The Who - It's Hard (1982)

het was inderdaad een harde bevalling en voor mij de slechtste worp van the who , zwakke plaat zonder meer , niets van inspiratie en terug naar af

The Who heeft hierna dan ook nooit meer een (nieuwe) studio-cd uitgebracht ! Alhoewel al een paar jaar nu gewag gemaakt wordt van een volledig nieuw werkje.
Maar ja als je maar wacht en wacht is straks iedereen overleden in deze band.

Dit album is inderdaad niet al te sterk maar bevat voor mij wel één van mijn 'wereldnummers' in de vorm van
EMINENCE FRONT. De live uitvoering op de video 'Rocks America' is zelfs nog beter.

Staat nog altijd in mijn all time top 3 op nummer 2

Wàt een afgang, wàt een afgang... voor zulk een grootse groep met zulk verleden; Voor zulke platen MOET je je oprecht flink schamen.

* voor Eminence Front. De rest is........

Ok het is misschien verre van goed,maar zo slecht is toch ook niet.
Als je redelijk bent en dit album vergelijkt met andere albums die wat "disco-getinte" (weet niet hoe ik het anders moet zeggen) muziek maken vergelijkt is het echt niet de slechtste daarvan.
Eminence Front staat erop.....dat is niet 1 ster maar 2 sterren waard.
En dan nog een halve ster voor de rest....eh dat is dus een 2.5*

Ik vind alles tot en met ''Eminence Front'', met uitzondering van ''It's Hard'' zelf (Die doet me denken aan Bruce Springsteen's ''Badlands'', maar dan véél minder sterk) altijd wel leuk, maar de liedjes daarna vergeet ik altijd weer direct. Eminence Front is het beste nummer, maar ik vind "Athena" en John Entwhistle's ''Cook's Country'' ook prettig om te horen.

Maar meestal luister ik alleen de eerste helft om spanning op te bouwen naar nummertje 6, en daarna ga ik iets anders doen. I've known no War, nummertje 7, begint wel leuk, maar uiteindelijk stop ik dan toch liever met luisteren.

Ik wilde eerst 3 sterren geven, maar dat is toch net iets te hoog aangezien er eigenlijk maar 3 of 4 goeie nummers op staan.(van Dangerous en It's your Turn weet ik niet zo goed wat ik moet denken.)

Dat viel me vandaag ook op! Alsof het lot ermee speelde kwamen deze nummers vlak na elkaar op mijn computer (winamp op shuffle) en viel bijna achterover van deze "rip-off", het lijkt zoveel op elkaar dat het haast geen toeval kan zijn. De rest van het album is inderdaad niet zo bijzonder, maar daar moet ik nog even wat meer aandacht aan besteden voordat ik met een oordeel kom.

Na dit album zou eigenlijk nóg een album uitgebracht gaan worden, genaamd "Siege". Pete wilde stoppen met The Who en dacht dat hij niet meer met sterke nummers op de proppen kon komen. Een van de opties was om samen te werken met andere songschrijvers, zoals.. jawel, Bruce Springsteen....

Cooks County is overigens van Townshend, niet van Entwistle. Een van de zwakke nummers op dit album. "It's Your Turn" vind ik een van de betere nummers van Entwistle.

Heb het album nog nooit geluisterd , dus ik geef geen oordeel. Eminence Front is geweldig! En de reden dat ik hier kom, ik wilde opzoeken van welk album het was. Dit album lijkt me een typisch gevalletje van try before your buy, gezien de reacties.

Rehabilitatie.

In 1982 bracht The Who It's hard uit en het werd tegelijkertijd aangekondigd als het laatste album van de band: men ging na twintig jaar uit elkaar.

Een hele grote explosie bracht dit verder niet teweeg, ondanks het feit dat The Who nagenoeg een Beatles/Rolling stones status had, de hoogste die je kunt krijgen in rockland. Ondanks de grandioze prestaties die waren geleverd leefde het niet zo.

De impact van de rebelseThe Who op de (Engelse) jeugd in de jaren '60, voortgezet in de jaren '70 is nagenoeg onvergelijkbaar.
Maar de serieuze rockpers had in 1982 hele andere muziek aan het hoofd, The Who waren dinosauriërs in rockland en zo werd het ook benaderd.

Dit laatste album werd alleen nog met een beetje geluk besproken en de conclusies waren al evenmin verrassend: uitgeblust en hoog tijd dat ze er mee stopten.

De overgebleven leden van The Who hadden in 1978 te maken gehad met het overlijden van drummer Keith Moon, een mokerslag gezien zijn persoonlijkheid en inbreng in de band. Hij werd weliswaar vervangen door een topper, Kenny Jones, maar ze zijn het nooit echt goed te boven gekomen.

