U2 - The Joshua Tree (1987)

Daar hebben meer artiesten last van
Airplay heeft zijn grote voordeel maar kan daarna ook vervelend (bv. Bo Rap..pfff).en nadelig worden
Maar als je het niet meer wil/kan horen... heeft dat totaal niks met de kracht/kwaliteit van zo'n albumtrack te maken blijft toch staan als een huis
Zeer Ruime ***** voor het totale album

Ik ben het van harte met je eens. Had ik dat argument meegeteld was ik lager uitgekomen. Maar dat wil ik jou en U2 niet aandoen....

Fijne songs, ontwikkeling vanaf de eerste plaat hoorbaar, zonder dat er bij mij weerstand ontstaat (zoals bij de platen na Pop).

[quote]Begin jaren 80 op de LTS via klasgenoten u2 leren kennen op de ligweide van het Zwembad in Stein luisteren na de bootlegs die toen in een paar platenzaken te verkrijgen waren en op cassette werden gezet..Toen kwam in 1987 de Joshua Tree uit, gelijk naar het Limburgs platenhuis om een exemplaar te scoren ..Thuis gekomen de plaat op de speler toen begon de trip wat een album..Geheel ander geluid dan ik gewend was van U2 The unforgettable fire was al prachtig.Maar dit was iets geheel anders vanaf de eerste tonen van Where the streets tot de laatste tonen van Mothers of the disappeared..Bijna dagelijks stond de plaat op en ging op de walkman overal mee..Dit is de enige plaat die in verschillende uitgaves in de collectie terug te vinden is ...Nu jaren later draai ik nog regelmatig dit album ,het is jeugd sentiment en de kracht van de nummers dat deze plaat na al die jaren nog steeds boeit..

De Gevelde Boom die Blijft Groeien

Ik was elf toen ik via een oudere zus voor het eerst kennismaakte met U2 – en wel met deze plaat. Inmiddels ben ik ruim vierenhalf keer zo oud, en mijn waardering voor The Joshua Tree is in tegenstelling tot de betreurde boom in kwestie alleen maar gegroeid.

Het rauwe, militante karakter van Boy, October en War heeft hier plaatsgemaakt voor meer gelaagdheid en diepgang. Nog belangrijker: Bono weet zijn wereldverbeteraarsdrang – die op Unforgettable Fire en op latere albums soms wat al te nadrukkelijk aanwezig is – hier wonderbaarlijk goed te doseren. Toch blijft er ruimte voor sociaal engagement: liedjes over Britse mijnwerkers en Argentijnse dwaze moeders zing je niet zonder oprechte betrokkenheid.

Dat deze plaat niet verdwaald op twijfelachtige zijpaden richting gospel en blues - op Rattle & Hum zijn de Ieren hun kompas wel kwijt - komt goed uit. Van de zooölogische techno-uitspattingen was anno 1987 gelukkig nog generlei sprake. Ondanks de uiteenlopende thema’s – zowel persoonlijk als maatschappelijk – vormt The Joshua Tree een hecht en coherent geheel. Dit is, of beter gezegd: was, U2 op haar artistieke hoogtepunt. Of zoals ze zelf zingen: “on the highest mountain”.

Een minpuntje: minstens één nummer begint tergend stil – een productie-gimmick die me ook op meerdere Pink Floyd-albums steevast de “wubbes” bezorgt.

De sobere maar stijlvolle hoesfoto – Bono die, net als God, nooit recht in de lens kijkt – maakt het plaatje af. Net niet te pretentieus, precies goed. Vijf verdiende sterren.

Grappig, ik skip de eerste 3 tracks juist altijd. Veel te vaak gehoord en vind het eigenlijk maar vervelende jengelige nummers. De nummers daarna vallen in eerste instantie wat minder op maar gaan zo lekker onder je huid zitten. En dan hebben we nog de b-kantjes en outtakes die mooi verzameld staan op de deluxe uitvoering. Ik was daar nog niet mee bekend maar die zijn ook niet mals zeg.

Verder vind ik U2, en dan met name Bono, ronduit irritant. Maar op dit album kan ik ze - met uitzondering van de hitjes - goed hebben. Zal ook iets met de invloed van Brian Eno te maken hebben vermoed ik.

Fenomenaal album van begin tot eind. Inclusief alle outtakes en b-kantjes.

Helemaal mee eens, voor mij persoonlijk hun allerbeste plaat.

Ze hebben er meerdere. Maar deze hoort daar voor mij absoluut bij.

Quote: Verder vind ik U2, en dan met name Bono, ronduit irritant.

Eens.

Ik vind dit toch wel een erg sterk album van U2 hoor. Maar Achtung Baby toch wel een tikkeltje beter. Die vind ik net iets gewaagder. Ook nooit meer overtroffen. Hopelijk komt een eventueel nieuw album daar nog maar in de buurt, dan ben ik meer dan tevreden. En nog iets over Bono, ach ik begin er aan te wennen. Ik vond hem op Rattle and Hum al cowboy trekjes krijgen maar dat doet voor mij niets af van de muziek, want dat het echte muzikanten zijn hebben ze allang bewezen al vind ik hun laatste albums wat slap.

