Ministry - Houses of the Molé (2004)

een Ministry-album zonder Paul Barker, hoe zou dat uitpakken? Het antwoord is goed. Het is absoluut niet zo dat Paul Barker hier schittert door afwezigheid, maar eigenlijk alle nummers op deze plaat scoren een ruime voldoende. Van nummers als 'No W', 'WTV' en 'Worm' kun je niks anders zeggen dan dat dit zeer bovenmaats is. De oplettende lezer heeft vast al gezien dat, op uitzondering van het eerste nummer na, alle nummers met een W beginnen. 'Good Old' Al heeft namelijk een beetje een hekel aan Bush en dat is misschien maar goed ook, want daardoor heeft Ministry waarschijnlijk hun beste cd tot nu toe uitgebracht! 4.5*

Ik vind vooral de eerste vijf tracks ijzersterk, maar eigenlijk zijn alle nummers goed. Ik was in eerste instantie ook erg benieuwd wat Ministry zonder Paul Barker zou kunnen. Dit is m.i. echter de beste plaat die de band sinds Psalm 69 heeft gemaakt. Op sommige punten evenaart Houses of the Molé dat album zelfs.

Al gaat weer als vanouds tekeer en vooral de geweldige gitaarsolo in Worthless en het catchy maar zeer bekwaam uitgevoerde Warp City (leuke solo ook) spreken me erg aan. Eigenlijk kent Houses of the Mole geen zwakke punten, of het zou de m.i. nogal stupide en onoriginele albumtitel moeten zijn. Een ander minpuntje is dat WTV erg veel lijkt op TV II van Psalm 69.

Mijn album telt trouwens liefst 69 nummers. Voor het overgrote deel zijn het geluidloze stukjes van amper 5 seconden. Een verwijzing naar Psalm 69?

WTV is ook een soort vervolg op TV II

Sjee, wat een plaat! Blaast zelfs de nieuwste Ministry-plaat Rio Grande Blood moeiteloos omver. Al gaat hier weer vanouds tekeer en Ministry klinkt harder, maar vooral beter dan ooit. Met name in No W, waarin Al bijzonder fel gekant is tegen Bush, kan ik me prima vinden. De rest is ook dik in orde. Originaliteit en afwisseling zijn troef en Houses of the Mole verveelt werkelijk geen enkele seconde.

Laat je, zoals DutchViking al aanhaalde, niet weerhouden door de nogal onoriginele albumtitel, maar laat je meeslepen door het furieuze No W, het machinaal strakke Worthless of het al eveneens ijzersterke Warp City. De intensiteit waarmee het een en ander wordt gebracht is werkelijk indrukwekkend.

Daar waar ik Al op Rio Grande Blood soms nogal geforceerd over vind komen, is daar op deze plaat absoluut geen sprake van. Daarnaast zijn de nummers stuk voor stuk sterker dan op welk willekeurige Ministry-release dan ook: 5*

Hmm, deze moet ik ook nog eens inladen! Even goed als Psalm.. dat klinkt wel verdomd goed!

Inderdaad van hetzelfde niveau als Psalm 69. Ik kon het eerst ook bijna niet geloven, maar deze plaat heeft me echt op alle punten weten te overtuigen.

Als ik me niet vergis stond deze in de top-3 van beste albums van 2004 van Aardschok, achter Mastodon en Exodus. Ik vind 'm overigens minder naar metal neigen dan Rio Grande Blood, hier hoor je veel beter de industrialsound terug ten tijde van TMIATTTO of Psalm 69.

Inderdaad wel een lekkere beukplaat, in die zin komt het overeen met Psalm.. maar op andere vlakken toch ten zeerste een herhaling van de formule (sommige nummers bevatten letterlijk oude gerecyclede samples van ministry platen). Geen slechte plaat, maar het torenhoge niveau van Psalm of A Mind word hier echt niet gehaald. Daarvoor is het toch allemaal wat te straight forward. Het heeft ook niet die ultieme electronic-meets-metal clash die de oudere releases zo interessant en goed maakten. Ik zet in op 3,5*. Ik zal nog wel eens wat vaker luisteren, maar mijn oren bedriegen me niet zo snel.

