The Rifles - Great Escape (2009)

ik vind het echt een fantastisch album. Ik kende ze pas toen ik fall to sorrow op de radio hoorde maar valt zeker niet tegen.

Ik sluit me aan bij Ziggy. The Rifles toonden op hun vorige werk ook vaak twee gezichten. De voortkabbelende feelgood Rifles en de ruige uptempo Rifles. Op dit album is dat weer zo, alleen zijn de uptempo nummers heel slecht vertegenwoordigd. Helaas, want die maken een album nou juist spannend.

The General is een topnummer. Daar kan geen twijfel over bestaan. De andere nummers zijn best leuk hoor, maar zoals gezegd, ze kabbelen teveel voort zonder veel verrassingen.

Ik ga me dan toch maar eens wagen aan deze, want Ik heb hun debuut helemaal grijs gedraaid.

Minder goed dan hun debuut, deze plaat, maar nog steeds leuk om naar te luisteren.
Scoort zeker een voldoende: 6/10, dus 3/5.

Vergissingen zijn menselijk.

Dit album is me de laatste dagen zeer goed gaan bevallen. De voortkabbelende nummers waar ik het eerder over had tonen mij nu wel hun details. Misschien stonden mijn oren er gewoon niet naar. Compositioneel een stuk sterker dan het debuut eigenlijk. Bovendien hebben de liedjes eenzelfde hoeveelheid aanstekelijkheid.

Rifles tonen toch aan beter dan het gemiddelde indie bandje te zijn.

4*

Ik vind die Arcade Fire opening van het nummer ' The great Escape' briljant, en ook het tussenstuk hebben ze daar geleend. Jatten mag dus, als je het maar goed doet.

Zeker niets nieuws onder de zon, maar wel lekker..of niet?

Na twee, drie keer luisteren dacht ik dat ik deze band, dit album, binnen mum van tijd links zou laten liggen om het rustig aan geheel te vergeten.
Maar ik draai het maanden later nog regelmatig. Met plezier. Vraag me af waar de kracht van dit album in ligt. Heb ik gewoon te weinig Strokes gehoord de afgelopen jaren en ben ik blij dat er weer een dergelijk aanstekelijke gitaarband rondspringt?
Ben benieuwd of ik deze plaat aan het eind van het jaar nog altijd opzet. En of ik er ook dan van geniet.

Toch wel iets beter dan het gemiddelde britse indie-bandje

Gave cd! Lekkere muziek, vind alleen de vorige net een halfje beter denk ik.

Een paar maanden terug gaf ik aan dat ik de tweede plaat minder fris maar wel beter geproduceerd en inventiever vond. Dat vind ik nu nog steeds. De liedjes zijn echter ook nog behoorlijk gegroeid sindsdien, ik vind de plaat minstens zo goed als het debuut. Als het puur op de liedjes aankomt, behoren The Rifles momenteel tot de top van de Britpop. Derhalve een halve ster erbij.

Ondanks het onbreken van ook maar een greintje uitstraling en een podiumpresentatie van 0,0 ben ik op Pinkpop blijven staan bij het optreden van deze jongens. Waarom ? Stuk voor stuk zitten de liedjes compositorisch prima in elkaar, met als hoogtepunt op deze plaat The General. Als je van typisch Britse muziek houdt zijn The Rifles jouw ding.

Het zoveelste dertien in een dozijn britpop bandje?
Mwa, op zich wel, maar wel een hele leuke. Prima plaatje dit.

Niet waar! Een meer dan prima plaatje dit. Ik krijg hem al twee weken niet meer uit mijn cd-spelert.

ja, dat optreden op Pinkpop was niet bepaald knallend, zowel band als publiek leken wat te slapen. Toch was het muzikaal eigenlijk prima in orde. Ik snap nog steeds niet zo goed waarom maar om de een of andere reden willen the Rifles maar niet volledig doorbreken. Alsof mensen door de wat (te) gewone uitstraling van deze gasten maar niet willen zien hoe bovengemiddeld goed de liedjes zijn of zo....

Ik denk dat het weinig met uitstraling te maken heeft. De muziek van de Rifles is, hoe aangenaam het ook klinkt, weinig authentiek en vernieuwend. Het klinkt als het hele scala aan bands dat de afgelopen afgelopen twee, drie jaar, in dit genre, de revue is gepasseerd. Vandaar dat bands als The Maccabees en Foals beter aanslaan, die brengen dat beetje diversiteit, dat beetje extra met zich mee.

zwak plaatje, stuk minder dan het aardige debuut.

leuke plaat, vooral als je 's avonds in de auto zit weg te dommelen wil deze plaat nog best helpen je wakker te houden

Ik blijf deze plaat maar terugstoppen in mijn cd-speler. Raak er niet op uitgekeken, zelfde geldt nog steeds voor het debuut. Raar dat ze in Nederland nooit echt zijn doorgebroken. Live klinken ze ook fantastisch, zoals op Pinkpop, al gebeurt er weinig verrassends op het podium. Gewoon een oerdegelijke band met goede nummers, zowel muzikaal als tekstueel.

Lekker bandje niets meer niets minder. Vooral de eerste helft van de cd is goed daarna zwakt die wat af.

Er staan enkele goeie nummers op, zoals 'Toe Rag' dat een mooie opbouw kent, maar aan de andere kant staan er ook nummers op die een pak minder zijn. Een voorbeeld daarvan is het aan alle clichés van de Britse indie beantwoordende 'Romeo & Julie'. Verder zijn het allemaal wel vrij catchy songs, die het zonder meer goed zouden doen in de hitparades, maar zo zijn er wel duizenden nummers, dus op zich niets speciaals. Zo maar een indiebandje, doch met genoeg kwaliteit om een voldoende te scoren.

3 sterren

de videoclip voor het nummer the great escape is echt fantastisch:

The Rifles - The Great Escape

Lekker in het gehoor liggende, vaak simpel overkomende, maar treffende nummers, met veel plezier gespeeld. Ondanks het Britse-snotjongens-gevoel waar het genre nou eenmaal mee doorspekt is, is dit een goed volwassen album. Sterk!

The Rifles is uitgegroeid tot een van mijn favoriete bands. Ik was blij verrast toen ik enkele jaren geleden voor het eerst van deze band hoorde. Dit is britpop op zijn best. Deze band weet zeer zeker hoe ze leuke liedjes moeten maken. Niet pretentieus, bombastisch of overambitieus. Nee, gewoon simpele, catchy, spontane, maar goed in elkaar stekende nummers. Geheel in een eigen, unieke stlijl. Dat is waar dit album vol mee staat.

Great Escape doet weinig onder voor zijn voorganger, maar the Rifles weet de kwaliteit van zijn debuut niet geheel te evenaren. Deze plaat klinkt anders dan zijn voorganger. Gepolijster, het scherpe is er een beetje af. Alleen is het minder mijn smaak. Maar muzikaal gezien zie ik toch een stijgene lijn.

Ik weeet tussen al deze fijne popliedjes geen zwakke schakel aan te wijzen. Favorieten zijn Out In The Past en Romeo And Julie. Ik wacht vol spanning af op hun derde album. Want van de Geweren heb ik nog lang niet genoeg gehoord.

4,0*

Berichten verplaatst naar The Rifles

Prima rockbandje maar blijft niet hangen.