U2 - The Joshua Tree (1987)

Daar hebben meer artiesten last van
Airplay heeft zijn grote voordeel maar kan daarna ook vervelend (bv. Bo Rap..pfff).en nadelig worden
Maar als je het niet meer wil/kan horen... heeft dat totaal niks met de kracht/kwaliteit van zo'n albumtrack te maken blijft toch staan als een huis
Zeer Ruime ***** voor het totale album

Ik ben het van harte met je eens. Had ik dat argument meegeteld was ik lager uitgekomen. Maar dat wil ik jou en U2 niet aandoen....

Fijne songs, ontwikkeling vanaf de eerste plaat hoorbaar, zonder dat er bij mij weerstand ontstaat (zoals bij de platen na Pop).

[quote]Begin jaren 80 op de LTS via klasgenoten u2 leren kennen op de ligweide van het Zwembad in Stein luisteren na de bootlegs die toen in een paar platenzaken te verkrijgen waren en op cassette werden gezet..Toen kwam in 1987 de Joshua Tree uit, gelijk naar het Limburgs platenhuis om een exemplaar te scoren ..Thuis gekomen de plaat op de speler toen begon de trip wat een album..Geheel ander geluid dan ik gewend was van U2 The unforgettable fire was al prachtig.Maar dit was iets geheel anders vanaf de eerste tonen van Where the streets tot de laatste tonen van Mothers of the disappeared..Bijna dagelijks stond de plaat op en ging op de walkman overal mee..Dit is de enige plaat die in verschillende uitgaves in de collectie terug te vinden is ...Nu jaren later draai ik nog regelmatig dit album ,het is jeugd sentiment en de kracht van de nummers dat deze plaat na al die jaren nog steeds boeit..

De Gevelde Boom die Blijft Groeien

Ik was elf toen ik via een oudere zus voor het eerst kennismaakte met U2 – en wel met deze plaat. Inmiddels ben ik ruim vierenhalf keer zo oud, en mijn waardering voor The Joshua Tree is in tegenstelling tot de betreurde boom in kwestie alleen maar gegroeid.

Het rauwe, militante karakter van Boy, October en War heeft hier plaatsgemaakt voor meer gelaagdheid en diepgang. Nog belangrijker: Bono weet zijn wereldverbeteraarsdrang – die op Unforgettable Fire en op latere albums soms wat al te nadrukkelijk aanwezig is – hier wonderbaarlijk goed te doseren. Toch blijft er ruimte voor sociaal engagement: liedjes over Britse mijnwerkers en Argentijnse dwaze moeders zing je niet zonder oprechte betrokkenheid.

Dat deze plaat niet verdwaald op twijfelachtige zijpaden richting gospel en blues - op Rattle & Hum zijn de Ieren hun kompas wel kwijt - komt goed uit. Van de zooölogische techno-uitspattingen was anno 1987 gelukkig nog generlei sprake. Ondanks de uiteenlopende thema’s – zowel persoonlijk als maatschappelijk – vormt The Joshua Tree een hecht en coherent geheel. Dit is, of beter gezegd: was, U2 op haar artistieke hoogtepunt. Of zoals ze zelf zingen: “on the highest mountain”.

Een minpuntje: minstens één nummer begint tergend stil – een productie-gimmick die me ook op meerdere Pink Floyd-albums steevast de “wubbes” bezorgt.

De sobere maar stijlvolle hoesfoto – Bono die, net als God, nooit recht in de lens kijkt – maakt het plaatje af. Net niet te pretentieus, precies goed. Vijf verdiende sterren.

Grappig, ik skip de eerste 3 tracks juist altijd. Veel te vaak gehoord en vind het eigenlijk maar vervelende jengelige nummers. De nummers daarna vallen in eerste instantie wat minder op maar gaan zo lekker onder je huid zitten. En dan hebben we nog de b-kantjes en outtakes die mooi verzameld staan op de deluxe uitvoering. Ik was daar nog niet mee bekend maar die zijn ook niet mals zeg.

Verder vind ik U2, en dan met name Bono, ronduit irritant. Maar op dit album kan ik ze - met uitzondering van de hitjes - goed hebben. Zal ook iets met de invloed van Brian Eno te maken hebben vermoed ik.

Fenomenaal album van begin tot eind. Inclusief alle outtakes en b-kantjes.

Helemaal mee eens, voor mij persoonlijk hun allerbeste plaat.

Ze hebben er meerdere. Maar deze hoort daar voor mij absoluut bij.

