The Allman Brothers Band - Eat a Peach (1972)

Beluisterd via de enkele Capricorn-CD met daarop de twee delen van Mountain jam aan elkaar geplakt (d.w.z. track 4 duurt nu 34:43, en het album telt in deze versie dus maar 9 tracks). En die Mountain jam vind ik meteen de achilleshiel van de plaat, want het is voor mij allemaal teveel los zand met te weinig echt interessante solo's (hoewel bij het gitaarwerk vanaf 25'00 mijn lichaamstemperatuur wel even omhoog gaat). Het is ook allemaal niet slecht of zo, maar als ik in de zaal zou zitten zou ik toch wel denken: nou, voor dít halve uur heb ik mijn kaartje niet gekocht.
        De reden waarom ik dan toch tot zo'n hoge score kom is dat de overige 36 minuten van het gebruikelijke hoge Allman-niveau zijn, met bijvoorbeeld het bluesy Ain't wastin' time no more, het gejaagde One way out, Dicky Betts' ontspannen Blue sky en (mijn favoriet) het uiterst kwetsbare Melissa. Deze band is de afgelopen jaren steeds meer in mijn achting gestegen. Mssr Renard, where are you now?