The Pains of Being Pure at Heart - The Pains of Being Pure at Heart (2009)

Young Adult Friction staat hoog in mijn lijstje favoriete nummers van het jaar tot nu toe. Helaas is het verder niet zo bijzonder...

Mooie naam voor een band ook . Pitchfork geeft het een 8.4, ben benieuwd.

Iets als Vivian Girls? Als ik die hoes zie denk ik direct aan jaren 90 shoegaze als Slowdive en MBV.

*edit* Dit lijkt meer op een shoegaze bandje dat gekruist is met Belle & Sebastian. Leuk dat het je terug neemt naar eind jaren 80' begin jaren 90 maar het is niettemin vrij generieke muziek. Het einde van Gentle Sons is echt geweldig overigens.

Vind je? Ik vind het er meer een uit de categorie "laten we hip Smithsachtig doen".

Ga jij uit van Pitchfork als referentiekader Floor?

Ik vind het ook wel een mooie bandnaam eigenlijk.

Ik soms wel. Af en toe doe ik daar leuke ontdekkingen. Dat geldt overigens niet voor deze plaat. Die had ik namelijk al weken op mijn computer staan. Hij lekte al vroeg en ik werd nieuwsgierig. De EP van hen was me totaal ontgaan. Wat mij betreft een erg mooie plaat, met als uitschieter het mooi opgebouwde 'Young Adult Friction'. Iemand noemde deze band de rauwe versie van Belle & Sebastian. Daar zit iets in.

Niet altijd, maar wat Bart zegt... soms doe je daar wel is leuke ontdekkingen

Jij anders nog tips wat volgens jou wel een goed referentiekader geeft nijme255@adsl?

erg leuke plaat , ik hoor vooral veel field mice hier terug , en laat dat nu net 1 van mij favoriete bands zijn!
beste nummers :
This love is fucking right
Stay alive
Everything with you
Come saturday
Young Adult Friction

da's toch al gauw de halve plaat...

kan me wel vinden in de recensie van pitchfork...

Een leuke plaat, maar meer voor mij ook niet. Nummers blijven niet hangen, misschien na een paar keer beluisteren verander ik nog, tot nu toe een 3 voor dit album.

Ik vind het lang niet altijd wat.... dit soort indie / shoegaze bandjes.
My Bloody Valentine vond ik wel erg goed, en nog steeds trouwens. Maar het duurde wel even voor het kwartje viel zegmaar... Dat ervaar ik als een soort zachte deken van noise, die als je er op gaat liggen opeens een heel mooi en breekbaar liedje blijkt te verbergen. Maar het probleem vind ik vaak dat wanneer dit laatste niet aanwezig is, dat er dan zo weinig overblijft waar ik van kan genieten.
Bij deze plaat overkomt me dat een beetje. Het jengelt op den duur wat voort zonder dat het me wat doet. Maar de grens tussen herrie en schoonheid is soms wel heel erg klein, gezien het feit dat ik My Bloody Valentine in het begin zeker niet zo prachtig vond als nu. Integendeel.

Ik twijfel dan of ik nog wel door moet luisteren omdat het botweg kwaliteit te kort komt, of dat het toch nog iets moois te verbergen heeft.

heb net hetzelfde... deze band wordt vaak in t zelfde hoekje als belle and sebastian geplaatst, maar dan met wat lichte shoegaze invloeden.

wat mij betreft is the field mice een veel accuratere referentie.

wat de plaat zelf betreft: leuke plaat, maar aan t beste van the field mice kan ie toch nergens tippen....

Ik ben nu voor het eerst aan het luisteren en het bevalt me wel. Zeker de moeite waard om door te blijven luisteren.
Beoordeling volgt uiteraard pas later

Heerlijk die Belle and Sebastian shoegazefeel ja ik wordt hier oprecht heel erg blij van
Dit debuut schept voor mij toch wel verwachtingen voor een mooie toekomst

Shoegaze. Mannen en vrouwen die in de vorige eeuw meer interesse hadden voor de effectenpedaaltjes aan hun voeten dan voor de gezondheid van de trommelvliezen van hun publiek. The Pains Of Being Pure At Heart krijgen overal diezelfde stempel op hun paspoort. Als het in een hokje steken van een band eenmaal gebeurd is door een recensent, blogger, label of de band zelf volgt de rest van de wereld blindelings. En ondertussen komt de onstuitbare hypemachine op gang die de boodschap verspreidt.