Quote: Verder vind ik U2, en dan met name Bono, ronduit irritant.

Eens.

Ik vind dit toch wel een erg sterk album van U2 hoor. Maar Achtung Baby toch wel een tikkeltje beter. Die vind ik net iets gewaagder. Ook nooit meer overtroffen. Hopelijk komt een eventueel nieuw album daar nog maar in de buurt, dan ben ik meer dan tevreden. En nog iets over Bono, ach ik begin er aan te wennen. Ik vond hem op Rattle and Hum al cowboy trekjes krijgen maar dat doet voor mij niets af van de muziek, want dat het echte muzikanten zijn hebben ze allang bewezen al vind ik hun laatste albums wat slap.

Deze week heb ik een paar keer Joshua Tree Eddy Pickens & Family beluisterd. Het hele album van U2 wordt in bluegrass stijl gespeeld door Earl Pickens & Family. En dat klinkt eigenlijk wel bijzonder verrassend. Wel kwam ik er tot mijn eigen verbazing achter dat ik lang niet alle nummers meer kende. De eerste 4 albums van U2 ken ik uit mijn hoofd bij wijze van spreken.
In een belangrijke tijd in mijn leven begeleidden de vier Ieren mij met hun muziek. Ooit begonnen met 'October' , toen ik nog een zeer evangelische vriendin had en U2 toch redelijk christelijk geïnspireerd leek, daarna het debuut 'Boy' aangeschaft. De relatie met mijn vriendin strandde, wat dat betreft kwam 'War' op een goed moment. En ook de vierde plaat met de producers Eno en Lanois 'The Unforgettable Fire' staat in mijn geheugen gegrift.
Maar voor velen de beste plaat van U2 'The Joshua Tree' heb ik in 1987 niet gelijk aangeschaft. Pas veel later heb ik de cd van 'The Joshua Tree' gekocht en nog later ook nog eens voor een habbekrats het vinyl album.
De prachtige hoes van Corbijn is nog steeds één van de mooiste van U2.
En opnieuw geproduceerd door Eno en Lanois, gemixed wel door Steve Lillywhite.

Intussen had ik een Franse vriendin, die me inleidde in de Franse chansons met grootheden als Brel, Brassens en Ferré en in 1987 trouwden we in La Douce France , zodat ik waarschijnlijk mijn tijd en energie ergens anders in moest steken.

Dus deze klassieker is veel minder in mijn herinnering blijven hangen dan de voorgangers. Trouwens dat geldt ook voor de platen hierna 'Rattle and Hum' en 'Achting Baby'. Eigenlijk had ik al wat afscheid genomen van U2 en richtte me wat meer op folk en singer songwriters.

Terug naar 'The Joshua Tree'.
Kant 1 begint met drie overbekende nummers. Nummers die ik misschien te veel heb gehoord, maar nog steeds prima songs natuurlijk. U2 stond hier denk ik wel op het hoogtepunt van hun roem en populariteit.
De twee laatste nummers van kant 1 ken ik wat minder, maar daar geniet ik wel erg van. En dat geldt zeker ook voor kant 2. Daar durft U2 toch wel de rock sound zo nu en dan wat los te laten, in bijvoorbeeld 'trip through your wies' bijna een Alarm nummer met de mondharmonica aan het begin.

Ook dit album zit weer vol verwijzingen naar christelijke thema's of twijfels. Zeker het tweede nummer "I still haven't found what I'm looking for' Aan de oppervlakte lijkt het misschien een lied over iemand die op zoek is naar liefde, maar Bono uit hier openlijk zijn twijfels over God, met referenties naar de Bijbel.
De invloed van het lange toeren in Amerika (29 steden !!) met 'the unforgettable fire' tour (1985)is hoorbaar. op dit album 'The Joshua Tree'. In de VS doet het kwartet muzikale inspiratie op uit typisch Amerikaanse genres die ze niet zo goed kennen, country, blues, soul en gospel. Producer Daniel Lanois stuurt eropaan om een gospelsong te schrijven. Dat wordt uiteindelijk 'I Still Haven’t Found What I’m Looking For'.

Ik moet zeggen dat ik niet snap dat ik dit album altijd wat terzijde heb geschoven en nu pas door de bluegrass versie me er meer in heb verdiept. Toch een iconisch album, zeker kant b (vinyl versie) vind ik bijzonder overtuigend.

Et la chérie Française? Est-ce que elle toujours là? Je suis curieux...