Deze week heb ik een paar keer Joshua Tree Eddy Pickens & Family beluisterd. Het hele album van U2 wordt in bluegrass stijl gespeeld door Earl Pickens & Family. En dat klinkt eigenlijk wel bijzonder verrassend. Wel kwam ik er tot mijn eigen verbazing achter dat ik lang niet alle nummers meer kende. De eerste 4 albums van U2 ken ik uit mijn hoofd bij wijze van spreken.
In een belangrijke tijd in mijn leven begeleidden de vier Ieren mij met hun muziek. Ooit begonnen met 'October' , toen ik nog een zeer evangelische vriendin had en U2 toch redelijk christelijk geïnspireerd leek, daarna het debuut 'Boy' aangeschaft. De relatie met mijn vriendin strandde, wat dat betreft kwam 'War' op een goed moment. En ook de vierde plaat met de producers Eno en Lanois 'The Unforgettable Fire' staat in mijn geheugen gegrift.
Maar voor velen de beste plaat van U2 'The Joshua Tree' heb ik in 1987 niet gelijk aangeschaft. Pas veel later heb ik de cd van 'The Joshua Tree' gekocht en nog later ook nog eens voor een habbekrats het vinyl album.
De prachtige hoes van Corbijn is nog steeds één van de mooiste van U2.
En opnieuw geproduceerd door Eno en Lanois, gemixed wel door Steve Lillywhite.

Intussen had ik een Franse vriendin, die me inleidde in de Franse chansons met grootheden als Brel, Brassens en Ferré en in 1987 trouwden we in La Douce France , zodat ik waarschijnlijk mijn tijd en energie ergens anders in moest steken.

Dus deze klassieker is veel minder in mijn herinnering blijven hangen dan de voorgangers. Trouwens dat geldt ook voor de platen hierna 'Rattle and Hum' en 'Achting Baby'. Eigenlijk had ik al wat afscheid genomen van U2 en richtte me wat meer op folk en singer songwriters.

Terug naar 'The Joshua Tree'.
Kant 1 begint met drie overbekende nummers. Nummers die ik misschien te veel heb gehoord, maar nog steeds prima songs natuurlijk. U2 stond hier denk ik wel op het hoogtepunt van hun roem en populariteit.
De twee laatste nummers van kant 1 ken ik wat minder, maar daar geniet ik wel erg van. En dat geldt zeker ook voor kant 2. Daar durft U2 toch wel de rock sound zo nu en dan wat los te laten, in bijvoorbeeld 'trip through your wies' bijna een Alarm nummer met de mondharmonica aan het begin.

Ook dit album zit weer vol verwijzingen naar christelijke thema's of twijfels. Zeker het tweede nummer "I still haven't found what I'm looking for' Aan de oppervlakte lijkt het misschien een lied over iemand die op zoek is naar liefde, maar Bono uit hier openlijk zijn twijfels over God, met referenties naar de Bijbel.
De invloed van het lange toeren in Amerika (29 steden !!) met 'the unforgettable fire' tour (1985)is hoorbaar. op dit album 'The Joshua Tree'. In de VS doet het kwartet muzikale inspiratie op uit typisch Amerikaanse genres die ze niet zo goed kennen, country, blues, soul en gospel. Producer Daniel Lanois stuurt eropaan om een gospelsong te schrijven. Dat wordt uiteindelijk 'I Still Haven’t Found What I’m Looking For'.

Ik moet zeggen dat ik niet snap dat ik dit album altijd wat terzijde heb geschoven en nu pas door de bluegrass versie me er meer in heb verdiept. Toch een iconisch album, zeker kant b (vinyl versie) vind ik bijzonder overtuigend.

Et la chérie Française? Est-ce que elle toujours là? Je suis curieux...

Ik ook. En vindt / vond ze stamppot ook maar hondenvoer, zoals een Franse vriendin van me van lang geleden (puur platonisch) me ooit toevertrouwde.

Teacher? We zijn benieuwd...
Ik had ooit een Duitse vriendin (niet platonisch), die mij liet kennismaken met (voor mij) onbekende Duitse bands, uit zowel Neue Welle als krautrock.

Na al die jaren nog gelukkig getrouwd en ben ik heel tevreden met de culinaire keuken uit Frankrijk. Muzikaal hebben we wel soms dezelfde interesse (zeker qua folk), maar een groot gedeelte van mijn muzikale schatten kan ze minder waarderen. Het grappige is dat ik na al die jaren meer op de hoogte ben van Franse muziek dan mijn vrouw. Ben intussen een groot fan van 'Ange' de Franse progband, maar ook Catherine Ribouri & the Alps, obscure jaren 70 band en Gerard Manset (geweldige artiest met redelijk complexe muziek). En regelmatig ontdek ik weer wat nieuws, bijvoorbeeld Baptiste W Hamon)

Maar juist ook in de wat oudere Franse muziek kom ik regelmatig met iets aan wat onbekend is voor haar. En zo nu en dan gaan we naar een concert in België of Noord Frankrijk. Naar helden van haar zoals Maxime Leforestier en Julos Beaucarne (intussen overleden). Ik kan daar op zich ook best van genieten en het is goed voor mijn Frans.

Maar U2 is niet echt haar ding, ik denk dat ze liever luistert naar de covers van Eddy Pickens & Family.