The Pains of Being Pure at Heart - The Pains of Being Pure at Heart (2009)

Dikke pret dat je een wel heel onbekend bandje noemt. Ook die lui zijn vast te betitelen als 'de grote rip off van noemeenwillekeurigeshoegazeband'. Zo kunnen we nog wel even door gaan.

Dat was een sterke inderdaad. Ja, die Black Tambourine, wat een culthelden waren dat toch.

Ik draai hem de laatste dagen ook steeds vaker, het wordt al snel een vrolijk half uurtje met deze cd op.

Verhip, ik heb het ook te pakken hoor. Goed plaatje met mooie liedjes.

Fris, sprankelend zomerplaatje. Een lekker album om zo eens even op te zetten in deze tijd van het jaar. Wel is het geluid nog wat eenvormig, waardoor het hier en daar iets teveel van hetzelfde is. Referenties naar The Smiths en Belle & Sebastian met een snufje shoegaze kan ik wel volgen. 'Young Adult Friction' steekt er wel boven uit.

Wel leuk hoe ik pas vroeg om bands die leken op de muziek die MBV in hun begin tijd maakte en ik vervolgens tegen dit ding aan liep. Dit vind ik leuk leuk leuk! Ik ben helemaal in de shoegaze en voorlopig nog niet moe drvan. Wat een prachtige bandnaam overigens.

Deze plaat net voor het eerst sinds een paar weken weer geluisterd en hij beviel toch wel weer aardig. Het probleem vind ik alleen dat alle nummers echt sprekend op elkaar lijken, waardoor de aandacht op het einde een beetje verdwenen is. Maar aanstekelijk en lekker luchtig is het allemaal wel. Ik hoor er overigens meer van Belle & Sebastian, The Smiths en de vrolijke Cure in terug, dan My Bloody Valentine. In zijn geheel heeft het album wel een lekker zorgeloos sfeertje, waardoor ik 'm zeker nog wel op enkele zomeravonden af ga spelen. Maar meer dan een vrij krappe 3,5* kan ik er nog steeds niet van maken.

Zojuist via internet op vinyl besteld. Mede vanwege de prachtige hoes.

Dit is tot nu toe toch echt wel mijn zomeralbum. Onschuld, nostalgie en zorgeloosheid zijn de steekwoorden. Zeer waarschijnlijk blijft dit wel het beste wat 2009 voor mij te bieden heeft.

Gewoon een leuk album. De nummers zijn nauwelijks te onderscheiden en alleen Stay Alive is origineel genoeg om nog eens na te fluiten na het luisteren. Toch heb ik hier veel plezier van gehad op mijn vakantie. Dit is zo'n lekkere snack waarvan je niet hoopt op een verassing maar gewoon op die vertrouwde smaak die je al keer op keer hebt geproefd. Hmmmmm.

Lol, ik kan zo nog wat andere duidelijke bandjes noemen die klinken als dit.

Nou? Zoals? Ze lijken misschien alleen wat op Belle & Sebastian en Pale Saints, en dus? Op elke artiest zijn anderen van invloed geweest.
Ik vind dit zeer zeker geen rip-off van een willekeurig shoegaze-bandje.

jesus & marychain
oude my bloody valentine
oude primal scream

Ik hoor vooral The Field Mice, en Another Sunny Day, waar ze nog naar verwijzen in Come Saturday.

Wat moet ik zonder je.

En een hoop obscure twee pop bandjes. Ook hoor ik er best duidelijk de Halo Benders door.

Woensdag in Rotown bewonderen kijken of het live ook zo lekker klinkt.

Zal ongetwijfeld gezellig worden, sinds het uitverkocht is.

Echt waar? Shit man ik moet echt eens (beter) opletten.

Die ja. Maar bij welke pop-bandjes kun je geen verbindingen maken met andere bandjes?