Pete Townshend had, als belangrijkste schrijver, het gevoel dat hij, The Who, geen optimale bijdrage meer konden leveren aan de rockscene, de band was 20 jaar oud, wat werd gezien als zeer bejaard in de rockwereld en bovendien was het schema album, toeren, album, toeren enz. jaar in jaar uit moordend.

Daar werd toen nog anders over gedacht dan nu.

Ik moet erkennen dat ik It's hard ook niet direct gekocht heb in 1982, net als z'n voorganger Face dances uit 1981. Het was voor "de jeugd" ook een andere tijd, er was ook een groot aanbod van andere muziek.

Ik geloof ook niet dat It's hard zulke hoge verkoopcijfers heeft gehaald. Hoe dan ook, ik zette de LP een paar jaar later op een cassette maar werd er verder geen dikke maatjes mee, verkeerde tijd en plaats. Het singletje Athena kende ik uiteraard wel goed.

Pas recent heb ik dan eindelijk dit album op cd gekocht, bovenstaande versie met de live-tracks stamt uit 1997.
En pas nu neem ik dus ook hernieuwde kennis van It's hard. Niet in de laatste plaats gemotiveerd door alle jongelingen op musicmeter die enthousiast op Who's next reageren (zie aldaar). Is destijds eigenlijk wel de juiste conclusie getrokken? Is er wel goed naar het album geluisterd, ontbrak niet de wil daartoe en is The Who niet ten onrechte als Rock-dinosauriërs omschreven en dus ook ten onrechte afgeserveerd?

Ik begrijp eerlijk gezegd maar moeilijk dat er destijds maar zo lauw is omgegaan met dit album. Er wordt prima Who-rock op gespeeld, Daltrey is geweldig bij stem, het klinkt helemaal niet gedateerd. En wie de laatste live-tracks hoort, hoort ook dat The Who eigenlijk een springlevende band was (de leden waren nota bene achter in de dertig).

In feite had men gewoon kunnen blijven bestaan, af en toe een nieuw album, af en toe een concertreeks. Een paar jaar later verscheen After the fire, een door Pete Townshend geschreven nummer op een solo cd van Roger Daltrey. Het had een prima Who nummer kunnen zijn geweest, had men de tijd willen nemen om in de loop van de tijd en op zorgvuldige wijze smaakvolle albums samen te stellen.

Nee, It's hard is geen Who's next en misschien geef ik ook wel een halve ster teveel omdat ik het gemiddelde hier veel te laag vind.
Maar het album heeft ten onrechte veel te lang in de anonimiteit moeten leven, is veel te vroeg afgeschreven en daar moet verandering in worden gebracht.

Van "uitgeblust" is geen sprake, sterker, op alle nummers klinkt The Who gemotiveerd, al moest ik zelf even wennen aan Eminence front. En het is ook jammer dat Athena werd gekozen als single. Zo'n beetje elk nummer op dit album was beter geweest. En zelfs als er nog moet worden geaarzeld: het laatste live gedeelte moet zelfs de hardste oordelers ongetwijfeld mild stemmen.

Iets beter dan zijn voorganger. Helaas betekent dat niet al te veel. Veel nummers zijn gewoon niet sterk genoeg. Pete blijkt zijn echte vorm niet meer te pakken kunnen krijgen. Even blinkt de neus nog uit met Eminence Front. Daar hoor ik nog de oude Who in terug. Prima nummer alleen jammer dat Roger het niet zingt. Dan hebben we Athena nog en One Life's Enough. Beide zijn behoorlijk te noemen. De rest is niet al te best.

It's hard maar dit heeft niks meer te maken met Who's next.Wat mij betreft overgens de enige echte super plaat van The Who
Endless Wire is nog geinig te noemen. Maar ik heb de moed nu al jaren geleden opgegeven dat The Who nog ooit met een pracht plaat gaat komen he he. CRY IF YOU WANT......

Een tegenvaller van één van de grootste rockbands. Slechts enkele nummers (de titelsong, Eminence Front en Why Did I Fall for That) vind ik nog behoorlijk maar voor het overige maakt dit album een uitgebluste en weinig geïnspireerde indruk. Het is hard, maar ik kan slechts 2* toekennen.

Dit album is in ieder geval beter dan een aantal albums uit de zestiger jaren.
Ik vind 5 nummers zeker de moeite waard.

I've known no War
It's your Turn
One at a Time
Why did i fall for That
Cry if you Want

Roger Daltrey over 'It's Hard':

"I hate it, I hate it, I hate it, I hate it, I hate it".

