Dio - Master of the Moon (2004)

Hoewel dit nieuwe album best goed is, heb ik het idee dat Dio beter kan, dat bewees Ronnie plus band voor mij in 2000 nog met het mooie "Magica" album. "Master Of The Moon" is zeker wel aardig dus, maar ik heb em niet gekocht. Als ik soort gelijke nummers wil horen luister ik wel naar "Angry Machines" (zelfde soort teksten) en "Magica" (zelfde soort songs).
Mp3 samples

Net wat zwakker dan Killing The Dragon voor mij. Er zijn net wat te veel tracks met hetzelfde langzame tempo. Er mist wat van de energie en melodie die oudere platen wel hebben. Enkele up-tempo rockers hadden hier zeker niet op misstaan.

Deze gaat een half puntje omhoog voor mij. Sinds The Devil You Know heb ik de hele collectie cd's met Dio op zang er nog eens doorgegooid en ik was verrast dat Master Of The Moon me veel beter beviel dan oorspronkelijk het geval was. Het gebrek aan variatie is nog altijd een minpunt maar voor de rest is het toch een heel degelijke cd - met name One More For The Road, Master Of The Moon, Living The Lie en Death By Love zijn gewoon erg solide.

Deze cd recentelijk, na een hele tijd, weer eens beluisterd. Waar ik hem een paar jaar terug na de eerste keer luisteren meteen opzij legde, is deze cd nu al een paar keer langsgekomen de afgelopen dagen.
Dat maakt dit album nog geen meesterwerk uiteraard, maar er staat zeker een aantal nummers op dat de moeite waard is (One more for the road, The man who would be king, om maar eens iets te noemen). De laatste nummers van de cd vind ik iets minder.

Al met al 3.5*

De solo's en de riffs zijn hier af en toe wel bijzonder. De nummers vind ik allemaal goed maar echte uitschieters staan er niet op. Het gevoel van gebrek aan afwisseling is voor mij echter verdwenen na meerdere luisterbeurten. Hoewel het er allemaal nogal mid-tempo aan toe gaat heeft elk nummer afzonderlijk wel genoeg eigen karakter om zich te onderscheiden. En het geheel heeft een klasse die bij de concurrentie vaak ontbreekt. De geweldige zangstem van Dio draagt daar natuurlijk een groot steentje aan bij, wat maakt dat het lang zoeken wordt naar iemand die de dag van vandaag ook nog zulke degelijke pure Heavy Metal maakt.

Goh wat is dit album gegroeid tijdens het luisteren!
Nadat het uitkwam vond ik het vergelijkbaar met eerdere albums. Dat kan dan wel een beetje zo zijn, maar het is een keigoed album, dat ik dat niet doorhad Het heeft een trieste sfeer, maar dat werkt heel goed als je weer es teleurgesteld bent in de wereld. Ik vind deze beter als "Killing the Dragon", dat leek mij namelijk een reactie op power metal, een stroming waaraan Dio zelf aan de wieg stond (toen gewoon heavy metal trouwens). En daarop werd ie een beetje een parodie op zichzelf, want zo over draken zong ie in de jaren ´80 niet eens.
Nee "Master of the Moon" weet mij veel meer te raken met een sfeertje dat alleen Dio dat zo kan neerzetten, cynische maar teleurgesteld.

De laatste in de lijn...

Wat een heerlijk lome logge riffs op dit album. Nog altijd heavy as hell, terwijl Ronnie voorgoed in de hemel is.

Op dit album komt de unieke stijl van Dio zoals die in de beginperiode te horen is ook goed uit de verf. Niet alle nummers zijn even sterk, maar echte filler staat er zeker niet op. Hier op MuMe een nogal laag aantal stemmen en gemiddelde vind ik.

De tweede helft vind ik ook wat minder, maar de afsluiter In Dreams is dan nog wel ijzersterk.

Samen met Holy Diver en het zeer ondergewaardeerde Dio - Strange Highways (1994) vind ik dit het beste solo album van Dio. Dit heeft vooral te maken met de intense en boze zang van de meester zelf.

Voor mijn gevoel zingt Dio over het algemeen een stuk overtuigender als hij zich kwaad maakt en zijn ergernis over de wereld kwijt moet. De verbete en agressieve toon komt in alle songs prima uit de verf met als absolute hoogtepunten The Man Who would Be King, One more fore the road, The Eyes en Master of the moon.