Maar is dit viertal uit New York te bestempelen als de erfgenamen van Kevin Shieds of de gebroeders Reid? Wel om de vergelijking heel zwart-wit te stellen: The Pains Of Being Pure At Heart verhoudt zich tot shoegaze zoals ‘Moa Ven Toh!' van Will Tura tot ‘Fear Of A Black Planet' van Public Enemy, zoals Blink 182 tot de punk van CBGB's: er zijn gelijkenissen maar het is toch niet dat. Net zoals de parlando van Will Tura vergelijkingspunten heeft met rap heeft The Pains Of Being Pure At Heart ook vergelijkingspunten met shoegaze: er mag al eens wat distortion op de gitaar zitten en de stemmen zitten met flink wat echo in het geheel gemixt. Maar met de destructieve geluidsorkanen van The Jesus & Mary Chain of de sonische gitaarstormen van My Bloody Valentine heeft dat dan weer weinig te maken. Nu, dat zijn beide iconische namen waar moeilijk tegen op te tornen valt, en daarom worden er op het net onder recensenten, naast steekhoudende referenties als The Field Mice, bijna een wedstrijd gehouden bij het opsommen van zo goed als vergeten epigonen. Het lijkt ook haast wel dat door de cleane gitaren van de post-punkhype en de gladde indiepop men vergeten is hoe vervormde gitaarklanken klinken en men er niet in slaagt om ze te duiden.

Dit debuut 'The Pains Of Being Pure At Heart' is dus vooral een braaf, popgevoelig rockplaatje. Soms zit er aan de songs een randje door wat gitaar met geluidseffecten op, zoals in opener ‘Contender' en ‘Come Saturday'; met een aanstekelijk koortje in het refrein ook meteen de fijnste song op het album maar een echt vernietigende uppercut valt hier niet te incasseren. De stem en de dromerige, maar ongeïnteresseerde manier van zingen van frontman Kip Berman roept zo de vergelijking op met Stuart Murdoch (Belle & Sebastian). Ook in de lyrics is deze vergelijking door te trekken en beogen ze dezelfde mix van schuld, onschuld en naïviteit, wat helaas vaak geforceerd lijkt en net iets te onvolwassen overkomt.

Het door een post-punk baslijn voortgedreven ‘Young Adult Friction' is het genre van catchy indie popsong dat het prefect doet op een MySpace. In ‘The Tenure Ich' weerklinkt dan weer de gitaar van Johnny Marr terwijl Kip Berman zich het drama van de Mozzer aanmeet. Zelfs de vlotte kitchpop a la A-Ha wordt even aangeraakt in het best leuke ‘A Teenager In Love'.
‘Everything With You', ‘Hey Paul', een ietwat halfslachtige poging tot een punksong en het te drammerige ‘Gentle Sons' zijn de missers en met drie nummers op een totaal van tien op een plaatje dat slecht 34 minuten duurt, is dat ook meteen veel.

The Pains Of Being Pure At Heart brengt een aantal aangename popsongs, maar net dat beetje magie ontbreekt om het een echt fantastische popplaat te noemen. De nummers zijn te licht, te vluchtig en net niet spannend genoeg. Maar zijn dat dan weer niet eigenlijk bij uitstek de kenmerken van popmuziek?

het beste van the field mice is ook wel erg buitencategorie hoor , dat is zo'n beetje het beste wat er ooit uit engeland vandaan gekomen is.......

heb ondertussen mijn stem aangepast

de laatste paar dagen bijna onafgebroken gedraaid en volledig verliefd geworden op dit schattige plaatje.... geweldig mooie popmelodieen

spreekt me niet echt aan

The Pains Of Being Pure At Heart :: The Pains Of Being Pure At Heart - goddeau.com :: magazine over muziek en andere

read and weep.... en begrijp waarom ik dit plaatje zo geweldig aan mn hart heb gedrukt

tsja ik ben gelijk om hoor met dit. Shoegaze is al heerlijk, maar dan gecombineerd met heerlijke belle and sebastian liedjes, maakt dit een pracht plaat

Zat te denken aan 3* maar er komt een halfje bij vanwege het slotnummer. Voor de rest allemaal wel aardig maar een beetje vleesch nog visch.

The Pains Of Being Pure At Heart, gadverdamme wat een verschrikkelijke bandnaam zeg. Dat verzin je toch niet? Je verwacht er qua muziek ook niets anders bij dan puberale emo voor verwende kleuters. Echter, dit blijkt een hartstikke leuk bandje te zijn! Het titelloze debuutalbum van deze band uit New York staat vol frisse indiepop met shoegaze-invloeden. Een soort My Bloody Valentine-light met Belle & Sebastian-achtige vocalen. En melodieën die soms aan The Smiths en The Cure doen denken. Niets wat we niet eerder gehoord hebben dus, maar dit klinkt wel bijzonder smakelijk!

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Erg lekkere cd die heerlijk weg luisterd.

Vind t weinig verheffend en origineel.

Heeft zeer veel potentie om van mij 5 sterren te krijgen.

Inderdaad niet bijzonder origineel, maar wel verdomd catchy en goed uitgevoerd.

Leuk plaatje, inderdaad veel referenties naa oude shoegazer bands zoals Pale Saints en Galaxie 500.

Ik heb deze artiest alleen via Last.fm geluisterd. Hebben ze daar brakke opnames opgezet, of is het origineel hetzelfde?

Blijf deze maar luisteren eigenlijk...
3,0 > 4,0*

Strontvervelend Black Tambourine coverbandje dat 35 minuten lang stinkt naar gebakken lucht. Hopen dat hun gear een keer gejat wordt.