Lily Allen - It's Not Me, It's You (2009)

Sterk album dit. Overtreft de voorganger "Allright Still" met gemak. Van dat album vond ik enkel de singles erg goed, de rest pakte me niet. Dit album is over de gehele 12 tracks sterk met als uitschieters de eerste single "The Fear", het provocerende "Everyone's At It", de electropoptrack "Back To The Start", "Not Fair" en natuurlijk het briljante "F*** You". Good job, Lily!

Normaal geef ik een popalbum niet gauw 4,0*. Op dit album heb je echter veel variatie in de muziek, een aantal echt sterke tracks, grappige, serieuze en trieste teksten: het zit gewoon goed in elkaar. Lily ageert oa tegen overmatig onzinnig pillengebruik, de consumptiemaatschappij, de riooljournalistiek en haar ex.
De eerste helft van de cd is het beste, plus natuurlijk F*** You: geweldig nummer. Kan je hard meezingen: lucht zo lekker op!

You go to the doctor and you need pills for sleeping
If you can convince him then I guess that’s not cheating
So your daughter's depressed well, get her straight on the Prozac
But little do you know; she already takes crack.

Everyone's At It

Verhoogd naar 4*; misschien wel het beste album dat ik dit jaar al hoorde.

Na de pophypes van de afgelopen tijd (britney, lady gaga, rihanna etc.) eindelijk een popalbum dat zowel artistiek is en veel persoonlijkheid bevat. Haar debuutalbum Alright... Still was/is een zeer sterk album dat naar mijn mening zeer onderschat werd. Het album had een volledig andere sound dan de meeste popalbums en dat maakte het dus een uniek prachtig plaatje.

Nu is lily allen teruggekeerd met It's Not Me, It's You. Dit album heeft sowieso een meer poppy sound dan haar vorige, maar dat maakt het album niet minder sterk. Ze is haar humor en eerlijkheid duidelijk niet verloren. Samen met de producer Greg Kurstin heeft ze zich voor de 2e maal apart gezet van de rest en een mooie opvolger van alright, stil gemaakt. 4,5

Vergeleken met die maatstaven is Lily Allen inderdaad een stuk beter. It's not me, It's you draai ik zo 1/2 keer per week en dat bevalt me wel, veel vaker hoef ik het ook niet te horen.

Ik kende Lily hiervoor alleen nog van de hitjes die ze heeft gehad; die vielen me altijd wel op door originaliteit; een meid die haar eigen gang gaat met een eigen stijl en leuke liedjes.

Dit album heeft me - zonder dat ik de voorgaande dus ken - bijzonder getroffen. Het zijn stuk voor stuk sterke nummers, gemakkelijk in het gehoor liggend, maar zeker geen dertien in een dozijn. De ´pakkende dance invoeden´ zoals in RedLightCityBoy´s recensie hierboven zo omschreven kan ik onderschrijven maar ook buiten de dance om kan elk nummer op zichzelf staan, als meer dan een kunstje. Zorgvuldig is er ook variatie aangebracht in de songs zodat het album als geheel nergens verveelt. Ik deel dus de mening van velen hierboven die stellen dat het een goed ´Pop-album´ is. Beter dan bijna alle hitparadepop van dit moment, maar ook zeker rijker en gevarieerder dan menig gehypte ´alternative´ Britse band. Ook de mainstream kent zijn goede albums, en dit is er zo een.

Oppervlakkig klinkend lief gezongen lijken de teksten misschien weinig op de voorgrond te staan, maar als je eenmaal met luisteren bent begonnen laten ze je niet meer los: teksten zijn zonder uitzondering goed, zowel inhoudelijk als ritmisch/poetisch.
Er zit een rode draad in dit album die me zeer bevalt. Hoewel het geen concept-album is passen alle teksten goed in een groter geheel. Enerzijds is het mild maatschappijkritisch, aan de andere kant spreekt er ook een sterke ontwikkeling van bewustwording uit, soms gebracht als ´ik voelde me ineens een stuk ouder en wijzer´, soms ook bijna als een soort vroege midlife-crisis (in ´22´).
Een heldere kijk op de wereld, gekleurd door recente ervaringen in het eigen leven. Omdat het allemaal zo gemeend klinkt (autobiografisch, eigen ideeen) stoor ik me ook helemaal niet aan het hier en daar toch opvallend ruige taalgebruik (´I spend ages giving head´ in Not Fair) en dat God´s favoriete band CCR moet zijn lijkt op de manier waarop zij het brengt (in Him) ook geen taboe. Met alle leuke grapjes een erg actuele plaat ook. Niet eerder hoorde ik in een song de emotie beschreven die je krijgt bij verschijnen van de naam van je geliefde op de display van de telefoon.

