Television - Adventure (1978)

Het 2e album van Television is een stuk minder dan 'Marquee Moon', maar het is nog steeds erg goede gitaarmuziek. Verlaine en Lloyd laten weer enkele briljante staaltjes gitaarkunst horen en er staan ook weer een hele rits geerlijke nummers op deze plaat. Probleem is dat het allemaal wat minder verrassend is dan op hun debuutplaat en dat de composities gewoon een stukje minder sterk zijn. Het mist af en toe een beetje venijn. Beste nummer is Foxhole, wat wel lekker rauw is. 4 sterretjes voor dit sterke album.

De laatste drie nummers blijven parels. Voor de rest uiteraard ondergeschikt aan het machtige Marquee Moon. Maar slecht? Oh, dat zeker niet. 4*.

Idd - wat een b-kant, jemig de pemig; alleen al daarom al de aanschaf waard. En dan The Dream's Dream: mooie apotheose.

De vorige schijf was puntiger - de 12" Little Johhny Jewel (bij het eerste album als 'bonus' op cd) een proeve van ultiem guitar craftmanship van Tom V.

Lang hadden we in U. een cd-uitleen (lenen per dag) vernoemd naar Tom: Verlaine; die is niet meer, het lootje gelegd door het vele downloaden van klanten: case's closed!

Belachelijk laag stemgemiddelde heeft deze plaat zeg! Natuurlijk klinkt het minder als het origineel maar dat is nog altijd ver bovengemiddeld. Nummers als Foxtrot, Ain't That Nothin' en The Dream's Dream zijn wat mij betreft de uitschieters. Jammer genoeg was het hierna afgelopen met Television.

Een heel sterk vervolg op Marquee Moon, Toch? Aan dit gemiddelde te zien o zo onvoorstelbaar. Voor mij eveneens Post-Punk klassieker waardig.

@Leeds. Ben het met je eens. Sterke opvolger van Marquee Moon, indertijd (en nog) afgekraakt als desastreuze plaat/CD. De magie is voor mij wel iets minder.

Waarom staat dit hier als Punk te boek en het debuut als Rock. Ik hoor toch duidelijk tweemaal dezelfde band en stijl. De tweede typering lijkt me juister.

Ik had het beluisteren van dit album tot nu toe uitgesteld en wel omdat ik van dit album gezien het lage aantal stemmen en het lage gemiddelde tov Marquee Moon niet zo veel verwachtte.
Vandaag dit album voor de tweede keer beluisterd en mijn lage verwachtingen bleken dus niet juist want dit album doet echt niet veel onder voor hun uitstekende debuut. Foxtrot, Carried Away en de afsluiter The Dream's Dream zijn prachtige nummers. Dit album klinkt wel wat rustiger dan hun vorige album.

4,0*

Dacht dat er wel meer reacties zouden zijn op dit album.
Leuke plaat, juist omdat Adventure voor mij toch wel heel anders klinkt dan Marquee Moon. Een betere plaat dan Marquee Moon was sowieso een onmogelijke opgave (ook al was die beter, als je begrijpt wat ik bedoel).
Ik ben het dus volgens mij niet helemaal eens met Aquila want ik vind Adventure op zijn tijd toch echt wel stevig rocken!

De gitaarsolo op The dream's dream vind ik bij elke luisterbeurt weer ontroerend mooi.

Doet wat mij betreft helemaal niet veel onder voor de debuutplaat. Vooral kant B is inderdaad om van te smullen.

Waar ik - na 45 jaar weer eens herbeluisteren - Marquee Moon vond tegenvallen, valt dit album mij nu juist weer mee. De kwaliteit van de songs is over de hele linie beter dan op de beroemde voorganger.

En ja, ook is het hier en daar wat rustiger. En dat kan mij best bekoren. Denk dat ik deze nu wel weer eens wat vaker ga beluisteren.

Knap dat je een album hebt beluisterd 10 jaar voordat het uitkwam. Voorganger Marquee Moon wordt echt wel gezien als een mijlpaal in de US wave-geschiedenis - zeker de dubbele lead-gitaar is echt wel een bijzonder kenmerk, naast de opvallende zang van Verlaine - ietwat lijzige stem; het geluid van deze is wat verfijnder. Het beste van dit album, A Dream's Dream tikt een uitermate hoog niveau aan.

