Stoner/spacerock uit Nederland, het is blijkbaar een ding. Mijn vorige ervaring die in deze hoek lag was een vrij onaangename kennismaking met
The Heads, dus ik kan niet ontkennen dat ik een paar maanden geleden een beetje huiverig mijn eerste luisterbeurt in ging. En nog steeds, spacerock en ik zullen nooit beste vriendjes worden op het gebied van de soundeffecten die zo populair zijn in dit genre. Opener
Tsunami mag dan wel het sterkste nummer op de plaat zijn, de gedateerde piepjes die het nummer inluiden zijn wat mij betreft niet gewoon spacey, maar doen eerder denken aan mijn lokale low-budget lasergame-aanbieder. Gelukkig staat daar tegenover dat deze band nogal groovegericht is, en daar best wel goed in slaagt: al snel transformeert het nummer in een kolkende stroom aan noisy gitaargeweld waar ik erg gelukkig van word.
Ook de drie andere nummers wisselt de band gedateerde semi-psychedelische geluidjes (niet zo fijn) af met beheerste jamsessies (best wel fijn) en ongecontroleerde uitbarstingen (erg fijn). Op muzikaal vlak springt er weinig uit, mede door de focus op de groove en de bewust gruizige stonerrockproductie. Dit heeft voordelen en nadelen: aan de ene kant is het me na een paar maanden nog steeds niet gelukt om erg veel verschil tussen de nummers aan te wijzen, aan de andere kant maakt het deze plaat wel een consistente luisterervaring die relatief best voorbij vliegt. Een beetje een middenmoter dus, maar zeker geen onaangename.