Kasabian - Kasabian (2004)

Ontdekt via... CSI! Een episode uit seizoen 5 of 6 ofzo, opende met "Processed Beats", en dat vond ik zo neig klinken dat ik dan maar meteen ben gaan opzoeken welke groep dat was. Heb uiteindelijk dan ook maar eens de CD gekocht, en daar heb ik vooralsnog zeker geen spijt van!

Het album mag dan niet uitblinken in originaliteit, wat het dan doet doet het wel bijzonder goed. Vooral de aanstekelijke beats en funky ritmes doen het hem voor mij, overgoten met een sausje cohones, niet in het minste te wijten aan de zanger, die er lekker voluit voor gaat, en bovendien nog mooi zijn stemgeluid weet te beheersen ook, om aldus verschillende moods neer te poten. Mooi, mooi...

Conclusie: geen bijster originele, maar wel bijzonder catchy muziek, met liefde, zorg en geduld gemaakt, die zichzelf bovendien toch genoeg apart weet te zetten van de concurrentie om volledig zijn eigen plaatsje in je CD collectie te verdienen. Halleluja!

Het eerste album van Kasabian bevalt mij zeer goed en dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Dit is voor mij een zogenaamd groeialbum, ik moest namelijk heel erg wennen aan het stemgeluid van zanger Tom Meighan. Club Foot en L.S.F. zijn natuurlijk de eerste nummers die in positieve zin opvallen, maar ook Processed Beats, Running Battle en Reason is Treason zijn zeer zeker bovengemiddeld goed. Verder vind ik het bij mijn beoordeling belangrijk dat er geen nummers volledig in negatieve toon opvallen, en dat is bij dit album gelukkig niet het geval.

Heerlijk debuut van deze Britse band. Opzwepende plaat, een soort dansbare rock zeg maar. Elektronica vermengt met gitaren. Interessante combinatie. Ik snap de vergelijkingen met Stone Roses, maar die vind ik toch wel wat verfijnder dan Kasabian. Kasabian heeft meer de directe aanpak, meer van dik hout zaagt men planken zogezegd. Maar desalniettemin is "Kasabian" gewoon een lekker album. Hoogtepunten vind ik "L.S.F. (Lost Souls Forever)" en het fantastische "Butcher Blues". Kasabian laat een verfrissend geluid horen tussen de laatste hype van Britse bands. Veelbelovend dus!

Kasabian horen toch wel bij de meesters van de dansbare rock. Ook zo'n goede band die soms wat vergelijkbaar materiaal maakt, is Franz Ferdinand. Dit debuutalbum staat vol met niet alleen zeer aanstekelijke tracks, er staan zelfs een paar instant klassiekers tussen. De nummers zijn zeer pakkend, maar zitten erg goed in elkaar, met allerlei laagjes, van elektronische, via een diepe bas naar een heerlijke gitaar. Daar bovenop de zang van met name Tom Meighan en soms het brein van de band Sergio Pizzorno en je hebt echt geweldige muziek.

Recent zijn alle albums op vinyl heruitgegeven. Dit album op 2x 10 inch. Op kant A vind je dan een wel heel fraai trio: Club Foot, Processed Beats & Reason Is Treason. Dat kan je blijven draaien. Verderop vinden we nog het uitstekende L.S.F., met funky gitaar en orgeltje. Ook I.D. & Cut Off zijn het vermelden waard.
Verder staat er geen minder nummer op deze meer dan uitstekende en toch ook wel enigszins originele debuutplaat. En als je de band nog nooit hebt zien optreden, mis dat ook niet!

Club Foot is zonder twijfel een van hun beste rocknummers en is een geweldige opener van dit album. Processed Beats en L.S.F. zijn ook gaaf (zeker live denk ik), maar vind ik al een stuk 'tammer'. Bovendien zijn het wel erg simpele liedjes, iets dat het hele album eigenlijk parten speelt.

Dit debuutalbum vind ik over de gehele linie wat kalmpjes en soms bijna saai. Vanaf West Ryder wordt Kasabian duidelijk een echte rockband. De muziek wordt wat steviger en catchier tegelijkertijd en dat ligt me veel beter.

De elektronica op dit debuut is soms wel erg lekker, maar mist toch vaak wat spanning. Het enige écht spannende nummer vind ik Ovary Stripe.

Blauwe sterretjes gaan naar Club Foot, Processed Beats en Ovary Stripe. Test Transmission is eerste reserve. Eindoordeel: 3 Sterren voor dit wisselvallige, tamme album.