De 'urge' op Marquee Moon is significanter, meer opdringend - en grijpt je vrijwel direct - of niet

Oeps! Ja, ik was er al vroeg bij . Ik ga het direct corrigeren. Bedankt!

45 jaar is nog knap trouwens, da's een dik half jaar voor de release (april 1978), demo gehoord ?
Dit album heeft me ook altijd wat beter bevallen dan Marquee Moon, ondanks het mindere urgente (maar ik luisterde dit album dan ook 5 jaar na zijn relaese voor het eerst)

Vwb dat laatste geeft dat ook wel aan hoezeer de tijden zijn veranderd: als je nu een album 5 jaar ná release 'ontdekt', vraagt iedereen je onder welke steen je hebt geleefd. Platen leken toen langer mee te gaan. Komt m.i. ook door de veranderde luister- (eigenlijk meer consumptie-) cultuur: hap - snap - volgend album a.u.b.

Tekenend wat dat betreft: jaaaaren hoor je niets van Röyksopp, ze lijken verdwenen in hyperspace, verschijnt dit voorjaar - tot veler verbazing (me included) - Röyksopp - Profound Mysteries (2022) - MusicMeter.nl om vervolgens rappoclappo gevolgd te worden door II en III.

Dit album blijft een fijn album om 's avonds laat te draaien, van lp

Na 45 jaar (dit klopt wel!) weer eens op vinyl beluisterd en deze muziek is veel beter dan in mijn herinnering. Na Marquee Moon kreeg deze plaat ten onrechte een mindere recensie bij Oor. De plaat is rustiger, maar erg sfeervol en mysterieus. Tegenwoordig luister je toch anders naar muziek. Tom Verlaine (R.I.P.) was zijn tijd ver vooruit blijkt nu.

Op reis door new wave in 1978 & co kom ik vanaf de tweede van The Flyin' Spiderz. Die was iets milder dan het felle debuut en dat geldt zeker voor deze tweede van Television.
Op hun debuut klonken al de nodige fraaie gitaarlijnen, wat hier wordt voortgezet. In melodisch opzicht is het smullen, waarbij de groep gaandeweg meer uit de gemoedelijke rock van de eerste helft van de jaren '70 put dan uit de New Yorkse new wave- en punkscene van club CBGB. Zo moet ik bij The Fire, dat kant 2 opent, denken aan Neil Young; alsof die een liedje aan de groep heeft geschonken. Weemoedig en melodieus.

De plaat opent uptempo met Glory, waarna de weemoed in Days toeslaat, versierd met - uiteraard - fraai gitaarspel.
Foxhole is steviger maar bevat een eentonige riff, waarna Careful opgewekt voortstapt, als een wandellied door de Big Apple. Carried Away is langzaam en mede dankzij de spaarzame toetsen van frontman Tom Verlaine is hier de eerste hint op muziek van vóór de punkrevolte.

Slechts drie nummers op kant 2. Het knusse jaren '70-gevoel wordt verdubbeld op The Fire. Hier lijkt de soms nerveuze new wave van het debuut ver weg, mede door de fraaie gitaarsolo van Richard Lloyd, die zijn gitaar laat praten als is hij Rory Gallagher of van Lynyrd Skynyrd.
Ain't that Nothing pakt me met zijn riff en refrein minder, maar The Dream's Dream maakt met zijn zeseneenhalve minuut ruimte voor meer fraai gitaarspel in weemoed gemarineerd.

Adventure is een inspiratiebron voor menig gitarist, zo kan ik me voorstellen. De plaat verkoopt echter matig en de groep valt uit elkaar. Verlaine gaat solo, net als Lloyd. Bassist Fred Smith, tevens bassist in het Blondie van vóór hun debuut, is in 1979 te horen op de solodebuten van zowel Verlaine als Lloyd. Daarna doet hij meer sessiewerk. Drummer Billy Ficca duikt later op bij wavegroep The Waitresses.
In 1992 maakt Television een derde album. Smith begint later dat decennium met zijn eega een succesvolle carrière als wijnboer.

In 2003 verschijnt een cd-bonusversie van Adventure, waar onder meer het prima titelnummer is toegevoegd. Vreemd dat uitgerekend die compositie de originele elpee niet haalde.
Mijn muzikale reis vervolgt bij het vierde album van stads- en scenegenoten Ramones, met wie Television vaak in één adem werd genoemd.