Shake a Tail Feather heeeeeeerlijk!!

Swingende soundtrack van een swingende film. Zoals aERodynamIC al zei : "Everybody needs somebody to love" is echt zo'n nummer wat regelmatig op feesten en partijen langskomt en waar mensen van alle leeftijden spontaan op beginnen te swingen Ik vind ook de themes van Peter Gunn en Rawhide erg vermakelijk net als Minnie the Moocher van Cab Calloway.
Ach what the hell , het hele album swingt gewoon de pan uit !!
4,5 *

Ik heb nooit begrepen dat iemand hier ook maar ene zak aanvindt. De "beste nummers" (onder het mom: alles is relatief) zijn gejatte, oude soulnummers. Deze nummers zijn vervolgens ontdaan van elke ziel en rauwheid en in een gladgestreken, blank-Amerikaans jasje gestopt. Echt verschrikkelijk: alle bezieling is er hierdoor uitgehaald. Van al deze nummers is op zijn minst één betere versie te vinden.

geweldige film, geweldige soundtrack én jeugdsentiment

De film heb ik gezien en die vond ik echt top. Toch ga ik hier niet op stemmen omdat de nummers mij wat ontgaan zijn.

(e)nuf said

Vrolijke rock 'n roll en daarmee een van de beste soundtracks ever!
Shake ya tailfeather, everybody needs somebody, gimme some lovin, stuk voor stuk ijzersterke nummers. Minpuntje wat mij betreft de versie van jailhouse rock. van materiaal van de king moet je afblijven, dat kun je nooit benaderen, jammer! Hoogtepunt de geremasterde versie van think.

Iets zegt me dat alleen de score van *4 klopt. An sich is hij al een 4 waard voor Everybody... en Peter Gunn Theme.

Jatwerk ten top, deze cd. Maar in het licht van de film allemaal best aardig. Het heeft mij nooit echt kunnen overtuigen. Vooral omdat zoveel soulklassiekers de put in worden gezongen, erg jammer.

2,5 ster.

Heerlijke Soundtrack!

Hear, Hear!

Erg aanstekelijk en makkelijk mee te zingen deze plaat! Favoriete nummer is Minnie the Moocher

Vind dat zelf wel meevallen.



Met de bezieling valt het mij allengs mee. Getuige ook de medewerking van o.a.: James Brown/Cab Calloway/Ray Charles en Aretha Franklin. Kan toch niet echt zeggen dat daar een gebrek aan bezieling is. Verders zijn de muzikanten die de Blues Brothers vormen, ook niet mis te verstaan. Sla de Wiki er maar eens op na en dan word je om de oren geslagen met de klassiekers en legende's uit de soul.

Deze film is met enthousiasme gemaakt en dat straalt het wat mij betreft ook wel uit. Het vervolg had m.i. nooit gemaakt moeten worden, omdat het niet in de schaduw kan staan van het origineel.
Alles past in deze film, de muziek, chemie tussen de hoofdrolspelers en de juiste namen uit de muziek die wat betekenen in de soulmuziek.
Dat er betere uitvoeringen van de nummers te vinden zullen zijn, wil ik best geloven. Maar het heeft i.i.g. voor mij de weg vrijgemaakt om wat buiten de veilige haven van popmuziek te denken destijds en heeft mij doen kennis maken met nummers als Gimme some Lovín', Everybody needs somebody to love o.a. Waardoor ik artiesten als Solomon Burke en Steve Winwood ben gaan leren kennen.

Film is een klassieker en behoort tot mijn jeugdsentiment. De soundtrack is idd. een van de aanstekelijkste die ik ken.

Zijn dit de nummers die Belushi en Aykroyd hebben gezongen, of door andere mensen?

Naar mijn gevoel zijn de uitvoeringen van deze nummers in de film leuker, op de soundtrack klinken ze wat tam. Misschien moet je de film er ook bij zien.

En dat geldt dan ook misschien met name voor het veel te lange Sweet home Chicago, waar ik echt helemaal niets mee kan.

Op basis van de film zou ik geneigd zijn 4**** te geven, het album afgedraaid levert het slechts 3*** op.

Echt niet te snappen zo'n commentaar. De muziek op deze cd is schitterend. Aretha Franklin zingt haar eigen think beter dan ooit, Ray Charles is zijn eigen briljante zelf en the blues brothers zetten een paar klassieke versies neer. Bangelijke soundtrack van een geweldige film. Blij dat er meer mensen zijn die dit meer dan ne zak waard vinden

Volstrekt eens met psychonautje, dit is gewoon regelrechte bagger. maar ach de film was toch zo leuk en lachen eeighties knotsgek priettoettoet

Right

Nooit meer draaien

Heerlijk album, heerlijke film ook.
Niets meer, niets minder.

