The La's - The La's (1990)

Is dat officieel?

Ja vast.

Hier staat trouwens die kitchen tape:

YouTube - The La's - In the Kitchen (part 1)

Bongo's!

there she goes is een gewildig nummer. Is de rest ook iets waard?

Ja, Looking Glass is zelfs nog veel meer waard.

Zekers! Een album vol fraaie gitaarpop, soms teruggrijpend op de jaren '60 (Doledrum!) met fraaie samenzang. Toch apart dat een debuut- en meteen enige LP van een groep zo'n klassieke status heeft!

Ik ken het nummer There She Goes natuurlijk uit mijn kindertijd en het wordt nu nog steeds vaak gedraaid. Toen ik het laatst nog eens hoorde dacht ik eerst dat het REM was. Geef toe, het heeft er iets van weg.

Is deze nog makkelijk te vinden, is hij op cd uittgebracht?

Ja, makkelijk (en goodkoop) op CD te vinden, en in 2008 is dit album ook als "Deluxe Edition" uitgebracht (als dubbel-CD) met extra live tracks, de complete (alternatieve) Mike Hedges mix van de plaat etc. etc. Die is weliswaar een stuk duurder, maar zeker ook aan te bevelen.

zal eens gaan checken in de Saturn. Ben net betaald geweest

De La's zijn een uitzonderlijke 90's diamand die plots aansluiting heeft met de Dream-pop stroming van Fanfarlo en BeachHouse.
Het uitzonderlijke zit' m in de verhouding: 12 uit 12. Alle song geven direct hun roots in de pophistorie prijs en zijn tegelijk zo uniek dat er iets bijzonders ontstaat.

Wat je zegt over REM heb ik niet bij 'There She Goes' maar had ik dan wel weer wel bij het nummer 'IOU'. Het album intussen al gevonden? Tegenwoordig bestel ik vaak via amazon.co.uk: ruime keuze, degelijke prijzen en degelijke levering, nog nooit last mee gehad en vooral handig als je een hele lading cd's wil hebben die je nergens anders kunt vinden, zelfs niet in bvb. in Mediamarkt en dergelijke.

Over dit album dan...zeker niet slecht maar een favoriet van mij zal het nooit worden. Goede (gitaar)pop, dat zeker. Klinkt ook een pakje ouder dan het jaartal zou aangeven maar dat is helemaal niet kwaad bedoeld, wel integendeel. Maar het mist iets extra voor mij, een extra power, sfeer of energie om er écht bovenuit te steken.

'There She Goes' is natuurlijk wel van een hemelse schoonheid, zo zijn er niet veel! Instant classic en dat heb je bij wijze van spreken al door na 5 seconden: prachtig. Naast deze evidente keuze vinkte ik na één luisterbeurt ook nog 'Timeless Melody' en 'Doledrum' aan als favorieten. (3,5)

ps: ben ik de enige die 'Disenchanted' van My Chemical Romance lichtjes associeert met de afsluiter, 'Looking Glass'?

Eigenlijk meer dan logisch dat de band The La's overging in The Cast.
Zonder la geen kast.

Haha, nice one.

Lekkere cd, vooral maar zeker niet uitsluitend met het schitterende There She Goes. Na de eerste luisterbeurt ontbrak het de nummers nog wat aan een eigen identiteit maar dat gevoel trok al snel weg. Knappe songs, back to the 70' hoewel ik die niet zelf heb meegemaakt maar zo klinkt het wel. Fijne muziek. (4)

Man wat is dit goed, hier word ik echt vrolijk en opgewekt van. Die muziek, die sfeer, die energie,...gewoon lekker spelen! Het plezier straalt ervan af. Kanshebber om in m'n top-10 te belanden. (4,5)

Uitzonderlijke frisse plaat, waarvan de mal ervan na het maken weg is gegooit. Want hierna kwam er geen meer. Dat geeft dit album toch ook wel zijn extra charme. Waarbij bijv. een Oasis de vermoeidheid m.i al snel toesloeg. Die zouden wat mij betreft ook na hun debuut hun instrumenten aan de bomen hebben kunnen hangen.
There She Goes is een instant klassieker punt.
Maar dit album heeft gewoon in zijn geheel een pakkende, melodieuze sfeer over zich, aangezet door die geraspte stem. Liedjes smeden zoals ze dat in de jaren zestig ook zo goed konden, kort-krachtig-pakkend met een titel die al evenzo is.

Volledig akkoord behalve over dat van Oasis, de tweede vind ik net hun beste.

Als het stormt, als de regen met bakken uit de hemel valt en mocht je in een herfsdip zitten dan is dit album van "The LA's" - wat een toepasselijke naam - een uitstekend medicijn om weer vrolijk te worden. Op mijn humeur werkte deze zeer opgewekte muziek in ieder geval zeer goed. Volume op volle sterkte en genieten van schitterende nummers zoals "I can sleep", "There she goes" en "Doledrum".
Prima albumtje dus van deze formatie die dacht ik maar een regulier album gemaakt heeft. Je moet er wel van houden uiteraard.