Ik ook. En vindt / vond ze stamppot ook maar hondenvoer, zoals een Franse vriendin van me van lang geleden (puur platonisch) me ooit toevertrouwde.

Teacher? We zijn benieuwd...
Ik had ooit een Duitse vriendin (niet platonisch), die mij liet kennismaken met (voor mij) onbekende Duitse bands, uit zowel Neue Welle als krautrock.

Na al die jaren nog gelukkig getrouwd en ben ik heel tevreden met de culinaire keuken uit Frankrijk. Muzikaal hebben we wel soms dezelfde interesse (zeker qua folk), maar een groot gedeelte van mijn muzikale schatten kan ze minder waarderen. Het grappige is dat ik na al die jaren meer op de hoogte ben van Franse muziek dan mijn vrouw. Ben intussen een groot fan van 'Ange' de Franse progband, maar ook Catherine Ribouri & the Alps, obscure jaren 70 band en Gerard Manset (geweldige artiest met redelijk complexe muziek). En regelmatig ontdek ik weer wat nieuws, bijvoorbeeld Baptiste W Hamon)

Maar juist ook in de wat oudere Franse muziek kom ik regelmatig met iets aan wat onbekend is voor haar. En zo nu en dan gaan we naar een concert in België of Noord Frankrijk. Naar helden van haar zoals Maxime Leforestier en Julos Beaucarne (intussen overleden). Ik kan daar op zich ook best van genieten en het is goed voor mijn Frans.

Maar U2 is niet echt haar ding, ik denk dat ze liever luistert naar de covers van Eddy Pickens & Family.

Sinds hele lang tijd dit album weer eens gedraaid, Ik was erg U2 moe, en de laatste platen zorgden ook niet voor een drang naar deze band te luisteren.

Nu ik deze plaat weer in zijn geheel hoor, snap ik ook wel waarom de huidige U2 (en eigenlijk sinds 2001) me al niet meer aanspreekt en / of een warm gevoel geeft,

Dit is toch echt wel een ander niveau, en zoveel beter. Gelukkig ligt het vast hoe goed de mannen ooit waren. Dit is samen met Zoostation wel echt hun beste werk wat mij betreft.

Ten aanzien van The Joshua Tree sta ik redelijk alleen in mijn mening. De schoonheid van de plaat heeft zich nooit aan mij geopenbaard.
Zeker als ik het album vergelijk met The Unforgettable Fire, klinkt The Joshua Tree voor mij veel bedachtzamer en bij vlagen een stuk vlakker.
Vreemd genoeg vind ik I Still Haven't Found What I'm Looking For en With or Without You dodelijk saai hoewel ik daar ook niet veel medestanders in zal vinden.
The Joshua Tree is absoluut geen slechte schijf maar de vele lovende reacties ten spijt zal de schijf wellicht een geschenk zijn dat ik ooit nog zal moeten ontvangen.

Binnenkort jarig?

Een geschenk dat ik waarschijnlijk zal doorgeven aan een echte liefhebber, iemand het beter op waarde kan schatten.

Nee hoor , je staat hier niet alleen in

Iets minder vinden waar anderen enthousiast over zijn, mag altijd. Smaken verschillen.
Ik vind kant 1 heel goed, kant 2 beduidend minder. Gaf drie jaar geleden vier sterren voor het totaal, maar één dezer dagen wil ik kant 2 weer eens afspelen. Eens kijken of het album als geheel die waardering behoudt.

Het is wel even slikken als With Or Without You verschijnt. Je hoort bij de eerdere Clannad samenwerking In A Lifetime al dat de stem van Bono flink aan het veranderen is. Het jeugdige enthousiasme is verdwenen, daarvoor in de plaats creëert de zanger een volwassen serieuze klankkleur. Die hele kijk op de wereld is zodanig verandert dat de bandleden van U2 er op de albumhoes van The Joshua Tree tien jaar ouder uitzien.

Na het sfeervolle The Unforgettable Fire richt U2 zich bewuster op de letterlijke overtocht naar de Verenigde Staten. Het is algemeen bekend dat Amerika Het Beloofde Land van de Ieren is. Ondanks dat de plaat met het optimistische vrolijke Where the Streets Have No Name opent, komt daarmee tevens het besef dat je in principe maar een nummertje bent. Zelf leg in de link met New York, al ligt de oorsprong volgens Bono weldegelijk in Dublin. Daar is het klassenverschil ook duidelijk voelbaar en wordt je afkomst aan de wijk waarin je woont en opgroeit gekoppeld.