De tracks beoordeelt:

1. "Contender" – 4,5* (hele fijne 'intro')
2. "Come Saturday" – 5* (wat een lekkere knaller)
3. "Young Adult Friction" – 4,5* (dé hit van myspace)
4. "This Love Is Fucking Right!" – 5*** (zomer van 2009)
5. "The Tenure Itch" – 4* (duurt net iets te lang, wel lekker)
6. "Stay Alive" – 5*** (melancholie, nostalgie)
7. "Everything with You" – 5* (geweldig nummer, geweldige clip)
8. "A Teenager in Love" – 4* (fijn nummer, net niet over the top)
9. "Hey Paul" – 4* (mbv ten tijde van 'sunny sundae smile')
10. "Gentle Sons" – 4,5* (just like honey-achtig, schitterend)

Doe me heel erg denken aan Ectasy & Strawberry Wine.
Net als A Place To Bury Strangers mij aan Psycho Candy deed denken.

Die gitaren en de manier van zingen.
Maar toch heel erg geslaagd.

Dit album is voor mij de dag waarop ik in Tokyo was en 's middags naar Nikko zou gaan in mijn eentje maar ik te veel te laat was wakker geworden en vervolgens toch besloot te proberen naar die stad te gaan. Toen ik op mijn overstap station was aangekomen besloot ik dat het te laat was, ik moest 's avonds nl weer terug zijn voor een date. Dus bleef ik maar rondhangen in een of ander slaapstadje waar echt geen zak te doen was. Na twintig minuten doelloos rondlopen zette ik toch maar de mp3 aan, en toen werd het toch nog een mooie middag.
Het is zo raar, hoe zo'n enorm saaie middag nu in mijn geest ligt als een van de meest charmante momenten van mijn vakantie (want dat was het dus totaal niet). Eén goed album op de achtergrond kan zoveel veranderen. Dat is voor mij een bewijs voor de enorme psychologische invloed die muziek kan hebben op mensen. Deze plaat is voor mij ook zeker één van de soundtracks van The Summer of 09. Samen met Wall of Arms van The Maccabees denk ik.

Leuk als je speciale herinneringen aan een album hebt.
Muziek kan je het beste in je eentje beluisteren. Dan ben je toch het meest met jezelf bezig.

En kan je helemaal in de muziek opgaan..

Ik heb dit album in april gekocht en ik vond het leuk. Toen vrijwel iedere week gedraaid, maar na een tijdje geen aandacht meer aan geschonken. Nu, sinds een maand, weer volop beluisterd. Het is toch een behoorlijk goed album, zelfs de wat mindere nummers skip ik niet. Gentle Sons vind ik het beste nummer, op de voet gevolgd door Come Saturday.

Begin dit ook steeds wat meer te waarderen.
Die laatste EP vind ik trouwens ook heel goed.
Staat nog niet op mume zag ik.

Correctie: staat er inmiddels wel op.

Heb de hype rondom deze plaat nooit begrijpen. Twee keer beluisterd, nooit meer de drang gehad om hem nog eens op te zetten. Saai, veilig - eigenlijk verraad de artiestennaam het al, imo.

2,5*

Erg leuke plaat. Lo-fi pop muziek dat een soort kruising tussen The Smiths en Belle and Sebastian lijkt te zijn.

Maandenlang heb ik dit niet meer geluisterd. Vanmorgen kreeg ik ineens een shoegaze kriebel op mijn rug en dan kan Pains natuurlijk niet ontbreken. Die lieve onschuldige stemmetjes, en dan die bak ruis erover. Prachtig! Vooral tijdens het refrein van Come Saturday. Sowieso een van de hoogtepunten van het album.

Ik zag zojuist trouwens dat er een nieuwe single is:
YouTube - The Pains of Being Pure At Heart "Say No To Love"

Klinkt weer erg leuk. Ik hoop dat er ook alweer een album in de maak is.

Doet me denken aan een kruising tussen The Smiths, The Cranberries en soms wat Sonic Youth. In ieder geval, gezellig album...

Goed nieuws: 'Belong' staat gepland voor komende lente .
Ik kan niet wachten, als één band in staat is om de perfecte soundtrack voor lange, zonnige lentedagen in elkaar te knutselen moet het The Pains of Being Pure At Heart wel zijn.
Het eerste voorproefje klinkt alvast veelbelovend.

Ik merk dat ik de laatste tijd weer erg vaak teruggrijp naar deze self-titled, hij doorstaat de tand des tijds beduidend beter dan ik vorig jaar voorspeld zou hebbben.
Verhoging naar 4* is wellicht wel gepast.