Heerlijke plaat en moge Dio rusten in vrede.

Op de Engelstalige Wikipedia staat dat Murray op de hoes staat in een iets andere vorm, tja zie het er maar in...

De laatste studio plaat van Ronnie James Dio...
Wat kan ik hierover zeggen. Als ik er in de bui voor ben, dan zal ik hem 4 sterren geven. Als ik er niet in de bui voor ben, en gewoon naar de kwaliteit van de nummers kijk, geef ik hem 3,5 sterren. Momenteel ben ik niet in de bui voor dit album, dus 3,5 sterren. Misschien dat ik nog eens wissel.

Ik vind dit zeker het beste Dio album van de jaren '00. Er staan zeker wat interessante nummers op het album. De opener vind ik trouwens een van de beste openers van Dio. Maar net zoals bij de vorige twee albums, mis ik de energie in de nummers. De albums van de jaren '90 hadden dit veel en veel meer. Ik denk toch dat het ligt aan de band die Dio bij de laatste drie albums heeft.

Over de nummers: Hoogtepunten: One More for the Road en Master of the Moon. Dieptepunten: Er staan niet echt slechte nummers op, maar bepaalde nummers zijn gewoon traag en energieloos, in het bijzonder The Man Who Would Be King en The Eyes. (Ik heb overigens niks tegen trage nummers, Lock Up The Wolves in mijn favoriete Dio album, en dat is ook een van de traagste.) Wat ik wel erg goed vind aan dit album, is de sfeer.

Heb dit album recentelijk gekocht, en de afgelopen tijd daarom weer wat vaker gedraaid. Master of the Moon is beter gebleken dan ik me herinnerde, wat songmateriaal betreft. Zal het album binnenkort nog een paar keer luisteren, en dan proberen mijn gedachten iets uitgebreider onder woorden te brengen.
Denk in ieder geval wel dat er een halve ster bij komt.

Ik vind dit een matig album van Dio, haalt nog wel een voldoende, maar draai deze
niet vaak.

Top 5 Dio albums:
1. Holy Diver
2. The last in Live
3. Intermission
4. Sacred Heart
5. Magica

Dan zet ik de mije er ook tegenover:

1. the Last in Line
2. Holy Diver
3. Magica
4. Lock up the Wolves
5. Master of the moon

Ondanks Craig Goldy op gitaar, is dit laatste studio album wel een terugkeer naar de "Strange Highways"/"Angry Machines" periode. Was Ronnie James Dio net teruggekeerd naar de fantasie aanpak met het mooie "Magica" en daarna het voor mij niet interessante "Killing the Dragon", is het hier weer kommer en kwel met een maatschappij kritische inslag op een aantal nummers. Of het nou aan 9/11 ligt of aan iets anders, maar een zeer sterk album is het zeker. Een voorbeschouwing op Heaven and Hell's "The Devil You Know" een klein beetje ook. Hoewel het daar toch iets cryptischer is weer, maar qua muziek, heeft het er veel van weg.

Weer eens gedraaid en moest direct mijn waardering bijstellen: wat een heerlijk laatste album van de kleine man met de grote strot. Heavy metal zoals "het hoort"! Tuurlijk is het geen Holy diver, maar dit is zeker een van zijn beste albums.

Laatste soloalbum van het kleine lelijke mannetje met de machtige strot. Een waardig afscheid, al zijn er vrijwel geen vernieuwende en/ of verrassende elementen te horen. Het songmateriaal is echter degelijk genoeg, met tien prima songs die stuk voor stuk goed in elkaar zitten. Dio zelf is hier uitstekend bij stem en bewijst nog maar eens dat hij één van de beste zangers in het genre is. Niet dat daar enige twijfel over bestond.