Voor mij is Where the Streets Have No Name dus de ideale opener van The Joshua Tree. Een tikkeltje druk en rumoerig, net als het leven in The Big Apple. Daniel Lanois en Brian Eno zetten de bepalende lijnen uit, en haken hiermee in op de sound van de The Unforgettable Fire voorganger. Als U2 vervolgens inmengt verandert de track in een stevige stadionrocker. U2 is altijd al een band van het grote gebaar en het contact leggen geweest. Where the Streets Have No Name straalt in alles dat ultieme live gevoel uit. Bono wil nog steeds de muren afbreken zodat de liefde een doorgang vindt.

Het vrolijk ingetogen I Still Haven't Found What I'm Looking For is in principe een evangelische gospelsong. Logisch dus dat ze het nummer vervolgers voor Rattle & Hum in een ander jasje steken. Ik denk dat de versie met het The New Voices of Freedom gospelkoor de uitvoering is die Bono oorspronkelijk voor ogen heeft. Zelf heb ik meer met de The Joshua Tree compositie van I Still Haven't Found What I'm Looking For. Hier is het daadwerkelijk nog een zoektocht, bij Rattle & Hum heeft de zanger dat doel ondertussen bereikt.

Voor mij is de cruciale sobere With Or Without You eenvoud dus het startpunt van die zoektocht. Bono stelt zijn ziel open aan de buitenwereld, en laat zijn meest kwetsbare kant zien. Sterker nog, zo breekbaar heeft hij niet meer sinds Tomorrow, de ode aan zijn vroeg overleden moeder geklonken. Toch is With Or Without You een ander soort verlangen, al staat een vrouw hier tevens centraal. Is Bono wel de meest geschikte echtgenoot voor Alison. Moet hij het toelaten dat zijn wederhelft zichzelf wegcijfert op het moment dat haar man steeds succesvoller wordt. Gelukkig is die verstandhouding prima, en biedt hij Alison tevens de mogelijkheden om haar eigen dromen na te jagen.

Het strijdlustige Bullet the Blue Sky is de realistische keerzijde van luilekkerland Amerika. Geen Coca Cola romantiek, maar de weggestopte problematiek die vooral Midden-Amerika treft. Hoe confronterend zijn de El Salvador bombardementen voor een band die midden in het Ierse conflict met Engeland opgroeit. Het agressieve spel van The Edge is overduidelijk door Jimi Hendrix beïnvloedt, niet vreemd dus dat ze tijdens de tour deze track met The Star Spangled Banner openen. Jimi Hendrix had het vermogen om van een instrumentaal nummer een krachtige protestsong te maken. The Edge legt een soortgelijk effect op het verhalende Bullet the Blue Sky. De hemel kleurt niet bloedrood, maar onheilspellend duister, de angst is exact hetzelfde.

Running to Stand Still heeft schijnbaar dezelfde observerende drugs gerelativeerde verwijzingen als Bad van The Unforgettable Fire. Een kansloze uitzichtloze situatie van een verslaafd stel wat aan de afgrond bungelt. Bono staat hulpeloos als een toeschouwer aan de zijlijn. De emotionele uithalen tonen gelijkenissen met Bruce Springsteen. Net als bij deze muzikant maakt de mondharmonica het kloppend, het meeste respect gaat bij mij echter naar het slidegitaar intro van The Edge uit.

Die verbondenheid met het gewone burgervolk domineert tevens in het politiek sociale Red Hill Mining Town. Een reactie op de staking van de arbeiders als men dreigt om de mijnen in Engeland te sluiten. Het is net niet dezelfde invalshoek als Blue Sky Mine van Midnight Oil. Die leggen de harde nadruk op de kankerverwekkende gevolgen van de werkkrachten. Bono romantiseert dat beeld meer, al is de boodschap zeker duidelijk.

In God’s Country is de pelgrimstocht naar het woestijnhart van The Joshua Tree, de plek waar tevens de fotoshoot van de Anton Corbijn sessie plaatsvindt. De band is er zelf minder over te spreken, ik denk daar anders over. In God’s Country bezit het gejaagde gitaarspel waarmee The Edge zich tijdens de eerste U2 albums zo op de kaart zet. Voor mij zijn er veel Europese verwijzingen in dit nummer. Bono kan het zelf ook niet helemaal plaatsen en durft niet uit te speken of In God’s Country over Amerika of juist Ierland gaat. Dit zegt in principe al meer dan genoeg.