Zelf vind ik het album wel meevallen. Daar is het wel zo'n beetje mee gezegd. Heb 'm afgelopen zomer in Groningen op de Vismarkt gekocht voor € 5,--. Heb het album eerst als cassettebandje gekocht toen het album net uit was. Toen dat bandje stuk ging kocht ik de LP. Die heb ik ooit verkocht aan een verzamelaar met het idee van de opbrengst de CD aan te schaffen. Dat is na 10 jaar eindelijk gelukt.
Het album heeft geen uitschieters maar ook geen verschrikkelijke draken. Van de voorgaande twee albums haat ik de Entwhistle bijdragen. Hier vallen ze me erg mee. De produktie komt minder hoekig over. Niet echt een album om een carrière mee te beëindigen....

Hierna komt nog Endless Wire (2006) nlkink.

Ja, dat is correct. Absoluut!
Maar ik ga er nu voor het gemak even vanuit dat de groep in 1982 aankondigde dat 'It's Hard' hun laatste album zou zijn.

It's Hard... Het is inderdaad moeilijk om goede muziek te maken. Wat The Who hier weer laat horen is weer van bedroevend niveau. Totaal gebrek aan inspiratie en het lijkt verder wel alsof hier een stel onervaren muzikanten bezig zijn. De songs zijn vaak erg simpel en gekunsteld. Het hierboven bejubelde Eminence Force is inderdaad de uitschieter. Een keurige popsong die met kop en schouders boven de rest uitsteekt, maar verder word ik er niet heel warm van. Toch zou ik dit album best 3.5* en een koppositie kunnen geven als de rest van vergelijkbare kwaliteit was. Ik denk dat Cry If You Want geldt voor veel fans. Ik zou ervan huilen, want het is een compleet fantasieloze compositie, waarvoor niet eens een fatsoenlijk slot bedacht wordt. Het is een grote fade out.

Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. Quadrophenia
4. The Who Sell Out
5. Who Are You
6. Tommy
7. Who's Next
8. Face Dances
9. The Who By Numbers
10. It's Hard

Het is ergens toch wel knap dat de band nog best als zichzelf klinkt, in plaats van overgave aan de jaren '80. It's Hard is absoluut een van de mindere albums van de band, maar echt rampzalig is het ook niet te noemen. Gewoon wat makjes en gewoontjes. I've Known No War is het enige nummer dat er een beetje uitspringt, maar voor de rest kan ik hier dezelfde kritiek uiten als ik ook heb gedaan op de voorganger. Toch beviel Face Dances me toch net een stukje beter en is dit zelfs op zijn best niet heel bijzonder. Kon alsnog erger gelukkig.

Tussenstand:
1. Who's Next
2. Quadrophonia
3. Tommy
4. A Quick One
5. Who Are You
6. My Generation
7. Face Dances
8. It's Hard
9. The Who Sell Out
10. The Who By Numbers

Ga hier helemaal in mee, Hans.
Deze en Face Dances gaan gebukt onder het gemis van Moony. Kenny Jones speelde op een andere wijze en sloopte geen drumsets. Dan gaan er klappen vallen in Who-land. Ook droeg het geharrewar tussen Townshend en Daltrey niet bij tot een optimale sfeer. Bij voorbaat al een album met een moeizame geschiedenis.
Het tijdschrift Rolling Stone was er destijds helemaal lyrisch over met hun infameuze 5-sterren recensie.
Zover wil ik niet gaan, maar 4 wil ik er wel geven.
De plaat is iets traditioneler van opzet en productie dan de wat strakke New Wavy voorganger, maar bij vlagen klinkt de tijdsgeest er wel in door. Er wordt lekker uitgepakt, vooral in I’ve Known No War en Cry If You Want, en Eminence Front had een hit van formaat moeten zijn. De post-Moon Who uit begin jaren ‘80 verdient veel meer waardering dan dat het krijgt!

Begin 1982 was The Who uitgeblust. In plaats van de band "on hold" te zetten leek stoppen toendertijd een betere optie. En dan kon Pete Townshend verder zonder gedoe met de overige bandleden die nauwelijks materiaal aandroegen maar wel commentaar hadden.

Volgens velen is It's Hard hun slechtste album. Nou, je moet hem niet vergelijken met Who's Next of Quadrophenia maar wat mij betreft valt er genoeg te genieten. De songs zijn best goed, Roger zingt met overtuiging, het drumwerk van Kenny Jones is degelijk. Maar het basspel van The Ox John Entwistle is spectaculair. Zijn Alembic bas snijdt lekker door de mix.

Athena, It's Your Turn, I've Known No War zijn prima nummers. Eminence Front is het prijsnummer van dit naar mijn mening schromelijk onderschatte album.

Album even beluisterd via You Tube met een koptelefoon op. Valt me eerlijk gezegd nog reuze mee. Heb deze vroeger ooit gehuurd via de bibliotheek in Borne. Vol met krassen.