Lily Allen is echt wel een leuk zangeresje, met iets redelijk eigens en leuke teksten met humor (vooral met dat Cockney-accent).
Samen met het girl power-achtige zorgt dat voor wel een leuk plaatje, maar er had toch wel wat meer ingezeten denk ik.

De producties zijn redelijk vlak en eentonig, waardoor veel op elkaar gaat lijken. Het is ook een beetje overgeproduceerd. Er moet er eentje met een house-beat, eentje met een reggae-vibe, eentje met een western-thema etc inzitten. Terwijl ze toch allemaal op elkaar lijken. Echt zo commercieel.

-edit- trouwens raar dat 'Him' zo weinig stemmen heeft, misschien wel de beste track van het album.

Ik lag vanmorgen op bed aan het wakker worden met zachtjes op de achtergrond deze CD!
En ineens toen ik heel goed luisterde kwam er iets in me op:

Als ze zingt:
"Are you mine?
Are you mine?
Cause I stay here all the time
Watching telly, drinking wine
Who'da known, who'da known
When you flash up on my phone
I'd no longer feel alone
No longer feel alone"

Doet mij dat ineens heel erg denken aan het nummer Shine van Take that! Niet qua tekst maar puur qua melodie en manier van zingen...

Ik zou zeggen luister de refreinen van beide nummers maar is na elkaar en hoor hoe lily Allen toch wel beetje het kunstje heeft afgekeken van Take That.

Het is zowel door Take That als haarzelf bekend gemaakt dat Lily de inspiratie voor dat nummer heeft verkregen uit 'Shine'. Check maar op Wikipedia.

tja, t zijn de texten die het m doen. Erg leuk album en stukken beter dan zijn voorganger.

Ik had 'm een tijd niet gedraaid en als je dit album dan weer opzet valt je pas goed op, hoe goed dit wel niet in elkaar zit. Echt heel lekkere vaak catchy popmuziek, met inderdaad soms wat dance invloeden. En daarbij die sterke persoonlijke teksten van Lily: goed hoor!

Als je dit goed vindt, zou ik ook eens luisteren naar Yes van the Pet Shop Boys. Ook zo'n sterk pop album. Wat mij betreft past Lily Allen eerder in die categorie echt goede pop-artiesten, dan bij de Rihanna's en Lady Gaga's: die komen niet in hun buurt.

fuck you, is dat, dat nummer wat tegenwoordig heel de tijd op 3fm wordt gedraaid?

Wat een nummer is dat namelijk.. vervelend als je hem voor het eerst hoort (imo) maar later gewoon door het geniaal blije gezang, een prima chill nummer!

Ja dat is zo.
Als je het nummer los hoort kan ik me de eerste reactie goed voorstellen. Ik vind het ook wel jammer dat dit nummer er door de oh zo trendgevoelige 3FM Djs (goed gevonden jongens ) is uitgehaald. Op het album is het dat net iets te platte tussendoortje, in perfecte harmonie met de rest. Ik hoop maar dat er meer zijn zoals TheFunkyM die doorhebben dat er zelfs als lostaand liedje in dat Fuck You nog herkenbare kwaliteit zit.

Ik luister al jaren niet meer naar 3FM, en als ik dit hoor moet ik dat maar blijven doen.

Waarom is Fuck You trouwens de tweede single geworden hier?? Overal is het Not Fair geworden..

Ik heb de cd nu 2 keer geluisterd en met zeggen dat ik er nog niet echt warm van ben geworden.

Door het reeds besproken fuck you, ben ik best benieuwd geworden. Eerst moet ik eerlijk bekennen dat ik dit stukken beter vind dan lady GAGA etc. want daar heb ik echt een hekel aan.. vooral nu, nou dat het helemaal kapot gedraaid word.

Nu de cd van Lily Allen. Lily Allen zingt leuk en vooral erg blij, alleen klinkt het vaak het zelfde op de eerste 2 keer luisteren dan. Zo'n Never gonna happen en fuck you zijn een lekkere break op het album, omdat deze 2 nummers een ander geluid hebben dan de voorgaande nummers.

De cd van Lily allen is zeker een goed pop plaatje geworden, maar daar zit voor mij ook meteen het minpunt, het is pure pop die toch wel commercieel is, niet dat het erg is, maar de nummers lijken toch vrij veel op elkaar.

