Lily Allen - It's Not Me, It's You (2009)

Ik kende Lily hiervoor alleen nog van de hitjes die ze heeft gehad; die vielen me altijd wel op door originaliteit; een meid die haar eigen gang gaat met een eigen stijl en leuke liedjes.

Dit album heeft me - zonder dat ik de voorgaande dus ken - bijzonder getroffen. Het zijn stuk voor stuk sterke nummers, gemakkelijk in het gehoor liggend, maar zeker geen dertien in een dozijn. De ´pakkende dance invoeden´ zoals in RedLightCityBoy´s recensie hierboven zo omschreven kan ik onderschrijven maar ook buiten de dance om kan elk nummer op zichzelf staan, als meer dan een kunstje. Zorgvuldig is er ook variatie aangebracht in de songs zodat het album als geheel nergens verveelt. Ik deel dus de mening van velen hierboven die stellen dat het een goed ´Pop-album´ is. Beter dan bijna alle hitparadepop van dit moment, maar ook zeker rijker en gevarieerder dan menig gehypte ´alternative´ Britse band. Ook de mainstream kent zijn goede albums, en dit is er zo een.

Oppervlakkig klinkend lief gezongen lijken de teksten misschien weinig op de voorgrond te staan, maar als je eenmaal met luisteren bent begonnen laten ze je niet meer los: teksten zijn zonder uitzondering goed, zowel inhoudelijk als ritmisch/poetisch.
Er zit een rode draad in dit album die me zeer bevalt. Hoewel het geen concept-album is passen alle teksten goed in een groter geheel. Enerzijds is het mild maatschappijkritisch, aan de andere kant spreekt er ook een sterke ontwikkeling van bewustwording uit, soms gebracht als ´ik voelde me ineens een stuk ouder en wijzer´, soms ook bijna als een soort vroege midlife-crisis (in ´22´).
Een heldere kijk op de wereld, gekleurd door recente ervaringen in het eigen leven. Omdat het allemaal zo gemeend klinkt (autobiografisch, eigen ideeen) stoor ik me ook helemaal niet aan het hier en daar toch opvallend ruige taalgebruik (´I spend ages giving head´ in Not Fair) en dat God´s favoriete band CCR moet zijn lijkt op de manier waarop zij het brengt (in Him) ook geen taboe. Met alle leuke grapjes een erg actuele plaat ook. Niet eerder hoorde ik in een song de emotie beschreven die je krijgt bij verschijnen van de naam van je geliefde op de display van de telefoon.

Begint echt heel goed, maar de weg naar beneden wordt heel snel gevonden. De eerste nummers zijn echt leuk om naar te luisteren, maar als de teksten over Chinees eten op de bank eten gaat is het allemaal niet leuk meer.
Dat is een beetje het punt, de teksten gaan gewoon achteruit, en ik vind Fuck You ook niet echt leuk. Tekstueel is dat nummer wel sterk, maar de melodie is zo kinderachtig en licht, vind het weinig aan.

3*

Op die waanzinnige single The Fear klinkt Lily Allen als het ondeugende buurmeisje van The Pet Shop Boys, maar als je alle songs van It’s Not Me, It’s You onder de loep neemt dan denk ik eerder aan Karin, Kristel en Kathleen.

Een wat ruwere versie uiteraard, want Lily neemt geen blad voor de mond. Ze nagelt ex-vriendjes publiekelijk aan de schandpaal, ze wil fuckloads of diamonds en de hele wereld krijgt er van langs. Fuck you very much.

Het zijn de ludieke teksten die deze plaat de moeite waard maken, ook al ligt het fuck you gehalte er af en toe net iets te dik bovenop. De muziek kan me iets minder overtuigen. Het is een wisselvallige plaat met liedjes met een hoog het ene oor in, het andere uit gehalte. Met kinderlijk eenvoudige melodietjes. Alleen de verhaaltjes blijven hangen.

Er zijn uitschieters. Zoals het verslavende The Fear - wat mij betreft één van de beste singles van het jaar. Geweldige popmuziek.

In Not Fair krijgt haar bedgenoot er stevig van langs, begeleid door een aanstekelijk elektronisch country & western deuntje. Een serieuze single kandidaat.

Back To The Start doet het ook met elektro, beats en een catchy refreintje en Fuck You was de (logische) tweede hit.

Het romantische Chinese behoort ook tot de betere helft, maar in zijn geheel stelt deze populaire tante me een tikkeltje teleur.