4,5*

Prachtige plaat vol met perfecte popliedjes met een heel eigen geluid, door de stem van Lee Mavers en het mooie gitaargeluid.

Berichten verplaatst naar The La\'s

Geweldig album, vooral de klassiekers There She Goes en Timeless Melody zijn ontzettend sterk.

Maar wat ik me avraag: hoe spreek je de naam uit? Ikzelf zeg gewoon hoe je het leest (dus the La's) maar een vriend van mij spreekt het uit als the el-ees (zoals de stad). En nu ben ik zelf dus aan het twijfelen geslagen...

Welke Sherlock/Clouseau/Columbo/Scooby Doo helpt me dit raadsel op te lossen?

Of Poirot?
Ik vermoed dat het de''scouse''-uitspraak moet zijn van "The Lads" waarbij de ''d'' mysterieus verdwijnt

Ik dacht serieus dat het gewoon van een liedje zingen: "Lalalalalalala" was

De schrijfwijze is niet voor niks: The La's . The Lads dus.

Oke, dat weet ik dan ook weer

Een hele goede plaat, met de absoluut tijdloze klassieker There she goes. Ik heb deze plaat nu een keer of drie beluisterd en vind hem zeker goed. Wel vind ik dat deze in Engeland een beetje wordt overgewaardeerd. De plaat heeft daar een mythische status, ik denk ook omdat Lee Mavers wordt gezien als een genius-in-hiding, beetje als Brian Wilson en JD Salinger.

Omdat dat soort verhalen in de muziek me erg intrigeren (ben bijvoorbeeld ook groot Syd Barrett en Nick Drake fan) ben ik op internet veel over Mavers gaan lezen. Hij schijnt zó perfectionistisch te zijn dat hij dit album eigenlijk niet wilde uitbrengen en hij zal zeer waarschijnlijk nooit meer een album maken. Zonde hoor.

Ik vind dit zeker een fijn album, maar in vergelijking met de meesters van dit genre de Beatles is dit toch een paar klassen minder wat mij betreft. 'There she goes' kan zich dan weer meten met het beste van de Beatles, prachtig gezongen ook. Ik ga hem in ieder geval wel vaker luisteren.

En ik heb mijn score juist naar beneden bijgesteld. There She Goes kan ik eigenlijk niet meer horen en dat terwijl veel songs bij de sound van dat nummer aansluiten. Wat ook opvalt is als je dit album in 2012 luistert, dat dit ook toch best gedateerd klinkt. Ik kan mij dus niet vinden in de mening van diegenen die zeggen dat dit aansluit bij nieuwere bands als Fanfarlo & Beachhouse om er eens een paar te noemen.
Het is eigenlijk best aardige popmuziek die vakkundig in elkaar is gezet en neer wordt gezet. Maar meer ook niet. Een klassieker vind ik het al helemaal niet.

Perfecte en knallend-fris-heldere popplaat, Ray Davies zou er trots op geweest zijn. Timeless melody, There she goes again en Looking glass vinden de meesten hier de mooiste nummers, maar vanwege de mysterieuze uitstraling is bij mij Freedom song favoriet.
 

Lastig om hier een score aan te geven. Talloze demo's en bootlegs verder kan ik niet anders dan Lee begrijpen: ten opzichte van zijn ander materiaal is dit een beetje verkraggeld. De essentie van the La's is Bo Diddley, Beefheart, Delta blues en 1965, moedwillig gekooid door 3 kleine minuten, 3 akkoorden en de 3 S'en van Merseyssippi. Dat komt op dit album niet fatsoenlijk door.

Lee Mavers viste ergens uit een vijvertje waar niemand anders toegang tot had, om vervolgens die speciale nummers door de eenheidsworstendraaier der commercie geflanst te zien worden. Dat zal pijn doen. Aan de andere kant krijgt hij elk jaar een dikke royalty cheque voor 'There She Goes' en gelooft het verder wel. Tja..

Maar zoek bijvoorbeeld eens een live versie van 'Timeless Melody' op, daarbij vergeleken is de albumversie een leeg omhulsel.

Leuk feitje: Dirk Kuijt was een tijd lang bassist in deze band.

Interessante visie. Ik ken van veel nummers veel versies en kom eigenlijk toch elke keer weer uit op de originele en door meneer Mavers (en jou...;)) zo verguisde albumversies. Toch wel jammer dat er nooit een vervolg is gekomen; Mavers wordt zo één van de Brian Wilson-achtige stamvaders van de Britpop, maar niet meer dan dat. Elke paar jaar belooft hij een vervolg, maar inmiddels gelooft niemand daar meer in en bleek dit album een vlot uitgebrande fakkel...