John Denver - Back Home Again (1974)

Ik ken alleen de grote hits van deze man, maar wel valt me op dat zijn stem zo ongelooflijk zuiver klinkt. Luister eens naar Annie's Song, dat is toch pure kippenvel?

En natuurlijk yi-haaaa! Thank God I'm a Country Boy!

ja dat is het woord idd yiiiiiiiiiihaw

Grandma's Feather Bed is ook erg leuk hoor, en Sweet Surrender. Dit is gewoon en heel goed album.
De aflsuiter This Old Guitar is wondermooi.
Ja, John Denver, ik hou nog steeds van de muziek van deze "aviator", jawel!

Hoewel misschien John nu niet meer echt te benijden is...of toch wel, het is maar net hoe je naar de huidige tijd kijkt...heb ik wel bewondering voor zijn kijk op het leven en de gemoedelijkheid in zijn muziek. Dit Back Home Again heeft een mooi muzikaal karakter en is prima te genieten na een normale zomerse dag. Het heeft iets rustgevends over zich. Hier weet John zich ook nog muzikaal in het gareel te houden en mijmerd niet teveel weg, zoals misschien op latere albums het geval zou kunnen zijn. Los daarvan staan hier 2 (verschillende) klassiekers van hem op; Thank God i'm a country boy en Annie's Song....prachtig gezongen en kan er nog steeds wel een brokje ervan in mijn keel krijgen.
Daarnaast vind ik ook Sweet Surrender van grote klasse en This Old Guitar heeft een typische sfeer over zich, die ik zo mooi vind van de jaren zeventig. Neil Young heeft op zijn Prairie Wind ook een This Old Guitar opgenomen, beide nummers klinken heel eigen. Denver als een soort van Young Light en Young die de oude gitaar van Hank Williams bezingt en zo is de cirkel naar de country weer gemaakt.

Best een leuk plaatje van John Denver. Ik kende eigenlijk niks van de beste man, maar ik vond deze plaat tussen de collectie van mijn ouders. Ik ben de laatste tijd hun lp's wat aan het doornemen en er zit best wel wat goeds tussen. Zo ook deze plaat. Een lekkere old school Country plaat. Het luistert heerlijk weg.

Ik sluit mij daar bij aan. Niet dat ik het album bij mijn moeder van zolder heb gehaald, maar wel dat het aardig weg luistert.

Er was een tijd dat het in Nederland bon ton was om John Denver albums te kopen en te draaien. Dat was rond 74-76. Ik wilde er weinig van weten, mij te braaf. En de country, soms zelfs gelardeerd met enige bluegrass, sprak een jongetje van 12 uit de randstad niet aan.

Ik moet toegeven: het is ook op het randje. Zelf roep ik altijd dat nimmer aangetoond kan worden dat muzikanten commerciële bijbedoelingen hebben bij het maken van een album: je weet vooraf nooit wat het gaat worden. En andersom geldt natuurlijk precies hetzelfde: elke artiest heeft natuurlijk de hoop dat er zoveel mogelijk albums verkocht worden. Daar is ook niks mis mee.

Een paar jaar terug (2010 lees ik op musicmeter) liep ik tegen Windsong aan en nu dus even terug tegen Back home again. Ik vind de laatste net even beter. Het ontbreekt aan Calypso maar heeft wel Annie's song en Matthew.

En daarmee compenseert Denver de aalgladde en commerciële middle of the road country met sterke melodieën en onschuldige zang.
Geen dagelijkse kost, maar af en toe mag het best en luistert het ook inderdaad aardig weg.

Middle of the road country - ach, ik mag het af en toe graag horen. Jim Croce, Gordon Lightfoot; het heeft wel wat, helpt ontstressen in ieder geval. John Denver ligt me wat zwaarder op de maag vanwege het welgemikt richten op het gevoel. De onschuldige zang; het wordt me al gauw teveel. Maar, ik heb het ook staan in de kast, met stoflaagje en al en dat laat ik erop zitten, voorlopig. Schoonmoedermuziek.

Dat hangt dan wel van haar leeftijd af

71.

Ik weet overigens niet, of de ene country de andere is. Er zullen ongetwijfeld ook onderlinge verschillen zijn.
Misschien komt het door zijn meer donkere stem maar ik zou bijvoorbeeld Lightfoot en ook Jim Croce niet zo snel in het rijtje bij John Denver zetten. Beiden misschien meer singer/songwriter of iets dat er tussen in zit.

Croce lijkt me ook niet de ideale schoonzoon....

De hoes lijkt op een album van The Carlenters zie ik nu. Apart.