Niet te vergeten dat het hart van de legendarische M.G's hier mee het mooie weer maakt (Cropper & Dunn), samen met al eerder vernoemde grootheden. Ik heb deze als jonge snaak ontelbare keren gedraaid, en de nostalgie zal wel bijdragen tot mijn relatief hoge score. Desondanks vind ik dit nog steeds een fantastische plaat, en wat belangrijker is: het zette de weg open naar ontdekkingen die ik nu nooit meer zou willen missen: Taj Mahal, Sam & Dave, James Brown, Aretha, Ray, ELP (niet slaan), Booker T. & The MG's, ... Deze plaat is erg belangrijk voor mij, en gewoon ook lekker swingend.

De film is prachtig natuurlijk maar kwa muziekkeuze vind ik de Brothers wel erg gemakzuchtig met extra veel crowdpleasers. Briefcase Full Of The Blues is kwa muziek veel interessanter, voor mijn oortjes toch ieder geval ............

Heeft iemand trouwens enig idee of Duck Dunn familie is van Ryan Dunn?
Ik vind ze namelijk best veel op elkaar lijken.

Ik heb 3,5 jaar research gedaan en pas vorige week probeerde ik het op Google. Na 20 seconden kwam ik er achter dat het niet zo was.

Misschien had ik dat als eerst moeten doen...

Geweldige soundtrack van deze inmiddels klassieke film. Met veel enthousiasme (en ook kundig) gemaakt. Er zijn vast wel betere versies te vinden van de nummers en de muziekkeuze was misschien wel een beetje veilig maar deze film en de soundtrack zorgde toen wel voor een soort revival van blues en soul muziek. Grootheden als Cab Calloway, Ray Charles, James Brown en Aretha Franklin kwamen in één keer weer vol in de spotlights te staan.
4*

Vorige week Dan Aykroyd ontmoet. Gaf een optreden voor ca 15 man begeleidt met piano in de bar van een hotel te Spanje.
En mensen die dit bagger vinden, muzikaal niet verantwoord? Hij is echt een feestbeest. Het gaat om het plezier van muziek maken. Hij gaf een show weg. Maakte lol. En iedereen deed mee.
Dat kan muziek ook zijn! Al ben ik iemand die liever luisterd....lol

Soundtrack van een fantastische film. Ik kan er alleen maar enthousiast van worden. Muzikaal veel beter dan je misschien zou verwachten.

Moest ik ook nog eens op stemmen zag ik.
Cassettebandje had ik in bezit toendertijd.
Onderhoudende soundtrack die wel lekker weg luistert, maar een beetje tam is het allemaal wel.
Met het zien van de film werkt het allemaal wat beter.
The Blues Brothers + band konden live trouwens echt wel knallen en swingen.
De liedjeskeuze is best goed, maar echt achterover slaan doe ik niet.
Think van Aretha en Everybody Needs Somebody To Love waren in deze versies overigens partysongs op een later tijdstip in menige kroeg.
Geen idee of dat nog zo is.

Je komt niet meer in de kroeg?

Ik ook niet zo vaak meer, hoor, dus ik kan je constatering helaas ook niet bevestigen of ontkennen. Al komen die nummers nog wel degelijk langs op de feestjes die ik dan nog wel eens bezoek, dus volgens mij werken ze nog steeds op de dansvloer...

Ik heb hier de LP nog van. Lang niet gedraaid, maar ik ben het in grote lijnen wel eens met de bovenstaande constateringen. Als soundtrack bij de film werkt het beter als je de film daadwerkelijk ziet, maar deze verzameling liedjes kan uitstekend op zichzelf staan. Tuurlijk is de repertoirekeuze aan de veilige kant, en ze doen de originelen niet verbleken, integendeel zelfs. Maar het zijn ook niet de fletse aftreksels die het, in de handen van uitvoerenden van minder niveau, wel hadden kunnen zijn.

De nummers worden in elk geval niet routineus uitgevoerd. Het spelplezier spat ervan af en ze vlammen wel degelijk. Ik geniet vooral van het 'extended' outro van Sweet home Chicago. En bikkel2 heeft gelijk: minstens twee nummers hebben in deze versies toch een soort van evergreen-status bereikt. Vind ik een hele prestatie voor een soundtrack die volledig uit covers van oude soul- en rockhits bestaat.

Ik snap de negativiteit van een aantal mensen hier niet zo. De film is uiteraard een klassieker, en dit is gewoon een lekkere soundtrack. Ja, er zijn meer credible en betere versies van veel van de nummers, en het is inderdaad geen hele spannende keuze qua nummers.
Maar de andere kant: het zijn goede muzikanten en gastbijdragen en vooral hoorbaar plezier waardoor ik er sowieso met een glimlach naar luister. Soms moet je een plaat niet moeilijker maken dan het is in mijn ogen.