Dat deze schijf een hoger gemiddelde scoort dan bijvoorbeeld Strange Highways vind ik apart. De productie is prima en de plaat telt met I Am, One More for the Road en In Dreams enkele prima songs. Echter het tempo ligt bij tijd en wijle zo laag dat het mijn aandacht niet vasthoudt. Met name het middenstuk klinkt voor mijn gevoel vrij inspiratieloos. Met de stem van Dio is niks mis, die is (was) zoals altijd uitstekend. Maar een gebrek aan variatie en tempo breekt deze plaat wat mij betreft wel op. Een dikke voldoende zit er wel in, maar dat heeft meer te maken met man's stem dan met een gevarieerde bij de lurven pakkende topplaat, dan grijp ik toch terug naar Holy Diver en Strange Highways (hoewel die laatste plaat ook niet bekend staat om zijn vele tempoversnellingen).

Master of the Moon is een album dat ik vaak uit de cd-kast haal als ik in de stemming ben voor Dio. Het album begint, zoals zoveel Dio-albums, met een snel nummer. Daarna blijft het tempo laag, de nummers zwaar. Dit is zoals ik Dio graag hoor. Na het ongeïnspireerde Killing the Dragon heeft Dio de smaak hier te pakken, wellicht gedreven door boosheid, net als op Strange Highways? Alleen tegen het einde van de plaat, met Living The Lie en Death By Love, komen er nummers die mij iets minder goed liggen.

De afgelopen weken heb ik alle albums van Dio beluisterd. Qua kwaliteit vind ik de albums nogal wisselend. De wat zwaardere albums bevallen mij het best. De albums uit de jaren '80, toch de periode waarin Dio z'n grootste commerciële successen boekte, bevallen mij wat minder. Die albums lijken het meest gedateerd, en het meest georienteerd op breed mogelijk aanspreken. Daarnaast vind ik Dio in het algemeen beter tot z'n recht komen in Rainbow of Black Sabbath. Wellicht omdat die bands gitaristen hadden met een groot genoeg ego om tegenwicht te bieden aan Dio? Hoe dan ook, de albums met Rainbow en Sabbath vind ik consistenter, en veelal interessanter.

1. Strange Highways
2. Master Of The Moon
3. Lock Up The Wolves
4. Magica
5. Dream Evil
6. Holy Diver
7. The Last in Line
8. Killing The Dragon
9. Angry Machines
10. Sacred Heart

Deze laatste soloplaat van Dio is op zijn minst een interessante. Craig Goldy is weer terug; Jimmy Bain vertrok vlak na de opnames en werd vervangen door Rudy Sarzo. Stilistisch doen we weer een stapje terug naar de 1990-2000 periode, zogezegd, al wordt het nergens zo zwaar als op Strange Highways of zo chaotisch als op Angry Machines. De sfeer is wel weer een stuk donkerder en logger als op Killing the Dragon. Ergens bevalt me dat dan ook iets beter. Met 'One More for the Road' opent het lekker met een opzwepende doch slepende knaller, maar vanaf het titelnummer gaat het tempo omlaag en daar blijft het voor het grootste deel van de plaat. 'The End of the World' begint met een opgewekte ACDC riff, maar de tekst geeft er een sombere draai aan. Hoogtepunten wat mij betreft zijn het mooie 'The Man Who Would Be King', het mysterieuze 'The Eyes' en het ruimtelijke titelnummer. Het album heeft ook een heerlijk ruimtelijke productie en misschien wel de mooiste hoes van alle Dio platen. De aanwezigheid van relatief vrolijke nummers als 'Living the Lie' en 'Death by Love' voelt wat misplaatst, hoewel ik laatstgenoemde wel een heel gaaf refrein vind hebben.

Al met al een interessante marathon geweest. Hoewel niemand ooit zou beweren dat Dio weinig heeft betekend voor het metalgenre, hoor je over zijn solocarrière eigenlijk vrijwel niets, buiten Holy Diver en The Last in Line dan. Erg jammer, want samen met de rest van de Dio band heeft de beste man toch enorm toffe platen de wereld in geholpen.