Er zit een heerlijke bluesfolk basis in Trip Through Your Wires. Schijnbaar is U2 hier ook niet zo tevreden over, het nummer wordt amper live gespeeld. Ik hou van de mondharmonica uithalen van Bono, de stampende percussie van Larry Mullen, de pompende bas van Adam Clayton en de samenzang met The Edge. Voor mij zijn de rollen hier perfect verdeelt, en juist die aanstekelijke buiten de lijntjes kleurende zang van Bono zorgt ervoor dat Trip Through Your Wires juist in alles die gemeende live ervaring uitstraalt.

Er zit behoorlijk veel disco in het uptempo One Tree Hill, al is de gedachte erachter stukken donkerder. Het is een eerbetoon aan de bevriende roadie Greg Carroll die door een noodlottig motorongeluk om het leven komt. Brian Eno dwingt Bono om deze traumatische gebeurtenis al schreeuwend van zich af te zingen. Een opluchtende therapeutische ervaring, die zo puur mogelijk The Joshua Tree haalt. Er is tevens verbondenheid met de albumtitel. Greg Carroll in de gedaante van een sterke reusachtige boom, eenzaam op het middelpunt van de aarde.

Het verdovende omsuizende Exit is een murder ballad in wording. Een geweldige slopende angstaanjagende opbouw, die de bloedsomloop laat verstillen. Voor mij het absolute hoogtepunt van de The Joshua Tree plaat. U2 experimenteert hier met harde passages die de zachtere meer menselijke karaktertrekken aflossen. Ik besef mij nu pas hoe bepalend juist een Exit, voor de gitaarsound die begin jaren negentig de hitlijsten domineert is. Er zit heel veel gejaagde punkrock in het agressieve verloop van Exit, toch is het in alles een echt U2 nummer. Bono vraagt weer het uiterste van zijn verbale vermogen, en gaat zelfs die grens over. Het klinkt allemaal zo gemeend, boos en wanhopig.

Mothers of the Disappeared is de altijd voortdurende kruistocht van de Latijns Amerikaanse moeders van jonge oorlogsslachtoffers, wiens lichamen nooit meer teruggevonden zijn. Bono loopt in gedachte mee in de woordloze mars, waar enkel tranen vloeien. De zanger laat hun hart harder kloppen en deelt de smart. Ook nu zijn het Daniel Lanois en Brian Eno die toezien dat de woede niet de overmacht heeft, en juist gepast het verdriet op de voorgrond plaatsen. Het is hun aandeel om de gepassioneerde Bono op het juiste moment af te remmen en te corrigeren. Juist hierdoor plaatsen ze de zanger volledig in zijn kracht.

Ondanks dat ik best veel moeite heb met Europese bands die zich op de Amerikaanse markt richten, kan ik het bij The Joshua Tree van U2 prima handelen. Het bezoek aan de Verenigde Staten haalt het beste in ze naar boven. Het versterkt de bewustwording dat dit Beloofde Land absoluut niet overeenkomt met het perfecte beeld wat ze willen schetsen. De Amerikaanse Droom is voor een groot gedeelte van de bevolking niet weggelegd, al is het prima om in je dromen te blijven geloven.

Dit nummer werd volgens mij zo'n beetje elke show tijdens de tour gespeeld. Daarna inderdaad niet of nauwelijks meer. Maar dat geldt voor heel veel nummers. Ik vond het juist altijd geweldig dat dit nummer was uitverkoren om in de setlist te belanden. En nog vrijwel elke show van de tour ook. Ik heb ook eens gelezen dat Larry heel erg dol is op dit nummer.

Ik had altijd een enorme hekel aan U2, en dan vooral aan Bono. Een aanstellerige zanger vond ik het, met grote hits die vaak tot vervelends toe op radio 10 gold, tijdens mijn werk voorbij kwamen. Ik kon op een gegeven moment de muziek echt niet meer aanhoren.

Maar ach, tijd heelt alle wonden en soms ook irritaties. Een aantal nummers van de band kan ik inmiddels aanhoren zonder meteen braakneigingen te krijgen.

Tot ik het nummer One Tree Hill, bij nota bene een programma van Kees van der Spek (iets met boeven vangen ) voorbij hoorde komen.
Jeetje wat een prachtig nummer. Oprecht en ingeleefd gezongen, mooi gitaar motiefje en heerlijk stuwende bas. Ik moest zelfs even opzoeken of het wel van de hand van U2 kwam.
Maarja, toch wel. Het kan verkeren dus.

Ik ga dit album maar eens een kans geven. Wie weet wordt het toch nog wat tussen Bono en mij..