The Blue Nile - Hats (1989)

I stand to correct myself. High is natturlijk de vierde en dus laatste en nog niet op vinyl nu. Peace at last ware dan de derde. Je moet het allemaal maar kunnen behappen ja. Xcuse me. Bij deze recht gezet. Blijf vooral luisteren en genieten, dit soort van, kennelijk onbegrepen parels, kom je niet vaak tegen neen.

Madmadders loswekende oeuvreverkenningstocht #1

Ik roest graag vast. Ik kan een heel leven teren op één album van een band of muzikant (enkele uitzonderingen daargelaten). Dat vind ik zonde en ik heb me nu actief voorgenomen om wat dieper de oeuvres in te duiken van bands waar ik na jaren, soms wel 15, nog steeds maar een album van ken, terwijl ze volgens de ratings hier en elders nog zoveel meer moois hebben gemaakt. Ik heb mezelf tot regel gesteld dat ik me een week lang onderdompel in het album dat moet zien te wedijveren met mijn persoonlijke klassiekers. En dat ik dan een stukje over mijn bevindingen opschrijf. Die regels zijn een stok achter de deur om te voorkomen dat ik steeds maar weer terugkeer naar dat ene album waar ik al mee vergroeid ben.

We beginnen met Hats van The Blue Nile. Ik leerde 'Tinseltown in the Rain' ooit kennen dankzij de top2000 en was spontaan verliefd. Het album waar dat nummer op stond, A Walk Across the Rooftops, sloeg als geheel ook flink aan bij me. Het is wonderschone popmuziek waarbij ieder instrument geen noot te veel speelt. Je zou kunnen zeggen dat het allemaal wat te veel voortkabbelt, maar de relatieve sloomheid en afgemetenheid creëren juist heel veel ademruimte om mee te voelen met de grootst mogelijke melancholie die van de muziek uitgaat. Ik ken denk ik geen band die meer melancholische muziek maakt dan The Blue Nile. En dan passen de stem en zang van Paul Buchanan ook nog eens perfect bij die dromerige, weemoedige muziek.

Vergeleken met A Walk Across the Rooftops klinkt Hats nog een stuk kaler, maar qua sfeerzetting is het album nog wel krachtiger dan de voorganger. Een nummer als 'Tinseltown in the Rain' is wat mij betreft ongeëvenaard en iets van gelijke aard vinden we niet terug op Hats, maar als geheel leunt dit album misschien wel dichter aan tegen de essentie van wat The Blue Nile zo'n goeie band maakt. Met minimale middelen wordt een geluid neergezet dat niet groots, maar wel heel meeslepend is. Dit is toch ook wel de perfecte muziek voor het grijze, regenachtige weer van de afgelopen weken. Echt jammer dat het weer vanaf morgen mooier wordt, want ik ben nog lang niet uitgeluisterd wat betreft dit album.

Erg knap album dat meteen maar de waarde van mijn ontdekkingstocht onderstreept. Ik denk dat ik uiteindelijk sneller terug zal grijpen naar Hats als ik behoefte heb aan een heel album. Maar als ik nood heb aan losse nummers blijf ik vooral de paar prachtige nummers op A Walk Across the Rooftops kapot draaien.

Wel even nog een niet ter zake doende opmerking: in 'Saturday Night' zit een synthlijntje dat sprekend lijkt op de wekker van mijn telefoon. Zoek elke keer weer haastig naar mijn telefoon als ik het hoor. En heb daarentegen ook een keer gehad dat mijn wekker echt af ging toen ik dit album op had en dacht: nee, Madelon, niets aan de hand, zit gewoon in de muziek.

Next stop: The Chameleons - What Does Anything Mean? Basically