1. Strange Highways
2. Angry Machines
3. Holy Diver
4. Master of the Moon
5. Dream Evil
6. Killing the Dragon
7. Lock Up the Wolves
8. Magica
9. Sacred Heart
10. The Last in Line

En wederom start een plaat van Ronnie met een fijne song, One More for the Road is lekker heavy. Shivers doet mij weer wat opveren na twee trage en wat eenvormige tracks. Er zit een lekkere schwung in. Dat kan niet echt gezegd worden van het overige songmateriaal. Hoewel ik het zware materiaal van Ronnie wel blief wordt het geheel op den duur wat saai, met wat meer tempowisselingen had de schijf wat meer variatie meegekregen. Nu duren enkele songs mij simpelweg te lang om te blijven boeien.
Afsluiter In Dreams steekt er dan nog wel bovenuit, niet zozeer vanwege het tempo, dat ligt laag, maar meer vanwege de venijnige voordracht van zingen, wat maar weer benadrukt wat een geweldige zanger Dio was.
Helaas bleek Master of the Moon (zijn samenwerking in Heaven & Hell even niet meegerekend) man's zwanenzang en het is geen knaller gebleken. Desalniettemin een voldoende waarbij de zware sound in het voordeel werkt maar de plaat mij niet echt kan boeien.

Eindstand:

1. Strange Highways
2. Dream Evil
3. Holy Diver
4. Lock Up the Wolves
5. The Last in Line
6. Sacred Heart
7. Killing the Dragon
8. Angry Machines
9. Master of the Moon
10. Magica

Eindstand:
1. Holy Diver
2. Sacred Heart
3. Magica
4. The Last in Line
5. Angry Machines
6. Lock Up the Wolves
7. Killing the Dragon
8. Dream Evil
9. Master of the Moon
10.Strange Highway

??

Wil jou wel eens zien dan.

Gok nog geen kwart van het charisma dat deze prachtige man had.

Vandaag precies 15 jaar geleden overleed Ronnie James Dio. Master of the Moon was het laatste studioalbum dat zijn groep uitbracht. Met enerzijds de melodie van voorganger Killing the Dragon, anderzijds sterker de logheid van de albums daarvoor.
Bassist Jeff Pilson keerde terug, Craig Goldy maakte zelfs zijn tweede rentree; diens gitaarsolo's blinken uit in frisse aanpak, waarbij hij ook stiltes durft te laten vallen. Kom daar nog maar eens om in deze shredderdagen...

Fel uit de startblokken met One More for the Road, daarna het massieve titellied Master of the Moon dat een contrasterend, melodieus refrein heeft.
The End of the World staat op een riff alsof AC/DC's Malcolm Young die verzon, welke wonderwel samengaat met de typische Diostijl. "Whatever happened to the rock 'n' roll song, breaking your brain, making you stronger?" vraagt Ronnie James zich af.
In het midtempo hakkende Shivers een scheurende toetsenlijn van Scott Warren en een fraai opgebouwde gitaarsolo. De eerste helft sluit af met het dramatische verhaal van The Man Who Would Be King. Een begin met piano en zang, nog eens het buitengewone talent van de zanger benadrukkend. Het nummer heeft dankzij het Hammond en de gitaarlijnen enig jaren '70-gevoel, met de typische logheid van de groep in het vervolg. Het slot ervan had spannender gekund. Tot dusver is duidelijk dat de zanger vaker dan op de voorganger de grom van zijn stem inzet.

De tweede helft is gemiddeld minder boeiend. Meer traagheid in The Eyes waarin een talkbox wordt gebruikt: "ai-ai-ai-ai-ai". Sobere, oosters aandoende toetsenlijnen klinken en een slot met "o-ho-ho". Dankzij Living the Lie wordt het dan toch weer uptempo met weer zo'n pakkende gitaarsolo.
Midtempo is I Am met een refrein dat me in tegenstelling tot de solo snel verveelt, de vijf minuten zijn te lang. Iets sneller maar net zo min spannend is Death by Love en routineus rondt In Dreams het album af, dat bovendien gemakzuchtig wordt weggedraaid.

En verder? Ik mis de compositorische inbreng van bassist Jimmy Bain. Tja, de bezettingswijzigingen... Pilson werd voor de tour alweer vervangen door Rudy Sarzo. Die hoor je op de Deluxe Edition uit 2020. Net als de vorige gitarist Doug Aldrich had Pilson meer werkgevers, wat de bandbaas niet leuk vond, zo zag ik Aldrich hier op 2'30" vertellen.

Het volgende album wat Ronnie James zou uitbrengen was The Devil You Know van Heaven & Hell, het alter ego van Black Sabbath. Wat ik daarvan vind, beschreef ik al eerder. Dan is er nog één interessante Dio te gaan: verzamelaar The Very Beast Of, Vol. 2 .