Op dit moment hou ik het op een 3, die opzich meer neigt naar de 3,5. Heb het album ook nog niet vaak gehoord, daarom kan mijn mening nog wel wat bijgesteld worden

***

het nummer is zelfs door take that geschreven;

writers:
gary barlow, jason orange, mark owen, howard donald, steve robson, lily allen and greg kurstin

Het nummer had in eerste instantie ook niet uitgebracht mogen worden, vanwege de auteursrechten enzo. Dat had ze geloof ik een keer in een blog geschreven op haar MySpace. Maar nu dus wel, want Take That gaf toestemming. Gelukkig maar.

Vind ik ook ja, één van de beste van het album.

Verder toch wel verrassend goed dit. Klinkt allemaal lekker en dat accent licht me wel. Leuke teksten ook.

wel.. een van die stemmen is in elk geval van mij

Dat wist ik allemaal niet!
Dan had ik meer orginaliteit verwacht...

Opmerkelijk dat deze plaat het zo goed doet op dit mooie forum. Nummers zijn zelfs geschreven door Take That!! Blijkbaar hebben we hier dan toch met een kwaliteitsproduct te maken..??

Ik was zelf al bijzonder verrast door Lily's eerste, zelfs aangeschaft. Maar toch was ik bijzonder huiverig voor deze tweede. De laatste jaren zag je alleen nog maar bedenkelijke berichten in de zijkantstukjes van de gratis treinkranten... Na het luisteren naar deze plaat krijg ik het idee dat die stukjes onderdeel zijn geweest van een uitgekiende marketingcampagne...

Vooral de eerste nummers sluiten naadloos aan op het imago dat Lily zichzelf heeft aangemeten. Provocerend, geen blad voor de mond nemend. Geen muziekstijl wordt vervolgens onaangetast geraakt.

Maar toch krijg ik het zelfde gevoel als de meesten hier: wat een leuke plaat! Ik vind hem niet over de hele linie boeiend, want de liedjes over "boyfriends" boeien me een stuk minder dan pakweg het openingsduo, maar het is toch weer verrassend goed dit!!!!

Prima album, pittige teksten en goede melodieen

Lily bewijst zich weer met een erg sterk album. Ben alleen bang wanneer het altijd maar zelfde 'break up'-onderwerp saai gaat worden. Maar 'It's Not Me, It's You' is een pareltje voor de Top 40.

Op deze plaat zijn twee woorden van toepassing:

"Lekkere beats"

Tekstueel veegt Lily wederom de vloer aan met alles en iedereen en ze komt er nog mee weg ook. Dit is echt zo'n plaat om hard aan te zetten in de auto terwijl de zon op je bolletje schijnt. Hier wordt ik nu echt vrolijk van terwijl ik net zo makkelijk een muur van gitaren aanzet en dit niet echt mijn genre is. Maar die lekkere beats zeg.............

Ik kan niet zeggen dat deze plaat echt veel inhoud heeft maar gelukkig heb ik daar andere bands voor om te luisteren

Begint echt heel goed, maar de weg naar beneden wordt heel snel gevonden. De eerste nummers zijn echt leuk om naar te luisteren, maar als de teksten over Chinees eten op de bank eten gaat is het allemaal niet leuk meer.
Dat is een beetje het punt, de teksten gaan gewoon achteruit, en ik vind Fuck You ook niet echt leuk. Tekstueel is dat nummer wel sterk, maar de melodie is zo kinderachtig en licht, vind het weinig aan.

3*

Ik ken het album verder niet zo goed, maar dit nummer wel.
Die lichte melodie vind ik juist wel goed werken in combinatie met de tekst. Het wordt op deze manier een soort "uitzwaai-liedje" in plaats van een pittig protest-lied. Dat Bush eindelijk is opgerot geeft immers enkel reden tot dit soort lichte, kinderlijke vrolijkheid. Niks mis mee volgens mij.

.. en op het album geldt dat voor meerdere stukken zo. Het is allemaal veel minder oppervlakkig dan het misschien bij het eerste gehoor lijkt. Als je daar het mooie van inziet is het album echt een aanrader, vol met pareltjes.

Teksten zijn toch wel erg vermakelijk bij tijd en wijlen. Wellicht dat deze straks toch naar een voldoende getild gaat worden..

wat een lichtgewicht , mooi meisje maar haar '' songs '' zijn niet echt goed en ook live bakt ze er weinig van terecht , nee dan toch liever lady gaga

Dat het past is ook wel goed, maar als het geen leuke melodie is om naar te luisteren is de lol er snel af. Er is een verschil tussen passend en goed.