The La's - The La's (1990)

Misschien bedoelde je het ook als een grapje, maar zo komt dat niet over. Het leek me al heel sterk, maar je weet het nooit... Dus even gegoogled. En ik kom erachter dat een paar mensen die grap hebben gemaakt omdat de rechterpersoon op deze foto wel op een jonge Dirk Kuijt lijkt.

Wellicht ben ik gedeformeerd in mijn verering, neem dat alsjeblieft in overweging . Maar die drang van Mavers naar mono, tape recorders uit 1951 en gitaren zonder pedalen, dat is ook mijn ideale setting voor deze band. Mijn favoriete nummers van ze zijn vrijwel allemaal live opgenomen overdenk ik nu, wellicht is dat het. Bijvoorbeeld de sound van 'Over' hierop vind ik veel beter bij ze passen. Of 'I Can't Sleep' van BBC Sessions.

Lee, mysterie van de Mersey, who knows what the future holds? Geen nieuw La's album denk ik.

@ Arrie: dat was inderdaad als grap bedoeld

Dit is John Power, die later erg productief was met de band Cast.

Als je van The La's houdt zal deze band je ook bevallen, met name het debuutalbum.

Enne... gaan we ooit een nieuwe plaat van Lee Mavers en zijn La's zien? Ik denk van niet.
Al was ik wel verrast dat gelijksoortige verdwijningskunstenaars My Bloody Valentine ineens met een nieuw album kwamen.

leuk album; aan het eind zakt het wat weg.
doet me denken aan fischer-z; beetje zelfde stemgeluid

Wat een bijzonder bandje. Ben sinds tijden weer eens verrast door de inventiviteit en frisheid van een album. Geen dertien in een dozijn, maar juist veel verschillende genres en 'hooks' als je je oren er voor opent. Mij bevalt het zeer in ieder geval

Voor mij persoonlijk was There She Goes een van de muzikale lichtpunten van 1990. Op de een of andere manier heb ik het album pas jaren later te pakken gekregen. Ik ga niet uitweiden over de totstandkoming van het album zoals het is, dat is allemaal te vinden voor degene die dat wil weten. Typisch zo'n album dat ik minstens een keer per jaar moet draaien van mezelf. Zou me niks verbazen als de broers Gallagher dit ook thuis in de platenkast hadden staan.

Matthijs van Nieuwkerk zei gisteren tijdens de "Top 2000" quiz echt, dat hij "There She Goes" nog nooit gehoord had. Dan rest slechts stilte........

Zijn muzikale kennis houdt nu eenmaal op rond 1967....

Ik ook niet, maar wil mijzelf toch wel een muziekkenner noemen, luister niet naar de radio, vandaar dat ik dit nummer ook niet kende. Zo bijzonder vond ik het eerlijk gezegd niet, niet bijster origineel. Aardig, niet meer dan dat.

Ik zat eerlijk gezegd ook even met mijn oren te klapperen toen van Nieuwkerk zei dat hij There She Goes nog nooit gehoord had. Het is n.b. al twee keer een hit geweest. Ik was het liedje eigenlijk een beetje vergeten tot een versie van Sixpence Non The Richer ineens een hit werd. Die versie was me eigenlijk wat te mainstream maar bracht me wel weer op het spoor van The La's.

Van Nieuwkerk is volgens mij iemand, die vooral in de grote namen geïnteresseerd is en daar is natuurlijk niets op tegen. Zelf ontdek ik liever nieuwe en dan vooral minder bekende muziek en die ontdek je volgens mij maar heel weinig via de radio, vandaar dat ik geen radioluisteraar ben.

Altijd goed om de geheimtip uit de 90ties even aan te stippen. Hele album geeft onverminderd luisterplezier, met altijd de fijne herinnering aan het naar mijn weten enige concert in Nederland. Heb nog ergens de setlist liggen, maar zou niet meer weten waar ik ze gezien heb. Weet iemand de plek..

Ik was bij het optreden in "Het Paard van Troje" in Den Haag op 16 april 1991. Op 19 april traden ze ook nog op in de "Melkweg" in Amsterdam.

Als hagenaar moet het dus het Paard zijn geweest. Zeer memorabele avond toen.

Zo memorabel, dat je niet eens meer wist waar het was. Humor.

Een La verdween al snel in de Cast, redelijk bekende naam in de UK.
There She Goes vond ik ook niet zo bijzonder, veel jaren 60 invloeden, terwijl acts uit die periode jaren 60 vermengden met dance (Stone Roses, Charlatans en iets later Blur), die combi sprak mij meer aan, met de zang van Lee Mavers heb ik niet veel.
Album bereikte in de UK ook maar de 30e plek, dus ook geen piekplek, single in eerste instantie plaats 59, vervolgens nog tot de 13e plaats, dus ook niet een succesvolle single daar.

Het is dan ook niet voor niets een 'cultband', succes matcht niet echt met dat begrip, dus de lage plaatsen in de toplijsten is niet verwonderlijk. Wellicht het feit dat ze hun muziek niet vermengden met dance kan de reden zijn dat ze niet zo populair werden. Toch wel onbegrijpelijk als je het goddelijke 'There She Goes' hoort.

Een album met een zekere je-ne-sais-quoi. Past perfect bij Lee Mavers als je alle geschriften over hem mag geloven. Zeker geen plaatje dat iedereen zal smaken maar ik word gedurende de korte speelduur van dit plaatje meegezogen in een lekkere vibe.

Ik heb ze in Eindhoven gezien, in de Effenaar, met als voorprogramma mijn favoriete Nederlandse band: Daryll-Ann.