Andrew Bird - Noble Beast (2009)

'Toegankelijkheid'. Dat is het motto van Andrew Bird's in 2007 versche-
nen album 'Armchair Apocrypha'. Het album kenmerkte zich door aan-
stekelijke pop/rock songs - bijna top 40 waardig - verweven met ui-
teraard het handelsmerk van Andrew Bird; veel strijkers en gefluit.
Armchair Apocrypha is het donkerste album tot nu toe en staat fel in
contrast met eerdere zomerse albums als pakweg The Mysterious Pro-
duction of Eggs, die mij in de eerste instantie verliefd maakte op An-
drew Bird. Met zijn nieuw verschenen Noble Beast gaat hij weer de
muzikale strijd aan met zichzelf, hunkerend naar een nieuw geluid en
de geduldigheid van de afnemer.

Vooral dat laatste vergt de nodige inspanning van de luisteraar. Waar
voorgaande albums met een enkele luisterbeurt te doorgronden waren,
is er voor Noble Beast een hele andere attitude nodig. Dagen, zo niet
weken zijn nodig om de schoonheid achter dit plaatje te ondervinden.
Pas dan wordt de techniek blootgelegd - de formule - die alles op zijn
plaats zet: de strijkarrangementen, het gefluit van Bird en de korte
intermezzo's van nog geen minuut vallen allemaal op zijn plaats. Maar
ook aan degenen die slechts melodische popnummers willen, is ge-
dacht. Zo is er 'Anonimal', die naar het einde toe een beetje weg
heeft van Jens Lekman en 'The Privateers', een dromerig popnummer
die de melancholie van het debuut laat herbeleven.

Andrew Bird levert met Noble Beast een technisch hoogstaande plaat
af, die overigens wordt vergezeld van een instrumentale cd wanneer
men de deluxe versie koopt. Ook meesterwerk is zeker de moeite
waard en bevestigt nog maar eens hoe Bird in de jaren is gegroeid
van timide muzikant tot technische muziekwetenschapper.

www.mp3blog.punt.nl

"Arm in arm we are the harmless sociapaths".

Beste Herman, hoe vaak heb je deze cd afgeluisterd voor je tot je oordeel kwam??

Een keer of drie, vier.

Andrew Bird is een charismatische zanger, met een erg mooie stem, en die vaak gebruikt maakt van zijn schitterend talent namelijk, het fluiten. Tussen de liedjes door hoor je af en toe een fluitsolotje, die vaak erg vrolijk zijn. Een goede feelgood plaat van deze geweldige artiest.

teleurstellend. Het gezegde: "Overdaad schaadt" past wel bij dit album. Hij doet te veel zijn best om geloofwaardig en creatief te zijn maar je krijgt het tegenovergestelde effect te horen. Overigens zijn de song saai (behalve Oh No).

2*

Ik vind 'Oh No' juist het meest brave en daarom ook meest 'saaie' nummer.

Kan mij enigzins in de menig van Lennonlover vinden deze plaat bevat gewoon te veel het is te vol.... Te veel orkestratie teveel songs.... Hij weet je niet heel de plaat te boeien deze..

Ik heb hem op mijn pc staan maar hij komt nauwelijks aan spelen meer toe en dat na 3 luisterbeurten dat is helemaal geen goed teken natuurlijk....

Zal hem vanavond nog een kans geven... als is dit wsl gewoon om mijn geweten te sussen...

Luisteren via pc is geen goed idee. Luisteren via ipod op de bus of op jou bed is veel beter om een album te leren kennen.

Enfin, da's mijn ervaring...

Zie persoonlijk niet in waarom je een album beter via een ipod in de bus dan via je computer zou leren kennen.

Als je muziek voor het eerst luistert achter de pc gaat het vaak makkelijker langs je heen omdat je dan toch met andere dingen bezig bent, merk ik zelf, ik weet niet of Lennonlover het zo ook bedoelt.

Ben ik met je eens, maar om nou in een bus een album aan een eerste luisterbeurt te onderwerpen lijkt me ook nogal merkwaardig. Te veel omgevingsgeluid en andere afleidende factoren. Dan toch liever wanneer je thuis op je bedje ligt.

Overigens dacht ik dat Lennonlover bedoelde dat er verschil zou zitten in geluidskwaliteit tussen iPod en computer.

Ik vind het juist heerlijk om in de bus dit soort platen voor het eerst te luisteren. Zo vielen platen van Great Lake Swimmers of Grizzly Bear bij mij al meteen erg goed.

Deze is ook fraai, maar hoe fraai, daar ben ik nog niet helemaal uit.

Interessante artiest.. muziek voor het oor , ik heb die instrumentale CD erbij gekocht zijn Eggs album uit 2005 was mijn kennismaking .maar ik geef toch eerder de voorkeur aan Patrick Watson ;- gelukkig hoef ik niet te kiezen

Eén van de betere albums van 2009. Gaat zeker in mijn eindlijstje komen!

Die ervaring klopt wel vandaag voor 2.50 euro gekocht en de plaat blijkt toch beter te zijn dan eerste ingeschat...

Eerste reactie.. Wat een diversiteit.. Helaas heb ik hem voor 13 euro gekocht en niet voor 2.50 zoal Barrett maar dat mag de pret niet drukken. Fijn album met sterke songs, waar sommige nummers diep gaan spat bij andere nummers het plezier eraf.

Schitterende plaat... filmisch en sfeervol, verrassend en spannend.

Hebben meer mensen dat, of ben ik de enige: luister eens naar "The Privateers"... de vocalen lijken hier en daar wel wat op Freddy Mercury. En dat is in dit geval geen belediging

Ik beschouw dat wel als een belediging

From The Basement : Andrew Bird : Performance - StumbleUpon

Klinkt wel goed dit vind ik . Niet iets om vaak te luisteren maar wel erg mooi en sfeervol.

Voorlopig het enige album dat ik ken van meneer Bird, en vind het prachtig. Niet een plaat dat me na één keer luisteren wist te raken, maar nu des te meer. De stem, de muzikale begeleiding en ook zeker het fluiten van de beste man, allemaal even mooi.

4*

Jazeker, Bird is goed in die manier van muziek maken.(geen idee hoe je dat noemt)

Deze vind ik nog beter klinken: De Paradisoversie is veruit de beste maar helaas kan ik deze nergens meer vinden.

YouTube - Andrew Bird - "Imitosis"

Laatst weer een filmpje van deze man gezien met z'n looppedaal - en potverdikkie, wat is deze man briljant..

Ben weer helemaal in een Andrew Bird-mood..

Klik

Vanavond heb ik deze plaat weer eens van onder het stof getrokken. Bij uitkomen heb ik het veel geluisterd en toen vond ik het beduidend minder dan zijn voorgangers, maar die mening schuif ik terzijde. Ook dit is een prachtige plaat. Minder pakkende melodieën? Saaier? Welnee, het is gewoon weer prachtig. Het aanzwellen bij Nomenclature, het prachtig deinende Effigy, enzovoorts.

Bird was bij mij een beetje weggezakt, maar is terug. Van de week Break it Yourself maar weer eens draaien...