Ik ken deze oppervlakkig. De bekendste nummers zitten natuurlijk in het geheugen gegrift.
Ik ben het wel met Hans eens, het is op het randje.
Ik moet bjj Denver onmiddeljjk denken aan de zoete EO serie Het Kleine Huis Op De Prarie.
Ik zie 'm zo zitten - voor in de kerk en daarna liedjes spelen met de familie die er toe deed in de serie.
Heel onschuldige muziek, ver weg van alle geneugten die zondig zijn.
Dat scheen overigens achteraf nogal los te lopen bij deze singer/ songwriter.
In de 80's was hij aardig van het padje af.
Schijn bedriegt misschien, maar zijn muziek heeft nooit iemand kwaad gedaan.
Hoewel ? 1x vloog er een barkruk door de plaatselijke dancing.
Om 3.00 Thank God I'm A Country Boy draaien was wellicht niet zo'n heel strak plan.

We moesten het doen zonder de gebruikelijke afsluiter Het Laatste Rondje van Hazes.
Klaar mee !

Croce had de pech uitgebuit te worden door z'n managers, vond de dood in een vliegtuigongeluk. Broer en zus Carpenter waren samen doodziek, zus doodde zichzelf door anorexia. Denver dacht dat hij God was en vloog zonder ervaring in z'n vliegtuig en stortte zich in zee. En John Boy? Ik weet het even niet meer. Redelijke acteur, dacht ik.

Niet echt, hij werd gevraagd om een prototype te testen juist omdat hij zo graag en veel vloog; heeft hij ook genoeg liedjes over geschreven. Deze keer had hij fatale pech. Met John Denver stierf niet de grootste zanger aller tijden (al behoorde hij wel bij de succesvolste zangers van de jaren 70), noch niet eens de grootste country zanger danwel singer songwriter. Op een paar liedjes na zal zijn muzikale erfenis nauwelijks de tand des tijds doorstaan. Toch is het sympathiek en op de juiste momenten; herfst, winter, goed te beluisteren.
Toen John stierf, stierf er een succesvolle zanger met zijn politiek hart op de juiste plaats en een grote betrokkenheid bij milieubescherming. Zijn optredens in de USSR halverwege de jaren 80 maakten de weg vrij voor andere Westerse artiesten.
Prima vent, prima muziek. Zeker een aardig album.

Ik gaf een opsomming van tragiek en ook de dood van Denver had iets diep tragisch. John Denver leidde toch ook iets van een dubbelleven. Drank, drugs en overspel waren hem niet onbekend, maar hij wist de facade naar buiten lang op te houden als de cleane, bewust levende, politiek correcte, ideale schoonzoon.

Het onderzoek naar zijn crash leverde toch wel de nodige vraagtekens op of Denver wel in staat was het toestel te besturen. Het werd hem noodlottig dat hij onvoldoende op de hoogte bleek van het omschakelen van de brandstoftanks in de lucht. Daar kwam nog bij dat het vliegbrevet was ingetrokken:

Denver was not legally permitted to fly at the time of the accident. In years prior Denver had had a number of drunk driving arrests. In 1996, nearly a year before the accident, the Federal Aviation Administration had learned that Denver had failed to maintain sobriety by failing to abstain entirely from alcohol, and thus the FAA was compelled to revoke his medical certification (wikipedia).

Dat hij wel een slokje lustte neem ik hem in het geheel niet kwalijk. Redenen genoeg. Overigens werd geen alcohol in zijn bloed aangetroffen na de crash. Maar een vliegtuig besturen is andere koek. Testpiloot of brokkenpiloot? Beetje overmoedig toch wel.

Het album van John Denver leverde hem een Country Music Assocation Award op als Entertainer of the Year. Als de prijs werd uitgereikt door Charlie Rich nam hij de enveloppe met de winnaar van de award en stak het op het podium in brand. Het was een zeer opvallend protest tegen pop in de country.

Om maar aan te geven dat de lichte aanpak van John Denver ook onder (conservatieve) countryliefhebbers voor de nodige protest zorgde. De muziek is ook niet wat je gewoon bent van country met teksten over vervlogen liefdes of drankproblemen. Het is vrij vrolijk met de nodige liefde zelfs (Annie's Song). Back Home Again heeft enkele klassiekers want naast Annie's Song krijgen we ook Grandma's Feather Bed en Thank God I'm a Country Boy.

Denver is die man met zijn gitaar die met blonde haren en een grote smile op zijn gezicht aan het kampvuur liedjes komt zingen. De grens tussen entertainment en een irritante gimmick is vrij dun. Het is bijna de schlagerversie van country. Maar met dit album geraakt hij er nog wel mee weg en is het best wel genieten.

Annie's Song is natuurlijk onverwoestbaar.