Gemengde gevoelens heb ik bij deze plaat...

Ik zit al jaren lang te wachten op een Ministry-plaat die terug eens ouderwets beukt en nu die er is, ben ik niet overtuigd.
Het klinkt alsof de band rond Al Jourgensen hier gewoon doet wat de fan van ze verlangt. Dat het allemaal smaakt als herkauwde kost, dat moeten we er maar bij nemen.

Slecht is het niet, maar het doet me te veel denken aan wat ze vroeger reeds deden en meer dan zichzelf (op niet onverdienstelijke wijze) herhalen doen ze in feite niet.

En wat is dat allemaal met die titels met een "W" en dat voortdurende Bush-bashen? Gemakkelijk allemaal en zelfs redelijk infantiel...

Gelukkig kwamen er na een wat zwakkere periode weer een paar echt heftige CD's van Ministry uit. Hier laten ze horen hoe industriële flipperkastmetal moet klinken: hard en compromiloos. Het is allemaal niet erg origineel, veel lijkt een kopie van eerder Ministry materiaal. De harde snelle nummers kunnen zich qua agressiviteit meten met het werk van Psalm 69 of The Mind Is A Terrible Thing To Taste. Er staan wel een paar vullertjes op het album en al dat geleuter hoeft van mij ook niet, hoewel dat wel typisch Ministry is.

Typisch onevenwichtig Ministry-album, voorzien van een reeks sterke en daarnaast een aantal vrij vervelende tracks. De plaat gaat krachtig van start met een paar furieuze beukers, maar halverwege komt de klad er een beetje in. Bandleider Al Jourgenson haalt flink uit richting zijn grote vriend George W. Bush, altijd leuk natuurlijk, maar op gegeven moment ben je het ook wel weer zat.

Heerlijk album van Al Jourgensen en zijn troep dolle honden.
Het beukt in het rond langs alle kanten en de gitaren staan op een schitterende distortion. Het helpt ook dat hier erg goede songs opstaan die in mijn oren het beste van Psalm 69 bijna benaderen.
N wo en Waiting zetten direct de toon voor alle industrialrazernij die er nog volgt en het niveau en de intensiteit van de anderen songs ligt erg hoog.

4* voor nu en ik zou nog nr 23 willen aanduiden als favoriet Erg grappig met die 69 "songs" in totaal

In 1992 bracht Ministry hun doorbraak en waarschijnlijk ook beste album Psalm 69: The Way to Succeed & the Way to Suck Eggs (of; ΚΕΦΑΛΗΞΘ) uit.Wat daarop volgde waren een aantal platen,Filth Pig (1995),Dark Side of the Spoon (1999) en Animositisomina (2003),die zeker hun momenten hadden maar geen van allen volledig overtuigden.
Misschien was dat ook wel gedeeltelijk de reden dat in 2004 Houses of the Molè bij mij insloeg als een bom.Maar er was meer,met naast natuurlijk het feit dat ze hier met beter materiaal kwamen dan in de jaren daarvoor.De flinke metal injectie die de band rondom Al Jourgensen zichzelf gaf en die,vooral in het begin goed uitpakte.En het moordende tempo wat zeker op het eerste gedeelte van Houses of the Molè een behoorlijk indrukwekkende luisterervaring oplevert,met name de opener No W ,Waiting en Warp city komen aan als een mokerslag.Het is weliswaar allemaal wat minder subtiel dan voorheen,voor zover daar bij Ministry al sprake van is,maar het eindresultaat mag er zijn.Ook wat betreft het tweede gedeelte van de plaat,waar je vaak van hoort dat ie een stuk minder is,niet mee ééns.Songs als WKYJ en Worm,die ook wat langer zijn,zorgen voor een rustpunt en maken het geheel ook veelzijdiger.
Houses of the Molè is dan ook een uitstekend album dat zeker als het op een dag als alles niet naar wens verloopt of het op een andere manier tegen zit nog regelmatig van stal gehaald wordt.